بسياري از كساني كه از مشاوران ازدواج درخواست كمك دارند مشكل خود را عدم ازدواج خواهر و برادر بزرگتر خود عنوان كرده و اضافه مي كنند كه با وجود اينكه آنان سن بالايي دارند اما ازدواج نكرده و بدين ترتيب والدينشان اجازه ازدواج دختر و پسر كوچك تر را نداده و به خصوص دختران در اوج جواني موقعيت هاي خود را از دست مي دهند. بسياري از مراجعين به مركز مشاوره مي گويند كه با فردي آشنا شده اند يا خواستگاري را دارند كه مي تواند بهترين موقعيت آنان براي تشكيل خانواده باشد اما به دليل وجود دختر و برادر بزرگتر خانواده شان اجازه خواستگاري به پسر نداده و به نوعي با زندگي آنان بازي كرده اند. اين تفكر در بيشتر خانواده هاي سنتي موجود است زيرا آنان فكر مي كنند كه اگر دختر كوچكتر ازدواج كند همگان تصوري بد و غلط نسبت به دختر بزرگتر پيدا كرده كه آنان چه مشكلي دارند كه ازدواج نمي كنند بنابراين زندگي دختر و پسر بزرگتر نيز به خطر مي افتد. تا حد بسياري در جامعه سنتي امروز ايران اين تفكر هرچند غلط وجود دارد اما پس چه بايد كرد؟!

بهترين كار اين است كه در ابتدا با والدين خود موضوع را مطرح كرده و همچنين براي خواستگار و فرد مورد نظرمان نيز توضيحات را بدهيم . سپس خانواده راضي كرده تا هرچه زودتر براي خواهر و يا برادر بزرگتر اقدامات لازم صورت بگيرد.تا فرصت براي شما نيز به وجود بيايد در بعضي موارد بهتر است تا شما با خواهر و برادر بزرگترتان صحبت كرده و شرايط را براي وي توضيح دهيد. والدين اگر بدانند كه فرزند بزرگترشان مشكلي با اين موضوع ندارد، بهتر و راحت تر راضي شده و اجازه ازدواج به فرزند كوچكتر را مي دهند. بنابراين بهترين كا پس از اقدامات بالا مراجعه به يك مشاور خوب است تا موانع و مشكلات پيش رو برداشته شود.

در رابطه با اين موضوع مي توانيد در سايت ازدواج مقاله هاي بيشتر را مطالعه كنيد

منبع:تريبون آزاد

• 
  
• 
  

0

هميشه تنبيه كارآيي ندارد

برچسب ها: تاثير منفي تنبيه ,تنبيه بدني ,تنبيه روحي ,تنبيه مناسب ,عدم كارايي تنبيه ,نحوه تنبيه كردن ,

• 
  
• 
  

95

دختر بچه ۱۰-۱۱ ساله‌اي كنار استخر نشسته، تخته شاسي را روي زانو‌هايش گذاشته و مدادرنگي‌اش را روي كاغذ فشار مي‌دهد، كمي سرش را كج مي‌كند، روسري‌اش را پشت گوش مي‌زند و به كاغذش خيره مي‌شود. انگار راضي شده است. براي همين لبخند مي‌زند، از جا بلند مي‌شود و با فرياد «خاله مهتاب، خاله مهتاب» در حياط دنبال مهتاب مي‌گردد تا نقاشي‌اش را به او نشان دهد، از «خاله»‌اش يك آفرين بشنود و خيالش راحت شود كه نقاشي را درست كشيده است. اين‌جا حياط سفارت اسلوونياست كه وقتي وارد آن مي‌شوي، در هر گوشه حياط گروهي كودك را مي‌بيني كه دور يك نفر جمع شده‌اند و كاري انجام مي‌دهند؛ گروهي نقاشي مي‌كشند، گروهي گيتار مي‌زنند و آواز مي‌خوانند، گروهي عكاسي مي‌كنند، گروهي با صداي بلند ديالوگ‌هايي را كه افشين هاشمي دستشان داده حفظ مي‌كنند و گروهي با دست و بال گِلي، مجسمه‌هاي بامزه مي‌سازند. در نگاه اول مي‌تواني مهتاب را بين آن‌ها پيدا كني. او همان‌طور كه حواسش به برگزاري كلاس‌ها و پيشرفت بچه‌ها در نقاشي كشيدن و بازيگري و… است، مي‌داند كدام يك از بچه‌ها ناهار خورده‌اند و كدام يك نه. و بايد براي دخترك ۱۲ ساله‌اي كه ناهار نخورده سر كلاس نشسته و ساندويچ دوست ندارد، نان تست آماده كند تا او بتواند نان و پنيري را كه دوست دارد بخورد.

