من تو ازدواج اولم شكست خوردم و الان بعده گذشته يكسال نميتونم تنها زندگي كنم
دنباله يه خانم يا دختر ميگردم كه با شرايطم سازگار باشه ولي ديگه مثله چند
سال قبل نميتونم دختر بازي كنم و با دوست دخترم ازدواج كنم
ميخوام ازدواج سنتي بكنم
شما ميتونيد به من كمك كنيد؟
فيلم و فايل صوتي آموزشي روانشناسي رايگان و مشاوره
ارتباط زناشويي ارتباطي است كه در مقايسه با ساير ارتباطات انساني بي
نظير است. چرا كه ديگر ارتباطات انساني يك بعد از حيات را ميپوشانند اما
ارتباط زناشويي دربرگيرنده ابعاد زيستي، اقتصادي، عاطفي و رواني است.
الگوهاي ارتباط زناشويي به الگوهاي دروني شده اي گفته ميشود كه هر زوج با
خود به روابط زندگي زناشويي ميآورد. اين الگوها نشان ميدهد كه الگوي
تعامل كارآمد بين زن و شوهر چه بايد باشد. از
ديد متخصصين روانشناسي الگوهاي مقابله با مشكلات كه زوجين در موقعيتهاي
تعارض آميز به كار ميبرند، الگوهاي ارتباطي زناشويي نام دارد.
مطالعه بيشتر در زمينه ارتباط زناشويي:
مقايسه الگوهاي ارتباطي در دو دسته از ازدواجهاي موفق و ناموفق يكي از اهداف مهم پژوهش ها در حوزه مشاوره خانواده و ازدواج است. در اين زمينه پژوهش هاي متعددي انجام گرفته و الگوهاي ارتباط زيادي توسط متخصصين شناسايي شدهاست كه به معرفي برخي از آن ها ميپردازيم. شما نيز با خواندن اين مقاله اين الگوها را در ارتباط خود بررسي كنيد.
بر اساس يك طبقه بندي كه توسط متخصصين انجام شده است از جمله گاتمن(۱۹۹۳) و فيتزپاتريك (۱۹۸۸) چندين ارتباط بين زوجين نام گذاري شده اند. آن ها با استفاده از ابزار پرسش نامه و مشاهده به وجود دو نوع الگوي ارتباطي كلي در ازدواج پي بردند: زوجيت با ثبات، زوجيت بي ثبات. زوجيت با ثبات شامل زوج هاي سنتي، زوجهاي دو جنسيتي و زوج هاي اجتنابي ميشود.
زوج هاي سنتي: با نقش هاي جنسي سنتي يعني مردانه و زنانه انطباق دارند، وظايف زن و مرد كاملا از يكديگر متمايز و مشخص است. اهداف خانوادگي را بر اهداف فردي ترجيح ميدهند. داراي برنامه منظم و مشخص روزمره هستند. در منزل درمكاني مشترك زندگي ميكنند و هيچ يك اتاق خصوصي متعلق به خود ندارد. حد متوسطي از هيجانات مثبت و منفي زا از خود نشان ميدهند. از به وجود آمدن تعارض به جز در مسائل مهم اجتناب ميكنند. به يكديگر گوش داده و سعي ميكنند ابراز همدلي كنند و بعد از پايان هر تعارض آشكارا در پي راضي كردن و متقاعد كردن طرف مقابل هستند. سنتي ها تمايل دارند كه ديدي قراردادي به ازدواج داشته باشند و براي ثبات و اطمينان ارزش بيشتري قائل هستند تا تنوع و خودجوشي. آنها شديدا به هم متكي بوده و اوقات زيادي را با هم به سر ميبرند. هرچند آن ها قاطعانه عدم توافق بين خود را ابراز نميكنند. اما از تعارض و كشمكش نيز اجتناب نميكنند. در يك ازدواج سنتي تعارض كمتر رخ ميدهد چون قدرت و تصميم گيري با توجه به هنجارهاي مرسوم بين آنها تقسيم شدهاست. زوجين سنتي به ميزان زيادي ابرازگر هستند و به راحتي احساسات شادي يا ناكاميخويش را ابراز ميكنند.
زوج هاي دو جنسيتي(آندروژن): زن و مرد هر دو در قبول نقش هاي جنسي زنانه و مردانه مساوات طلب هستند، يعني وظايف مردانه و زنانه تقسيم نميشود، بلكه هر دو در مواقع مقتضي هر دو نقش را ايفا ميكنند. اهداف فردي را بر اهداف خانوادگي ترجيح ميدهند. برنامه زندگي منظم و از پيش تعيين شده اي ندارند. در منزل اتاق خصوصي دارند. سطوح بالايي از هيجان هاي مثبت و منفي را از خود نشان ميدهند و ترجيح ميدهند براي حل مشكلات درگير در مذاكره و بحث طولاني در مورد بسياري از مسائل شوند.