سفارت اسلوونيا در روزهاي گرم آخر خرداد، ميزبان سه روزه «كارگاه هنري»‌اي شد كه ايده آن در ذهن حبيب شكل گرفت و بايد از روزي كه او دو كودك افغان را در يكي از كارگاه‌هاي خيريه كرج ديده بود و فكر كرده بود بااستعدادند، يك سال و نيم مي‌گذشت تا با همراهي و حمايت مهتاب به اين كارگاه سه روزه برسند و به ۵۰ كودك ۱۰ تا ۱۶ ساله پناهنده عكاسي، سفالگري، موسيقي، نقاشي و بازيگري ياد بدهند. در اين گشت و گذار سه ساعته ما را همراهي كنيد تا به گوشه‌گوشه حياط برويم، كارگاه‌هاي مختلف را ببينيم، حرف‌هاي مهتاب و حبيب را درباره اين كارگاه بشنويم و جواب سوال‌هايمان را بگيريم.(افسردگي)

شايد بدانيد كه بيستم ماه ژوئن روز جهاني حمايت از پناهندگان است و براي همين برگزاركنندگان كارگاه همين روز‌ها را بهانه خوبي براي برپايي آن ديدند. هرچند حبيب در سفر بود، خانم ملكي از همكاران UNHCR برايمان توضيح مي‌دهد: «اين پيشنهاد از طرف آقا حبيب مطرح شد، مهتاب خانم  از آن حمايت كردند و ما هم استقبال كرديم. قرار شد گروه‌هاي هنري كوچكي تشكيل دهيم و معلم‌هاي اين رشته‌هاي هنري هم لطف كردند و آمدند. نيت ما اين است كه بگوييم اين پناهندگان استعدادهاي خوبي در زمينه‌هاي مختلف دارند.

بنابراين ما با يك سري سازمان‌هاي غيردولتي و ان. جي. او‌ها شبيه خانه كودك شوش در تماس بوديم تا بچه‌هايي را كه مي‌شناسند و در زمينه‌هاي مختلف با آن‌ها كار مي‌كنند به ما معرفي كنند. تا اين‌جا شنيده‌ام كساني هستند كه استعدادهاي بسيار خوبي دارند. البته تعداد كساني كه ما اين‌جا به آن‌ها آموزش داده‌ايم، به نسبت جمعيت پناهندگان كم است. ما آن‌ها را به شكل «رندم» انتخاب كرديم و پياممان اين است كه پناهندگان هم استعداد دارند و مي‌توانند از اين فرصت‌ها استفاده كنند. ضمن اين‌كه مي‌خواهيم از كساني كه دوست دارند در اين زمينه‌ها به ما كمك كنند، دعوت به همكاري كنيم. چون مسئله اساسي بچه‌ها، سختي‌هاي مالي است. بنابراين رفتن به كلاس كساني كه بنام هستند برايشان مقدور نيست. ولي ممكن است آن‌ها زماني بخواهند كار خيرخواهانه انجام دهند كه مي‌توانند با ما يا با عزيزان ديگري كه با ما در ارتباط هستند، تماس داشته باشند.»

كارگاه نقاشي:

رنگ‌هاي شاد، بچه‌هاي خوشحال

اول به اتاقي مي‌رويم كه كارگاه نقاشي در آن برگزار مي‌شود. بچه‌ها دورتادور يك ميز نشسته‌اند و مشغول نقاشي كشيدن هستند. استادشان سحر رحماني است كه با حوصله تك‌تك كار‌ها را نگاه مي‌كند و اشكال‌هاي بچه‌ها را مي‌گيرد. با نگاه اول فكر مي‌كنيد نقاشي‌ها خيلي خوب هستند. يعني سه روزه اين‌قدر پيشرفت كرده‌اند؟ مهتاب  كه با دائم در حال رفت‌وآمد بين پنج كلاس است و به همه بچه‌ها سر مي‌زند، برايم توضيح مي‌دهد: «اين‌جا فضاي عجيبي است. كارهاي بچه‌ها عالي هستند. يعني در سه روز… مثلا يك نفر بين بچه‌ها بود كه استاد‌ها از روز اول به ما گفتند اين بچه در تمام سال‌هايي كه نقاشي كشيده، تنها يك شكل را مي‌كشد. شكل خيلي عجيب و غريبي هم بود. اما از ديروز، يعني روز دوم كارگاه طرح ديگري كشيد. روز اول هم خيلي سخت ارتباط برقرار مي‌كرد، اما از ديروز حسابي با همه ما دوست شده و ارتباط برقرار مي‌كند. دلم مي‌خواهد الان نقاشي‌هايش را ببيني… در اين سه روز ما كار خاصي هم نكرديم، اما ببين اين فضا چقدر مي‌تواند بچه‌ها را رام و آرام كند.»

كارگاه موسيقي:

سرزمين من، خسته خسته از جفا…

اتاقي كه بچه‌ها در آن مشغول نقاشي كشيدن هستند، رو به حياط است و پشت سر آن‌ها، داخل اتاق يك ميز ناهارخوري وجود دارد. دور تا دور ميز، ۱۰-۱۱ نفر پيش آقاي داوودي نشسته‌اند كه به آن‌ها آواز و موسيقي ياد مي‌دهد. خود آقاي محسني از سرپرست‌هاي يكي از ان. جي. اوهاي حمايت از كودكان پناهنده است و در حوزه موسيقي كودكان كار مي‌كند و شايد براي همين است كه اين‌قدر باحوصله بچه‌ها را راهنمايي مي‌كند تا بفهمند شكل درست گيتار دست گرفتن چگونه است. به يكي از بچه‌ها كه گيتار در دست دارد، مي‌گويد: «لا بزن» دارند نت‌ها را با هم تمرين مي‌كنند كه مهتاب به جمعشان اضافه مي‌شود و مي‌گويد: «يك ساعت ديگر كه هوا خوب شد، بياييد توي حياط و هوا عوض كنيد…» يكي از بچه‌ها به سمت او مي‌دود و مهتاب  بغلش مي‌كند: «بارون، بارونه كه مي‌خوندي خيلي قشنگ بود‌ها» دختر خوشحال مي‌شود. بعد از چند دقيقه دسته‌جمعي به حياط مي‌روند و زير يك درخت تمرين‌هايشان را ادامه مي‌دهند. آقاي محسني بچه‌ها را رهبري مي‌كند، همه زير يك درخت مي‌ايستند و شروع به زدن و خواندن مي‌كنند: «سرزمين من، خسته خسته از جفايه…» و چند آهنگ ديگر. با آواز و گيتار زدنشان حسابي حال و هواي حياط را عوض كرده‌اند و صداي خنده و كل‌كل‌هايشان حياط را پر كرده است.سايت مشاوره خانواده

كارگاه بازيگري:

جهان جاي بهتري بود اگر همه فيلم و تئا‌تر مي‌ديدند

كارگاه بازيگري افشين با بچه‌ها، پايين پله‌ها برگزار مي‌شود. جايي كه چند صندلي گذاشته‌اند، بچه‌ها روي آن‌ها نشسته‌اند و قرار است ديالوگ‌هايشان را تمرين كنند. اما قرار نيست بچه‌ها اين‌جا سه روزه بازيگري ياد بگيرند، چون افشين توضيح مي‌دهد: «تصور من اين بود كه در سه روز هيچ كس بازيگر نمي‌شود و علم بازيگري را نمي‌آموزد. تنها مي‌خواستم به كاذب يا صادق بودن علاقه‌شان برسند. به اين دليل كه شايد نصف آدم‌هاي جهان دوست داشته باشند بازيگر شوند. براي همين من مقوله بازيگري را (به اين معنا كه بخواهيم بازيگر شويم) كنار گذاشتم. يك چيز را مي‌دانستم كه ممكن است اين‌ها بازيگر نشوند، اما مي‌توانند مخاطب باشند. همين الان هم گاهي به شكل اتفاقي در تلويزيون و گاهي به شكل انتخابي در سينما مخاطب هستند. البته هيچ كدام از اين بچه‌ها تا حالا تئا‌تر نديده‌اند. در نتيجه براي هر كدامشان يك دي‌وي‌دي تئا‌تر آوردم. بعد هم راجع به اين مقوله حرف زدم كه چرا ما بازيگر‌ها را دوست داريم، سينما اصلا چي هست؟ چرا فيلم مي‌بينيم؟ چرا خواب ديدن را دوست داريم؟ و… تكه‌هاي اجرايي هم داشتيم. مثل اين‌كه جايي را خيال كنيم و جزئيات اين خيال را بسازيم تا آن را بهتر ببينيم و…» بچه‌ها ناهار خورده مي‌آيند تا به تمرين اجرايشان برسند. چون امروز اختتاميه است و آخر كارگاه همه بچه‌ها و كارگاه‌ها مي‌خواهند كار‌هايشان را جلوي بقيه اجرا كنند و جايزه بگيرند. افشين اول از درس و مشق‌ها و معدل‌هايشان مي‌پرسد و بعد برايشان متني را كه بايد اجرا كنند، اجرا مي‌كند. متن درباره سينما و تئا‌تر است و اين‌كه اگر همه آدم‌ها كتاب مي‌خواندند و فيلم و تئا‌تر مي‌ديدند، جهان جاي بهتري براي زندگي مي‌شد. كمي تمرين مي‌كنند و به حياط مي‌روند و در باغچه به تمرين كردن ادامه مي‌دهند. يكي از بچه‌ها به افشين مي‌گويد: «بچه‌ها جاشون رو عوض كنن؟» و جوابي جدي مي‌گيرد: «تو مي‌توني كارگردان بشي‌ها.» دختر مي‌خندد و خجالت مي‌كشد. انگار از تصور كارگرداني كردن هم خوشحال است.

افشين مي‌گويد: «نخند بابا، جدي مي‌گم.» دختر كه خجالت كشيده، جواب مي‌دهد: «ته آرزوي هر بازيگري اينه كه كارگردان شه ديگه.» و بعد وقتي از افشين با خنده مي‌شنود: «كلا ما رو زير سوال بردي ديگه!» سعي مي‌كند به قول خودش «سوتي»‌اش را يك جوري جمع كند و آخر هم نمي‌تواند. بعد مي‌فهمم ۱۶ سالش است، از طرف خانه كودك شوش معرفي شده و خيلي دوست دارد بازيگر شود: «من از بچگي به كلاس‌هاي بازيگري مي‌رفتم و يك بار هم نقش يك طوطي را در تئا‌تر بازي كردم و تلويزيون هم پخش كرد. اما چون پدرم فوت كرده و هزينه كلاس‌ها زياده، صبر مي‌كنم تا كلاس‌هاي اين شكلي و رايگان برگزار شه. الان هم از آقا افشين چيزهاي خيلي خوبي ياد گرفتيم و خيلي خوش گذشته.»