زوج هاي اجتنابي: با نقش هاي جنسي سنتي يعني نقش هاي مردانه و زنانه سازگاري دارند، وظايف مرد و زن كاملا از هم جدا و متمايز هستند. زماني كه تعارضي به وجود ميآيد، هر يك نظر خود را بيان ميكند و هيچ كدام تلاشي براي متقاعد كردن طرف مقابل و ايجاد تفاهم انجام نميدهند. بحث هاي آنها هيجاني و عاطفي نيست.
زوجيت بي ثبات: شامل زوج هاي ناسازگار و زوجهاي آزاد و مستقل ميشود.
زوج هاي ناسازگار زماني كه درگير تعارض ميشوند، هيچ كدام كوششي سازنده براي حل آن نميكنند. ارتباط اين زوجين توأم با عيب جويي و سرزنش دائمي، ذهن خواني، حالت تدافعي، بروز هيجان منفي زياد و هيجان مثبت اندك است. الگوي تعاملي با حمله و كناره گيري همراه است.
زوج هاي آزاد و مستقل: از بروز تعارض جلوگيري ميكنند و مهارتهاي اندكي در جهت حل مسأله دارند. ويژگي تعامل و ارتباط آن ها با عيب جويي و سرزنش مختصر و كوتاه، ذهن خواني و حالت تدافعي اندك همراه است. سطح هيجان منفي آن ها بسيار پايين و تقريبا هيچ هيجان مثبتي از خود بروز نميدهند. الگوي تعاملي آن ها كناره گيري است. مستقل ها ديدي غير متعارف نسبت به ازدواج دارند و خيلي به هم متكي نيستند. آنها هرچند ممكن است اوقات زيادي را با هم صرف كنند و اشتراكات زيادي داشته باشند اما براي استقلال خويش بيشتر ارزش قائل بوده و اغلب در خانه اتاق هاي جدا از هم دارند همانند زوج هاي سنتي اين دسته از زوج ها نيز ابرازگر هستند.
گاتمن دريافت كه در هر سه الگوي زوجيت با ثبات نسبت تبادل كلامي مثبت به منفي در جريان حل تعارض پنج به يك است در حالي كه در هر دو الگوي زوجيت بي ثبات تقريبا يك به يك است. در نتيجه روابط زناشويي با ثبات و بي ثبات هر دو از الگوهاي رفتاري خاص تبعيت ميكنند.
محققين ديگر، فاورز و اولسون (۱۹۹۲)، در گونه شناسي معروف خود زوجين را به چهار دسته تقسيم كردهاند:
زوجين سرزنده: از رضايتمندي زناشويي سطح بالايي برخوردارند. آن ها توانايي بيان احساسات و قدرت حل مشكل را با مشاركت يكديگر دارند. آن ها از روابطشان با يكديگر و از اين كه اوقات فراغت را با هم بگذرانند، خوشحال هستند. به مسائل اخلاقي و مذهبي در ازدواج اهميت ميدهند. بر سر مسائل مالي با هم توافق دارند و در نقش هاي مردانه و زنانه مساوات طلبانه هستند.
زوجين سازگار: رضايتمندي زناشويي در آنان در سطح متوسط است و از شخصيت و عادات يكديگر نسبتاً راضي هستند و احساس ميكنند توسط همسرشان درك ميشوند، در احساسات همديگر شريكند و با كمك هم قادر به حل مشكلات هستند. گاه ديدگاهشان نسبت به ازدواج قدري غير واقعي است. ممكن است در مورد مسائل مربوط به فرزندان و ارتباطشان با يكديگر اتفاق نظر نداشته باشند و مذهب بخش مهمي از ارتباطشان نيست.
زوجين سنتي: نارضايتي متوسطي در حوزه هاي ارتباطي دارند، از عادات شخصي همسرشان ناراضي هستند و در بيان احساسات و مواجهه با تعارض راحت نيستند. آن ها متمايل اند نظرشان نسبت به ازدواج واقعي باشد و به مذهب در ازدواجشان اهميت ميدهند.
زوجين متعارض: از عادات و شخصيت همسرشان ناراضي هستند، مشكلات ارتباطي دارند و مشكلاتي در حوزه هاي ارتباطي، نحوه گذراندن اوقات فراغت، روابط جنسي، اختلاف با دوستان، همسر و خانواده او و غيره داند.
بررسي ديگري در اين زمينه توسط استوارت (۱۹۶۹) انجام گرفت او در زمره اولين كساني بود كه به شناسايي تبادلات ارتباطي ناسازگار در تعارض زوجين پرداخت. به اعتقاد او برخي از الگوهاي خاص تبادلي مشكل ساز بين زوجين عبارتند از: تبادلات اجباري، كناره گيري، تبادلات تلافي جويانه، شكايت دو جانبه و سندرم خودمحوري در بحث و گفتگو.
براي دانستن ميزان تعارض در ارتباط خود تست زير را پر كنيد:
تبادلات اجباري: در اين تبادل هماره يكي از زوجين در پاسخ به تقويت مثبتي كه طرف مقابل دريافت ميكند، تقويت منفي ميگيرد. مثلا مرد براي رسيدن به هدف خود و گرفتن امتياز، زن را مورد حمله و انتقاد قرار ميدهد و اين كار را تا آنجا ادامه ميدهد كه زن بحث را رها كرده و اجازه پيروز شدن را به همسرش ميدهد. در اين تبادل مرد با به دست آوردن هدفش پاداش ميگيرد(تقويت مثبت) زن نيز با اين واقعيت كه مرد از انتقاد و سوء رفتار با او دست برداشته تقويت ميشود(تقويت منفي). ليكن گرفتن تقويت مثبت و منفي توسط هر دو طرف احتمال عود اين الگو را در آينده افزايش ميدهد. كناره گيري: در اين تبادل فقط تقويت منفي وجود دارد به اين صورت كه وقتي منازعه و درگيري زوجين در هنگام تعارض بسيار آزار دهنده ميشود، يكي از آنها يا هردو از منازعه كناره گيري ميكند زيرا رهايي از درگيري و قطع منازعه بحث و جدل(تقويت منفي) بسيار پاداش دهنده است. اين الگو ممكن است در اثر تجارب زن و شوهر در خانواده اصليشان به وجود آيد. از سوي ديگر يك فرد كناره گير هيچ اميدي ندارد كه بحث و جدل به نتيجه اي مثمر ثمر و پاداش دهنده منجر شود. او هرگز لذت بيان احساسات خود به ديگران و شادي رسيدن به راه حلي متقابل و مبتني بر بحث و حل مسأله را تجربه نكرده است. به نظر ميرسد بين زن و شوهر در ميزان ابراز عواطف تفاوت وجود دارد. تفاوت بدين شكل است كه زنان بيشتر از شوهران عواطف مثبت يا منفي خود را ابراز ميكنند. به علاوه شوهراني كه در سطوح پايين تعارض زناشويي قادرند يك نقش آشتي جويانه را ايفا كنند در سطوح بالاي تعارض زناشويي تمايل به كناره گيري دارند. اين كناره گيري به نظر ميرسد كه با سطوح بالاي واكنش فيزيولوژيك شوهران در موقعيتهاي متعارض، ارتباط داشته باشند و اين ارتباط به ويژه در ازدواج هاي ناموفق قوي تر است.
بعضي از يافته هاي پژوهشي در اين باره عبارتند از: ۱- در ازدواج موفق اگر يكي از زوجين كاري منفي انجام دهد، همسرش تمايل دارد كه اين منفي بودن را گذرا و موقتي فرض كند. اما در يك ازدواج ناموفق همين امر به احتمال زياد هميشگي و ذاتي انجام دهنده آن قلمداد ميشود. عكس اين حالت در مورد انجام يك كار مثبت توسط يكي از زوجين در دو نوع موفقو ناموفق صادق است.
زوجين درمانده بيشتر از زوجين غيردرمانده درگير فعاليت اسنادي هستند و اسنادهاي اين دسته از زوجين بيشتر به رويدادهايي با تأثير منفي مربوط است.
از ديد كريستنسن (۱۹۸۷) سيستم ارتباطي خانواده متشكل از الگوهاي ارتباطي متقابل و مكمل ميباشد. برخي از اين الگوهاي ارتباطي نشانگر مذاكرات فعال و سازنده بر سر اختلافهاست وليكن ديگر الگوها حاوي تمايل كلي در جهت اجتناب از تعارضات و يا شامل رفتارهايي است كه اتحاد زناشويي را تخريب مينمايد. براي مثال زوجيني كه بر سر موضوعات به راحتي بحث ميكنند، احساسات خود را به شيوه اي مثبت ابراز ميدارند و در حل مشكلات به دنبال رسيدن به يك توافق متقابل هستند، رضايت بيشتر از رابطه خود دارند.
كريستنسن و سالاوي (۱۹۹۱)، الگوي ارتباطي بين زوجين را به سه دسته تقسيم كردند:
۱- الگوي سازنده متقابل :مهم ترين ويژگي اش اين است كه الگوي ارتباطي زوجين از نوع برنده- برنده است. در اين الگو زوجين راه حلهاي ممكن را براي حل تعارض به كار ميبرند، منطقي عمل كرده و مسأله گشايي ميكنند. هم چنين در اين الگو زوج احساساتشان را نسبت به هم ابراز ميكنند و احساس ميكنند كه همديگر را درك ميكنند.