كارگاه سفالگري:

حس خوب آفرينش

انتهاي حياط، زير سايه يك درخت خانم صفاري با چهار بچه دور يك ميز نشسته‌اند و از مجسمه‌هاي گِلي روي ميز مي‌توان فهميد سفالگري ياد مي‌گيرند. خانم صفاري همان طور كه يك مجسمه آدم مي‌سازد، تعريف مي‌كند كارهاي بچه‌ها خيلي خوب بوده و ما هم مي‌توانيم نتيجه‌اش را روي ميز ببينيم: «اين كار بيشتر به تمرين و تكرار و پشتكار نياز دارد. براي همين نمي‌توانيم بگوييم در اين سه روز به آن‌ها سفالگري ياد مي‌دهيم. تكنيك‌هايي هم دارد كه ما به بچه‌ها آموزش مي‌دهيم اما خود بچه‌ها بايد بعد‌ها اين كار را ادامه بدهند.

من مي‌خواستم در اين كارگاه به بچه‌ها ياد بدهم با همين گِلي كه مي‌توانيد با آن يك قابلمه درست كنيد، پيكره انسان هم مي‌توانيد درست كنيد كه با برنز تبديل به يك مجسمه شود. دليل اين‌كه جلوي خودشان كار مي‌كنم هم همين است. اين سه روز فقط يك تلنگر كوچك است.» خانم صفاري مجسمه گِلي‌اش را مي‌سازد، امضا مي‌كند و در انتهاي برنامه آن را به نفع بچه‌ها مي‌فروشند.

كارگاه عكاسي:

با دقت نگاه كن

گوشه ديوار يك لپ‌تاپ روي زمين است كه حميد روبه‌روي آن نشسته و بچه‌ها دورش حلقه زده‌اند. كارگاه عكاسي همين‌جاست. جايي كه حميد عكس‌هاي بچه‌ها را نگاه مي‌كند و درباره‌شان حرف مي‌زند. حميد البته توضيح مي‌دهد كه در اين سه روز حتي نمي‌شود چندان وارد مقدمات عكاسي هم شد: «سعي كردم اين سه روز، بچه‌ها را نسبت به عكاسي كنجكاو و علاقه‌مند كنم و چيزهايي كلي درباره عكاسي بگويم تا فقط با آن آشنا شوند. بعضي از بچه‌ها نگاه‌هاي به شدت خوبي در عكاسي داشتند و استعدادهاي عجيبي هستند. براي همين خيلي محدودشان نكردم و حتي گفتم از هرچه دوست دارند عكس بگيرند تا احساسشان درگير عكاسي شود.» بچه‌ها گوشه گوشه حياط دوربين در دست دارند و در حال عكس و فيلم گرفتن هستند. بيشتر دوست دارند با «خاله مهتاب» عكس بگيرند. بعضي‌هايشان هم به يكي ديگر وظيفه داده‌اند تا از آن‌ها عكس بگيرد. براي همين صداي دختربچه‌اي وسط حياط بلند مي‌شود كه روي زمين نشسته و داد مي‌زند: «اي بابا، خسته شدم خب! بستونه ديگه!»

وقتي كه بچه‌ها خوب تمرين‌هايشان را انجام دادند، مهمانان براي اختتاميه در حياط كنار هم جمع شدند تا اجراي آن‌ها را ببينند و از مربي‌هايشان تقديرشود. آثار بچه‌هاي سفالگري و نقاشي براي فروش روي ميزي قرار داده شده بود. و بچه‌هاي آواز كه از ساعت‌ها پيش داشتند تمرين مي‌كردند، آواز نهايي‎شان را دسته جمعي براي همه اجرا كردند. بچه‌هاي تئا‌تر هم كه ما به خاطر حضور در كلاسشان براي دهمين بار بود كه ديالوگ‌هايشان را مي‌شنيديم، داستانشان را به گرمي و همان‌طور كه تمرين كرده بودند، براي حضار اجرا كردند.

وقتي برنامه تمام شد، همگي براي يك عكس دسته جمعي پرانرژي روي چمن‌هاي باغ گرد «خاله مهتاب»شان جمع شدند و از صميم قلب لبخند زدند تا خاطره اين سه روز را ثبت كنند. خاطره‌اي كه مي‌توانستي از چشمان تك‌تكشان بخواني كه تا هميشه در قلب‌هايشان حك شده است.

حبيب:

يك سال و نيم پيش كه دو كودك افغان را در كارگاهي در كرج ديدم، فكر كردم چقدر بااستعداد هستند و خيلي‌هايشان به خاطر معذوريت‌هاي مالي و اجتماعي و… نمي‌توانند علاقه‌ها و استعداد‌هايشان را دنبال كنند. فكر كردم برگزاري كارگاهي به اين شكل و ادامه دادن مستمر آن اتفاق خوبي خواهد بود. اما به خاطر محدوديت‌ها و… اين ايده يك سال و نيم معلق ماند تا اين اواخر كه دوباره بحث مهاجران افغان مطرح شد. البته بحث من فقط درباره كودكان مهاجر نبوده و نيست. بلكه مي‌خواهيم با كودكان ايراني هم كه به هر دليلي نمي‌توانند خلاقيت‌ها و استعدادهاي هنري‌شان را دنبال كنند – مخصوصا كودكان كار- هم كار كنيم. اول مي‌خواستيم يك كارگاه يك‌ماهه برگزار كنيم و نتايج كارگاه را در انتها به شكلي عرضه كنيم، اما نشد. بعد از صحبت با مهتاب خانم، سفارت اسلوونيا (به اين دليل كه پيش از اين هم سابقه برگزاري يك كارگاه داشت)، به ما پيشنهاد شد و ما ديديم امكانات خوبي براي شروع دارد.