۲- الگوي توقع/ كناره گيري: اين الگو شامل دو قسمت الف) توقع مرد/ كناره گيري زن و ب) توقع زن/ كناره گيري مرد است. در اين الگو يكي از زوجين سعي ميكند در ارتباط درگير شود و ديگري را سرزنش كند ودر صورتي كه همسر كناره گيري ميكند. تشديد اين الگو منجر به مشكلات دائم زناشويي ميشود. زوجيني كه الگوي ارتباطي آنان عمدتا توقع و كناره گيري است، در طي زمان رضايت زناشويي خود را از دست ميدهند و به سوي طلاق كشيده ميشوند. در بررسي نشان داده شد كه تقاضاي زن و كناره گيري مرد، رابطه منفي با رضايت زناشويي دارد. محققين مختلف در در پژوهش هاي خود الگوي توقع/ كناره گيري را با نارضايتي، افسردگي و طلاق مرتبط دانسته اند.
در يك مطالعه طولي ارتباط بين توقع/ كناره گيري و تغييرات رضايت را در ۴۶ زوج مورد بررسي قرار دادند. نتايج حاكي از همبستگي بين الگوي توقع/ كناره گيري و عدم رضايت زناشويي بود كه تا حدي دوام پيدا ميكند.
شواهد غيرقابل انكاري موجود است كه الگوهاي ارتباطي سازنده با سطوح بالاي رضايت از رابطه و الگوهاي ارتباطي منفي مانند اجتناب و كناره گيري با سطوح پايين رضايت مرتبط است. به طور كلي تحقيقات نشان ميدهد كه خشنودترين زوج ها آنهايي هستند كه از تعارضات اجتناب نميكنند. بي ترديد الگوهاي ارتباطي سازنده منجر به رضايت زناشويي بيشتر ميگردد و در مقابل الگوهاي ارتباطي مخرب از جمله اجتناب و كناره گيري سطح رضايت افراد را كاهش ميدهد.
منبع: com.مشاوره-ازواج
منبع: تريبون آزاد
با سلام دكتر تورو به ابلفضل جوابمو بده من ديروز ي نفر كه خيلي بش اعتماد داشتم به زور باهام سكس انجام داده هركاري كردم نتونستم فرار كنم چون از لحاظ جسمي لاغر هستم هر چي دست و پا زدم كه كاري انجام نده نشده بعد ي درد حس كردم كه با قفل زدم رو دستش و فرار كردم اما امروز لكه خون مي بينم دارم ديونه ميشم چكار كنم از كجا بفهمم كه پرده بكارتم پاره شده يا نه ؟ گناه كبيرشو چكار كنم ؟ چون به زور بوده گناش شامل منم ميشه ? آقاي دكتر من خونوادم مذهبي هستن اگه اتفاقي برام افتاده باشه ي لحظه خودمو زنده نميذارم. از صبح تا حالا تو سايتا مختلف رفتم براي گرفتن جوابم اما تا الان كسي جوابمو نداده به حضرت عباس دارم خفه ميشم بخدا من هيچ ميلي نداشتم تو رو خدا يكي راهنماييم كنه تا عذاب وجدان راحتم بذاره نميتونم برم دكتر روم نميشه . فكر آبروي خونوادم ، فكر شرمندگي پيش خدا داره ديونم ميكنه
با سلام
دوست عزيز ببينيد به هر حال چه با رضايت چه به زور مساله اي رابطه جنسي
صورت گرفته است ..خوب اگر به زور بوده است كه گناهي شامل حال شما نمي
شود يعني در شرايطي كه شما شناختي نداشتيد و ايشون شما را در موقعيت بدي
گير انداختند و به هر حال به زور اگر بوده باشد گناهي براي شما نيست ولي
وقتي شما با پاي خود ملاقاتي داشتيد حالا چه اعتمادداشتيد چه نداشتيد مساله
ديگري است و خوب شرايط فرق مي كند درمورد ديدن خون ممكنه به خاطر انقباضات
رحم باشد و اصلا دخول كامل اتفاق نيفتاده باشد .و پرده اسيبي نديده باشد
ولي خوب چون با در د همراه بود ه است احتمال از بين رفتن بكارت وجود دارد
بهتره خونسردي خودتون رو حفظ كنيد اتفاق است كه افتاده بهتره مراجعه داشته
باشيد و درمورد گناه هم نگران نباشيد چون خداوند كه توبه پذير است و خوب
در شرايط مطلوبي قرار نداشتيد ولي بايد اين تجربه اي براي شما مي شود هر
چند ناخوشايند اميدوارم موفق باشيد
در اين مورد ميتونيد با متخصصين كانون مشاوران ايران، مشاوره تلفني/تخصصي داشته باشيد
۰۲۱۸۸۴۱۹۸۳۲
موفق باشيد
آيا با به كار گيري اين تكنيك تأديبي كلاسيك موقعيت بدتر مي شود؟ آنچه متخصصان توصيه كرده اند از قبيل تكنيك پنچ مرحله اي اصلاح گرايانه و جديد براي دادن محروميت ها را ياد بگيريد.
محروميت قطعاً همچون مخصه اي شگرف مي ماند:كه كودك چند دقيقه اي را در تنهايي مي گذراند و خونسردي و انطباق پذيري پديدار مي شود. والدين اغلب قبول دارند كه اين روش به راحتي اثرگذار نيست به دليل آنكه كودكان آنها به قدري دعوا مي كنند كه كار به محروميت، گريه كردن و داد و فرياد مي كشد به جاي اينكه آرام بنشينند يا بعد از آن دست به كارهاي بيشتري مي زنند. اما براساس مطالعه اخير از دانشگاه علوم و سلامت اوريگان پورتلند ۸۵درصد از والديني كه اين راهبرد را به كار مي گيرند مرتكب خطاهايي همچون هشدار دادن هاي بيش از حد يا صحبت با فرزندان ديگر يا اجازه دادن بازي با اسباب بازي ها در مدت محروميت مي شوند كه خود موفقيت اين تكنيك را زير سؤال مي برد. اگر شما قصد كنارگذاشتن محروميت را داريد، بايد زمان اثربخشي بيشتر آنها و چگونگي اتخاذ تدابير ديگري براي فرونشاني دلقك بازي هاي كودكان خود را مد نظر قرار دهيد.
براي مطالعه بيشتر:
ده روش براي تربيت كودكان بدون تنبيه
منشأ محروميت در كجاست؟
محروميت ها از طريق نمايش واقعي مانند Supernanny محبوبيت يافتند. اما اين تكنيك نخستين بار در دهه ۱۹۶۰به عنوان يك روش جايگزين انساني تر تنبيه هاي خشن مرسوم گرديد. پيش از آن دكتر آرتور استاتس كه اكنون بازنشسته دانشگاه هاوايي مانوا Manoa است اين مفهوم را مطرح كرد معلمان و مديران به كرات كودكان را با خط كش كتك مي زدند و والدين يا آنهارا به تنبيه فيزيكي مي كردند و يا شلاق مي زدند. اكنون همزمان با پخش ويدئويي از يك كودك كتك خورده در مدرسه و شدت شوك برانگيزي آن، اكثر والدين تمايل به رويكرد هاي ملايم تري دارند. دهه ها تحقيقات انجام شده نشان مي دهند كودكاني كه به طور مكرر به پشت آنها ضربه زده مي شود به احتمال بيشتري در بزرگسالي پرخاشگر و نيز دچار اضطراب، افسردگي و سوءمصرف مواد شوند. اما ديگر محروميت روش سودمندي نيست.
دكتر دانيل جي سيگل استاد روانپزشكي در دانشكده پزشكي UCLA و نويسنده مي گويد “وقتي كودك قشرق يا آشوب به پا مي كند ممكن است ناشي از ناتواني در كنترل هيجان هايش باشد”. به جاي فوراً روانه كردن آنها به نشستن بر روي صندلي در گوشه اتاق بهتر است اجازه دهيد بدانند كه شما با احساسات او همدردي مي كنيد. دكتر سيگل مي گويد”كودك شما واقعاً اكثر اوقات باقرار گرفتن در يك موقعيت بدتر به شما نياز دارد”. اكثر متخصصان معتقدند كه محروميت ها مي توانند اثربخش باشند ماداميكه آنها به طور صحيح و در موقعيت هاي مناسب به ويژه براي كودكان بالاي سه سال به كار روند. دكتر اري براون مشاور والدين و پزشك اطفال و نويسنده Toddler 411 مي گويد”كودكان بايد به خاطر انجام كارشكني هاي آسيب زننده به فرزند ديگر يا هر كس ديگري تنها نگهداري شوند”.
اشتباهات رايج محروميت
برخلاف باورهاي عامه قرار نيست محروميت ها براي وادار كردن كودكان به فكر كردن درمورد بدكاري هاي خود باشد. دكتر ايلين كندي –موري مشاور والدين و نويسنده پرورش كودكاني سالم از نظر هيجاني و اجتماعي مي گويد محروميت ها اساساً راهبرد”جلوي بدتر شدن چيزها را گرفتن”است. او تبيين مي كند”در طول تاريخ جهان، تا به حال هيچ كودكي براي فكر كردن به كارهاي انجام داده در اتاق خود حبس نشده است!”در مقابل آنها به پستي والدين فكر مي كنند. يادگيري بعد از محروميت شروع مي شود وقتي شما مي توانيد بگوييد”بسيار خوب، دوباره امتحان كن”.