براي همين از ايده اوليه كه برنامه مفصل‌تري بود، به كارگاه سه روزه‌اي رسيديم كه فكر كرديم بهتر از هيچي است و از بين تمام اين بچه‌ها اگر يكي دو نفرشان هم با حال بهتري از خواب بيدار شوند، كافي است. اساتيد هم بسيار لطف كردند و همگي در اولين بحثي كه داشتيم، پذيرفتند و آمدند و فكر مي‌كنم در اين بين، اساتيد بيشترين از خودگذشتگي و كمك را به ما كردند. همين‌طور بقيه دوستان همراه. و به نظرم شروع بسيار خوبي هم بود. بعد از اين پي‌گيري خواهيم كرد كه حتي در شهرستان‌ها هم اين برنامه را ادامه دهيم؛ با همه كودكان. استمرار اين برنامه بستگي به بودجه و همراهي‌ها و… دارد. من دوست ندارم اين اتفاق در حد يك حركت نمادين باقي بماند و مي‌خواهم بيش از هرچيز استعداديابي اتفاق بيفتد و اين حركت مستمر باشد. اين كارگاه سه روزه هم برنامه‌اي براي شروع بود تا اين اتفاق سر و شكلي بگيرد و اميدوارم ادامه پيدا كند.

يك مطالعه جديد از دانشگاه Northwestern در بر داشت. نوزادان زودرس نيز به عنوان همتايان كامل خود در يك كار توسعه و ارتباط زبان و شناخت عمل مي كنند.

ساندرا وكسمن، رئيس صندلي Louis W. Menk، گفت: "اين مطالعه ما را قادر مي سازد تا براي اولين بار از نقش اوليه تجربيات زودرس نوزادان و وضعيت بلوغ در ايجاد اين ارتباط انتقادي زبان شناختي جلوگيري كنيم. روانشناسي در كالج هنر و علوم وينبرگ در شمال غربي و همكلاسي استاد در موسسه تحقيقات سياست گذاري دانشگاه.

براي نشان دادن، دو نوزاد را كه در يك تاريخ متوجه شده اند، در نظر بگيريد. اگر يك ماه در اوايل تولد اتفاق مي افتد، اگرچه نوزادان همواره سن بلوغ همسرداري (سن از زمان مادري) را به اشتراك مي گذارند، نوزاد نابالغ فرصتي را براي به دست آوردن ماه هاي اضافي از تجربه پس از تولد در گوش دادن به زبان خواهد داشت. اما آيا اين ماه اضافه تجربه "افزايش" نوزادان نارس است؟

براي اين كار، محققان Northwestern، نوزادان نارس و كامل را براي شناسايي زمان توسعه پيوندشان بين زبان و طبقه بندي شي، يك لينك كه قبلا فقط در نوزادان تمام وقت ثبت شده بود، مقايسه كرد.

در كار قبلي با نوزادان كامل، تيم شمالوستر نشان داده است كه تا سه ماه، نوزادان با موفقيت در حال خواندن زبان به زبان دسته جمعي و دسته بندي شيء، و اين ارتباط زبان شناختي در طول سال اول زندگي ادامه مي يابد.

مشاوره تلفني خانواده

داستان هاي مربوطه

·         مطالعه به بررسي اينكه چگونه آسيب مغزي بر محلي سازي و توانايي زبان كودك تاثير مي گذارد

·         علوم زندگي Beckman Coulter اعلام كرده است وب سايت متمركز بر تحقيقات جديد

·         تحقيقات نشان مي دهد آلودگي به جفت منتهي مي شود

علاوه بر اين، بين سه تا چهار ماه، نوزادان تمام وقت يك تغيير جالب توجه را نشان مي دهند: در سه ماه، آنها در شيء آشنا (ترجيح آشنايي) طول مي كشد، اما از چهار ماه بعد، آنها در مورد رمان بلندتر مي شوند (novelty ترجيح).

اين مطالعه جديد براي سرمايه گذاري بر اين تغيير "آشنايي به علت" به طور فزاينده اي در زمان كوتاه شدن نوزادان انجام شده است. شواهد جديد نشان داد اولا تغيير در نوزادان سالم زودرس و دوم اينكه اين تغييرات توسعه در يك برنامه زمانبندي بلوغ همانند همتايان طولانيمدت خود را نشان مي دهد. اين نشان مي دهد شواهد قوي در مورد اولين ارتباطات نوزادان بين زبان و شناخت و نحوه گسترش آنها.

شواهد اطفال نشان مي دهد كه هرچند نوزادان نارس سالم به عنوان يك دوره نقاهت بالاتري به مقاصد تكاملي برمي خورند، اما با اين حال تمايل دارند موانع موجود در توانايي هاي پردازش زبان، شناختي و توجه را تجربه كنند. اين امر در استفاده از خدمات مداخله زودهنگام از دوران كودكي از طريق سن مدرسه مشهود است.