محروميت عمدتاً برآيندي خفيف است. دكتر كندي-موري مي گويد كودكان تشنه توجه هستند طوري كه حتي ممكن است راضي به توجه منفي هم باشند. در واقع”محروميت” در اصل شكل كوتاه شده”محروميت از تقويت مثبت بود” به دليل آنكه دكتر استاتس حس كرد كه توجه كردن به بدرفتاري كودك مي تواند موجب ترغيب شدن او به انجام بدرفتاري بيشتر باشد. دكتر براون مي گويد محروميت براي من صندلي بچه بد يا انزوا در اتاق نيست.”محروميت صرفاً فقدان توجه والدين در دوره زماني كوتاه مدت است كه از اين طريق كودك متوجه مي شود در اثر انجام يك رفتار به جاي دريافت توجه مورد بي توجهي قرار گرفته است”.
تحقيقات دانشگاه ايالت وكلاوما در نشان داد كه محروميت ها در كودكان داراي رفتارهاي مقابله اي يا نافرمان با كتك زدن يا انجام عمدي كارهايي خلاف خواسته شما كارايي بهتري ندارد، مگر اينكه فقط شما ابتدا واكنش هاي خفيف تر در اكثر اوقات را امتحان كنيد. دكتر رابرت اي لارزيلري نويسنده مشترك مطالعه و استاد مهارت در خانواده مي گويد وقتي كودكي به دلايل انجام اشتباهات مختلف يا استفاده بيش از حد آن به دليل نافرماني مقابله اي از بودن در جمع محروم مي شود رفتارش ممكن است بدتر شود. كودكان كوچكي كه براي پوره سيب زميني گريه مي كنند يا براي دادن زمان بيشتري براي بازي با آي پد بحث مي كنند بهتر نسبت به رويكردهاي ديگر واكنش نشان مي دهند. در عوض در موقعيت هاي مختلف اين شيوه ها را مدنظر قرار دهيد:
جايگزين هاي محرميت
تكنيك جديد و اصلاح كننده محروميت
اگر شما از والدين خود بپرسيد چگونه اعمال محدوديت مي كنند ممكن است پاسخ هاي گوناگوني از داشتن صندلي بچه بد تا حبس كودكان در اتاق خود بشنوييد. از زمان دست به قلم شدن دكتر دكتر استاتس در مورد محدوديت ها محققان آنها را به شكل بهتري تغيير دادند، لذا هردو روش ها ملايم تر و مؤثرتر هستند.
مرحله ۱: صريحاً هشدار بدهيد. دكتر لارزيلري مي گويد بهترين بررسي ها نشان داده اند كه يك هشدار غيرتكراري مجزا قبل از محروميت مي تواند تعداد محروميت هاي لازم را تا ۷۴ درصد كاهش دهد. اگر كودك شما ظرف پنج دقيقه شروع به همكاري با شما نمي كند محروميت را پيش گيريد.
مرحله۲: اعلان محروميت كند. شما ممكن است منتظر بمانيد تا كودك نسبتاً آرام شود اما به طور خلاصه كار اشتباه او را گوشزد كنيد (نه كتك زدن. نه محروميت) و او را تا صندلي بچه بد همراهي كنيد (اكثر متخصصان مخالف فرستادن كودك به اتاق خود هستند چرا كه او اسباب بازي، كتاب و ديگر وسايل سرگرم كننده اي آنجا دارد). درموعظه كردن او اصرار كنيد. بهتر است قبل و بعد اما نه در طول محروميت تبيين هايي ارائه دهيد. اگر شما چيزهايي مانند” اين بارهزارم بود كه به تو تذكر دادم”،”الان تاوان اشتباهت را مي دهي”يا “اميدوارم در مورد كاري كه كرده اي فكر كني” بگوييد در واقع به جاي بي توجهي داريد به او توجه مي دهيد؛ هر توجهي حتي توجه منفي مي تواند تأثيري همچون جايزه داشته باشد تا نتيجه كار.
مرحله۳: ساعت بگيريد. دكتر استاتس اصولاً پيشنهاد مي دهد كودكان را در اتاق محروميت نگه داريد تا زماني كه ديگر شلوغ نكنند حتي اگر نيم ساعت طول بكشد. امروزه بسياري از والدين از قاعده ” هر سال سني كودك يك دقيقه” استفاده مي كنند. اما تحقيقات اخير انجام شده توسط دكتر تيموتي والمر استاد روانپزشكي دانشگاه فلوريدا در گينزويل نشان مي دهد كه حتي محروميت هاي مختصر يك تا سه دقيقه اي نيز دست كم براي كودكان۳تا۵ساله اثربخش است. با تنظيم طولاني تر ساعت ممكن است دفعه بعد كودك به سختي بتواند نشستن در محروميت را تحمل كند.