دانيل پرسزيك، نخستين نويسنده اين تحقيق و Ph.D. گفت: "اين مطالعه اطمينان حاصل مي كند كه هر گونه موانع زودرس نوزادان در زبان بعد و توسعه شناختي، بعيد به نظر مي رسد مشكلات ايجاد پيوند پايه اي بين زبان و فرآيندهاي شناختي اصلي را نشان مي دهد. . كانديداي روانشناسي در شمال غربي.

"بلوغ محدوديت در اثر قرار گرفتن در معرض ارتباط زبان و انديشه: شواهد از نوزادان سالم زودرس" در روز 29 دسامبر در Science Developmental منتشر شد.

آيا تا به حال حسادت در مورد توجه شريك عاشقانه خود را به شخص ديگري داده بود؟ شايد يكي ديگر از شما مهم است كه از يك مكالمه با كسي كه كمي بيش از حد برخوردار است لذت ببريد، يا يك همكار با شركاي خود در يك مهماني تعطيلات شركت كنيد.

پژوهشگر Xun (ايرنه) هوانگ، PhD، مشتاق تحقيق درباره اين بود كه آيا اين احساسات به سبب حسادت به مصرف كنندگان سبب خريد چيزهايي شده اند كه احتمال بيشتري براي جذب توجه شركاي خود دارند. او و تيم او يك سري از پنج آزمايش مختلف انجام دادند و نتايج نشان داد كه احساس حسادت، تمايل به محصولات چشمگير را افزايش مي دهد - مانند يك كت رنگي روشن به جاي رنگ خيره كننده يا يك تي شرت با طراحي لوگو بزرگ و طراحي كم كليد. خلاصه اي از يافته هاي آنها در مجله روانشناسي مصرف كننده آنلاين در دسترس است .

داستان هاي مربوطه

• همكاري هاي تحقيقاتي در انگليس و اروپايي، سه موسسه خيريه بزرگ سرطان، اعتماد اعتماد دارند
  
• سيستم سنجش درجه بندي براي اندازه گيري پراكندگي نور
  
• علوم زندگي Beckman Coulter اعلام كرده است وب سايت متمركز بر تحقيقات جديد
  

هوانگ، استاد دانشگاه تكنولوژي Nanyang در سنگاپور مي گويد: "ما معتقديم كه اين اثر نه تنها محدود به حسادت در روابط عاشقانه است." "كودكان مي توانند نسبت به رابطه مادر و خواهر خود با والدين خود حسادت كنند، يا ممكن است كارگران نسبت به يك رابطه نزديك همكار با سرپرست حسادت كنند."

محققان همچنين دريافتند كه تمايل به گرفتن محصولات چشم ناپديد شد، زماني كه شانس كمي براي اين محصول وجود داشت كه ديگران به طور عمومي متوجه شوند. شركت كنندگان كه در يك آزمايش با حسادت تجربه كردند احتمالا يك لامپ طلاي قابل توجه براي دفتر خود، يك محل عمومي را خريداري كردند. اما اگر آنها يك لامپ براي اتاق خوابشان بخرند، علاقه به يك لامپ طلايي نسبت به يك خاكستري ساده برابر بود.

 مشاور خوب براي ازدواج

محققان شگفت زده شدند تا كشف كنند كه تمايل به جلب توجه كسي با محصولات چشمگير، حتي خطر خجالت عمومي را از بين مي برد. در يك آزمايش، شركت كنندگان خواسته شدند تصور كنند كه آنها به يك مهماني دعوت شده اند. يك گروه به حزب لوازم آرايشي سازماندهي شده توسط دوستان دعوت شده بود و گروه ديگري از طرف كاركنان جديد شركت خود در يك مهماني رسمي دعوت شده بودند.

سپس از آنها خواسته شد تا انتخاب كنند كه آيا آنها ترجيح مي دهند يك جفت عينك آفتابي عادي براي حزب يا يك جفت منحصر به فرد و جذاب داشته باشند. محققان دريافتند كه شركت كنندگان كه در حال تجربه حس حسادت بودند تصميم گرفتند عينك آفتابي چشمگير را به هر دو نوع احزاب بپوشند، حتي اگر آنها بتوانند در يك حزب كار رسمي توجه منفي كنند.

هوانگ مي گويد: اين يافته ها نيز به دنبال بازاريابي است. آگهي هاي چاپي و نمايشگاه هاي فروشگاه مي توانند موقعيت هايي را كه در آن حسودانه در حال بازي هستند را جذب كند، كه مي تواند مصرف كنندگان را به خريد محصولاتي كه مشتري را جذب مي كند، انگيزه دهد. آگهي هاي تبليغاتي تلويزيوني كه باعث جذب محصولات توجه مي شوند نيز ممكن است در طول نشست هايي كه در آن حسادت يك موضوع مشترك است موثر باشد.

"اگر در ابتدا موفق نشديد، سعي كنيد دوباره امتحان كنيد" اين سخن از دوران جواني به ما ميچرخد، زماني كه برج هايمان از بلوك هاي ساختمان خراب مي شوند يا ما نمي توانيم دوچرخه سوار شويم. استقامت ستايش شده است و ما گفته شده ايم كه تنها با انگيزه مناسب مي توانيم به اهدافي كه ما خودمان را تعيين كرده ايم، برسيم.

پروفسور كلاوس راترموند از دانشگاه فردريش شيلر جنا (آلمان) مي گويد: "اين ممكن است در بسياري از زمينه هاي زندگي، مانند كار، ورزش يا خانواده، درست باشد." اما پروفسور روانشناسي عمومي اضافه مي كند كه طرح زندگي بيش از حد بلند پروازانه نيز مي تواند يك دام باشد. اين مورد زماني است كه اهداف دنبال شده قابل دستيابي نيستند.

اختلاف در زمينه حجاب

Rothermund مي گويد: "بعضي از مردم در نتيجه چنين تلاش هاي بيهوده افسردگي ايجاد مي كنند. واقعيت اين است كه اين هدف به طور غيرمستقيم از راه دور باقي مي ماند، هرچند كه فرد تلاش مي كند، باعث بي نظمي مي شود و از دست رفتن كنترل رنج مي برد. با اين حال، اين نبايد ناگزير يك خاتمه روانشناسي باشد. در حال حاضر افسردگي فرصت هايي براي افراد مبتلا به سرطان ايجاد مي كند، همانطور كه دانشجويان روانشناسي كاترينا كپه و پروفسور روترموند در يك مطالعه نشان داده اند. در " مجله رفتار رفتاري و روانپزشكي تجربي " نشان مي دهد كه بيماران مبتلا به افسردگي به طور قابل توجهي موفق تر از افراد سالم در رهايي از اهداف غير قابل دستيابي هستند (DOI: 10.1016 / j.btep.2016.10.003).

رها كردن براي پيروزي

و از ديدگاه روانشناختي، اين يك مزيت بزرگ است. كاترينا كپه، نويسنده اصلي، مي گويد: "كسي كه از دست مي دهد، برنده مي شود،" حتي اگر به نظر مي رسد در ابتدا به نظر برسد. " با توجه به روانشناسان، توانايي رها كردن، نشان دهنده يك عملكرد تطبيقي ​​مهم افسردگي است. به سادگي: اگر اختلاف بين هدف شخصي من و امكانات فعلي من بيش از حد بزرگ است، من بهتر مي توانم به دنبال يك هدف واقع گرايانه تر و رها كردن قديمي.

در مطالعه خود، روانشناسان دانشگاه ينا بيماران مبتلا به افسردگي و مشاركتكنندگان سالم را به انجام وظيفه ساده در حل انجارها دادند. اين كلمات هستند كه در آن حروف در جهت اشتباه قرار دارند. به عنوان مثال، Anagram SIEGOT بايد مرتب سازي شود تا EGOIST را ايجاد كند. شركت كنندگان مجبور بودند كه در زمان خاصي به همان اندازه كه ممكن است چندين تكه تكه را حل كنند. آنچه كه شركت كنندگان نمي دانستند، اين بود كه برخي از آنگامام ها قابل حل نبودند، زيرا امكان تغيير آن ها براي ايجاد يك كلمه معني دار وجود نداشت. كاترينا كپه توضيح مي دهد: "اين وظايف غير قابل حل ممكن است اهداف غير قابل دستيابي را نشان دهد، كه لازم بود تا در اسرع وقت به منظور استفاده از زمان به طور موثر متوقف شود." از آزمايش مشخص شد كه بيماران مبتلا به افسردگي، كمتر از زمان كنوني در آنگامم هاي قابل حل نيستند،

داستان هاي مربوطه

·         محققان سطوح دوز مناسب كتامين را براي بيماران مبتلا به افسردگي مقاوم به درمان تعيين مي كنند

·         داروي تحقيقاتي كه هدف قرار دادن سيستم اپيوئيدي مي تواند باعث كاهش علائم افسردگي عمده شود

·         شركت هاي تحقيقاتي JCU تحقيقات بيشتري راجع به رژيم غذايي و افسردگي ايجاد مي كنند

بحران به عنوان يك فرصت براي توسعه شخصي

اگر چه اين تست شامل يك نوع بسيار ساده وظيفه مي شود كه بدون شك مي تواند با شخصيت هاي ديگر با چالش هاي ديگر زندگي روزمره برابر شود، روانشناسان در اين مورد نشان مي دهد كه تغيير در ديدگاه افسردگي ما مهم است. پروفسور ررتموند مي گويد: "كمبود انگيزه عمومي كه براي بسياري از بيماران مبتلا به افسردگي معمول است، ظاهرا توانايي بيشتري براي از بين بردن اهداف را دارد و مي تواند از آن در درمان استفاده كند." يك استراتژي مي تواند شناسايي اهداف غير قابل دستيابي است كه موجب كاهش افسردگي بيماران شده و سپس به طور خاص از بيماران خود در خارج از خود حمايت مي كنند. "اگر افسردگي را تنها به عنوان يك بار روانشناختي كه فقط بايد از طريق درمان حذف شود، متوقف مي كنيم، ممكن است بتوانيم از بحران بيمار به عنوان يك فرصت براي توسعه فردي استفاده كنيم" كاترينا كپه مي گويد: اول از همه، با اين حال، تحقيقات قابل توجهي در مورد اين موضوع ضروري است.