مرحله۴: آن را برايش خسته كننده كنيد. در طي محروميت با كودك خود صحبت يا تماس چشمي نداشته باشيد. ساكت ماندن نياز به كمي تمرين دارد به ويژه اگر كودك چيزهايي مانند “تو بدترين مامان دنيايي!” را مي گويد يا سؤالاتي مانند”چرا با من اين كار را مي كني؟” و “من مي توانم يك ليوان آب با خودم ببرم؟” مي پرسد. مهم نيست كودك شما در طول محروميت چه مي گويد يا چه چيزي مي پرسد. ناديده بگيريد.
مرحله۵: با متوقف شدن تايمر، پايان محروميت را اعلام كنيد. مهم نيست اگر كودك شما باز هم بيقرار، گستاخ يا گريان است. دكتر والمر مي گويد پس از تمام شدن زمان، دوره محروميت نيز به اتمام مي رسد. در صورت مؤثر بودن محروميت چطور متوجه آن خواهيد شد؟ اگر شما اين مراحل را يكي پس از ديگري يك تا سه هفته انجام داديد بايد آنها را اغلب كمتر و كمتر كنيد. دكتر لارزارير مي گويد”وقتي شما خواستار محروميت مي شويد و منظور خود را مي رسانيد كودكان ياد مي گيرند به حرف شما گوش دهند”.
اگر كودكم از رفتن به اتاق محروميت سرپيچي كند چه؟
منبع:e-teb.com
ازدواج مي تواند به صورت هاي مختلفي شكل بگيرد يكي از انواع ازدواج، ازدواج با فاميل مي باشد. ازدواج با فاميل مزيت ها و معايبي دارد كه البته معايب آن بسيار بيشتر از مزيت ان است شايد برترين مزيت اين نوع ازدواج شناخت مافي از خانواده و خود طرف مي باشد اما معايبي همچون مشكلات ژنتيكي، عدم پذيرش به عنوالن زن و شوهر و مداخله هاي ديگر اقوام اين نوع ازدواج را سخت كرده و اصلاً توصيه نمي شود.
ميتوانيد براي كسب اطلاعات بيشتر به سايت مشاوره ازدواج مراجعه كنيد
منبع:مشاوره-خانواده.com
شايد هيچ هيجاني سختتر و دردناكتر از شرم نباشد. شرم به مثابه حمله عليه خود است .
و افراد شرمگين باور ميكنند كه از نظر اجتماع، كاملاً ناپذيرفتني و مردود هستند.
در نتيجه، شرم باعث احساس بيآبرويي و بدنامي در فرد ميگردد.
فردي كه احساس شرم ميكند ميخواهد از همه كس خود را مخفي و پنهان نگاه دارد.
امّا گناه بر خلاف شرم باعث نميشود كه فرد خود را محكوم كند.
بلكه باعث خودانتقادي به خاطر يك رفتار يا عمل اشتباه در فرد ميگردد.
البته از نظر روانشناسي، همپوشانيهايي بين شرم و گناه وجود دارد.
به عنوان مثال، فرد شرمگين ممكن است احساس گناه نيز داشته باشد.
شرم عموميتر از گناه است. فردي كه احساس شرم ميكند انتظار محكوم شدن از جانب همه كس را دارد.
امّا فردي كه احساس گناه ميكند ممكن است تنها كسي باشد كه از خطاي پيش آمده آگاهي داشته باشد.
فرد گناهكار نيز ممكن است احساس از دست دادن اعتماد به نفس پيدا كند ولي نه به اندازهاي كه اين احساس در فرد شرمگين پيش ميآيد.
به عنوان مثال، دانشآموزي كه در يك امتحان به طور موفقيتآميزي تقلّب ميكند ممكن است.
به خاطر نمره بالايي كه معلّم به او داده احساس گناه كند و آن را حق خود نداند.
امّا هيچكس ديگر از انجام اين تقلّب آگاهي ندارد. از طرف ديگر، دانشجوئي كه به هنگام تقلّب كردن دستگير ميشود .
در جلوي همكلاسيهايش احساس شديد شرم و خجالت ميكند و اين احساس به خاطر اين است كه ديگران نيز از كار خلاف او آگاهي يافتهاند.
تعداد زيادي از مردم از نوعي اختلال شخصيتي به نام «كنارهگيري اجتماعي» رنج ميبرند.
اين اختلال گاهي با اختلال اضطراب اجتماعي يا هراس از اجتماع اشتباه گرفته ميشود.
تفاوت بين كنارهگيري اجتماعي با اختلال اضطراب يا هراس از اجتماع به طبيعت اختلالات شخصيتي باز ميگردد.
يك اختلال شخصيتي، الگوي رفتاري ماندگاري است كه باعث مشكلات كاري و روابط شخصي ميشود.
اين واقعيت كه اختلال شخصيتي، يك الگوي رفتاري ماندگار است، درمان آن را بسيار پيچيده و مشكل ميسازد.
نشانههاي اختلال كنارهگيري اجتماعي شامل الگوهاي رفتاري ماندگاري نظير موارد زير است:
با وجودي كه شرم يك هيجان عمومي در انسانهاست و در تمام تمدنها و فرهنگها يافت ميشود .
امّا ريشههاي مختلفي براي آن وجود دارد. در تمدّن غرب، تأكيد بسياري بر شخصيتهاي كمعاطفه، مستقل و با جذبه ميشود.
فيلمهاي هاليوود با هنرپيشگاني نظير كلينت ايستوود، جان وين و گري كوپر، قهرماناني را به تصوير ميكشد كه قوي، شجاع و كم حرفند.
اين نقشها، اتكاء به نفس را تا حد نهايت به تصوير ميكشند.
ارزش زيادي كه به فردگرايي و خودكفايي در جوامع غربي داده ميشود.
نقش مهمي در پيچيده كردن امور براي آنهايي كه با اختلال كنارهگيري اجتماعي دست و پنجه نرم ميكنند، ايفاء مينمايد.
پيچيدگي از اين نظر كه ارزشي كه به فردگرايي داده ميشود، بهانه يا استدلالي براي اجتناب از تعاملات اجتماعي مي گردد.
امّا در اغلب حرفهها، رفتار اجتماعي قابل قبول، براي موفقيت ضرورت دارد.
اين افراد خيلي زود درخواهند يافت كه بايد بر روي همكاري با ديگران در محيط كار و جاهاي ديگر تكيه كنند.
از سوي ديگر، نياز به همكاري با ديگران در محيط كار، به عنوان يك تهديد براي آنان جلوهگر خواهد شد.
زيرا آنها را مجبور خواهد كرد كه با ترسهاي اجتماعي و الگوهاي ديرپاي خود مقابله كنند.
در واقع، فردي كه كنارهگيري اجتماعي جزئي از شخصيت او باشد ممكن است.
تكيه بر ديگران را به عنوان تحقير و سرافكندگي براي خود به حساب آورد.
بنابراين، تمايل به اجتناب از تماسهاي اجتماعي به خاطر اضطراب آفريني از يك سو.
و لزوم پذيرش نياز به ديگران براي موفقيت در كاراز سوي ديگر تعادل رواني فرد را دچار مخاطره جدي ميسازد.
در همين حال، طبيعت افرادي كه از اجتماع كنارهگيري ميكنند به گونهاي است كه هر نوع انتقاد.
حتي ملايمترين آن، براي آنان بسيار دردناك است. در واقع، مورد انتقاد قرار گرفتن باعث ميشود .
كه اين گونه افراد احساس سرافكندگي و در نتيجه، شرم كنند.
همه ما به عنوان اعضاي جامعه انساني، نياز به تعلّق داريم.
هر چند اغلب ما گاهي نياز به تنها بودن داريم امّا تنها ماندن زياد نيز به افسردگي ميانجامد.
حتي كساني كه اختلال كنارهگيري اجتماعي دارند نيز در صورتي كه زياد تنها بمانند، افسرده ميشوند.
اغلب قريب به اتفاق بيماراني كه دچار اختلال كنارهگيري اجتماعي هستند متأهل ميباشند.
به علاوه، اغلب آنها به دليل افسردگي شديد مجبور به استعفاء شده يا كار خود را از دست دادهاند.
همچنين اكثر آنها آدمهاي تحصيل كرده و باهوشي ميباشند.
مشكل آنها اكثراً موقعي شروع ميشود كه كاري را آغاز ميكنند.
و نياز به اجتماعي بودن و تعامل با ديگران براي موفقيت كار براي آنان مطرح ميشود.
افراد متأهلي كه دچار اختلال كنارهگيري اجتماعي هستند با همسرشان هم دچار مشكل ميشوند.
زيرا عدم تمايل آنها به بيرون رفتن و جوشيدن با مردمان حتي شامل سينما رفتن، رستوران رفتن و ملاقات با افراد خانواده و دوستان نيز ميشود.
روشهاي درماني مختلفي براي اختلال كنارهگيري اجتماعي وجود دارد.
استفاده از دارو ميتواند براي كاهش اضطراب و افسردگي مفيد باشد كه داروهاي ضد افسردگي و ضد اضطراب از جمله آن هستند
هنگامي كه اين عوارض كاهش يافتند، رواندرماني ميتواند راحتتر صورت گيرد.
درمانهاي رفتار شناختي، مفيدترين روش براي درمان هراسهاي اجتماعي و اختلالات كنارهگيري هستند زيرا تأكيد آنها بر تغيير الگوهاي تفكر در كنار اصلاح رفتار است.
اين روش به بيمار كمك مي كند كه حساسيت خود را نسبت به عوامل محرّك (شرايط اجتماعي) كه باعث بروز مشكل براي او ميشوند.
كاهش دهد. اصلاح رفتار شامل يادگيري مهارتهاي اجتماعي لازم براي تعامل با جامعه است.
منبع:مركز مشاوره