بدبيني بدن، يك نوع فراگير از تعصب است كه در قلدري اينترنتي، انتقادات ظاهري مشهور، در محل كار و مدرسه و در مكان هاي عمومي براي آمريكايي هاي روزمره يافت شده است. افرادي كه چاقي را در معرض چاقي قرار مي دهند، به عنوان تنبل، بي كفايت، ناخوشايند، فقدان اراده اي، و به خاطر وزن بيش از اندازه خود را سرزنش مي كنند. بر اساس يك مطالعه جديد منتشر شده در چاقي ، مجله انجمن چاقي، به رهبري يك تيم تحقيقاتي از دانشكده پزشكي پرلمن در دانشگاه ، درد اين پيام ها ممكن است به سلامت آسيب برساند و خطر بيماري قلبي عروقي و متابوليكي را افزايش دهد. پنسيلوانيا .

تيم تحت رهبري ربكا پرل، دكترا ، استاديار روانپزشكي روانپزشكي و همكارانش از مركز تنشي و اختلالات خوردن پين، دريافتند كه بيشتر و بيشتر از اثرات شاخص توده بدني (BMI) و افسردگي، سطح بالاتري از بي توجهي وزن دروني با افزايش خطر ابتلا به بيماري قلبي عروقي و متابوليكي همراه بود.

پرل گفت: "يك تصور غلط رايج وجود دارد كه ممكن است سبب ايجاد انگيزه افراد با چاقي براي از دست دادن وزن و بهبود سلامت آنها شود." "ما در حال پيدا كردن آن كاملا اثر متضاد است.هنگامي كه مردم به دليل وزن خود را shamed، آنها بيشتر از انجام تمرين و مصرف كالري بيشتر براي مقابله با اين استرس بيشتر احتمال دارد. در اين مطالعه، ما متوجه رابطه معني دار بين internalization تعصب وزن و داشتن تشخيص سندرم متابوليك، نشانگر سلامت ضعيف است. "

 مشاوره و ازدواج

اين گروه 159 بزرگسال با چاقي را مورد بررسي قرار دادند كه در يك كارآزمايي باليني بزرگتر مورد آزمايش قرار گرفتند تا اثرات داروهاي كاهش وزن را كه توسط شركت Eisai Pharmaceutical Co. تأمين مي شد، تأمين مالي كنند. اكثر آنها زنان آفريقايي آمريكايي بودند، كه به طور معمول در تحقيقات بي تاثير از نظر وزن كم بودند. پرسشنامه هاي پايه اندازه گيري افسردگي و بي ثباتي وزن را قبل از مداخله در نظر گرفتند. تعاريف بي توجهي وزن، زماني اتفاق مي افتد كه افراد به كليشه هاي وزني منفي به خودشان اعمال مي كنند، مثلا معتقدند كه آنها تنبل و غيرقابل توجه هستند و خودشان به دليل وزنشان ارزش خود را از دست مي دهند. شركت كنندگان همچنين تحت معاينات پزشكي قرار گرفتند كه تعيين كرد آيا تشخيص سندرم متابوليك، خوشه اي از عوامل خطر مانند تري گليسيريد بالا، فشار خون و دور كمر است كه با بيماري قلبي همراه است، ديابت نوع 2 و ديگر مشكلات سلامتي مربوط به چاقي. در ابتدا، بين درونگرايي بي ميلي و سندرم متابوليك در هنگام كنترل جمعيت شناختي شركت كنندگان مانند سن، جنس و نژاد هيچ ارتباطي مشاهده نشد. با اين حال، هنگامي كه بيماران به دو گروه تقسيم شدند، سطوح "بالا" و "پايين" دروني سازي بي نظمي وزن، افرادي كه داراي درون سازي بالا بودند، سه برابر بيشتري نسبت به سندرم متابوليك داشتند و شش برابر بيشتر از تري گليسيريد بالا نسبت به شركت كنندگان با دروني سازي كم.

داستان هاي مربوطه

·         آلودگي هوا در حال افزايش در خارج از ادارات و بيمارستان هاي دولتي مطالعه مي شود

·         ورزش پدرانه تأثير قابل توجهي بر سلامت متابوليسم مادام العمر كودك دارد

·         مواد تشكيل دهنده فعال در قارچ جادويي مي تواند به زودي تبديل به درمان افسردگي شود

"ارائه دهندگان مراقبت هاي بهداشتي، رسانه ها و عموم مردم بايد آگاه باشند كه سرزنش و شرم زدن بيماران مبتلا به چاقي يك ابزار موثر براي پيشبرد كاهش وزن نيست و در صورتي كه بيماران داخلي اين پيام هاي هذياني را در پي داشته باشند، ممكن است به سلامت ضعيف كمك كنند." همكاري نويسنده تام وادن، دكترا ، استاد روانشناسي در روانپزشكي و مدير مركز پن براي وزن و اختلالات خوردن. "ارائه دهندگان مي توانند نقش مهمي در كاهش اين دروني سازي بازي كنند، با رفتار بيماران با احترام، بحث در مورد وزن با حساسيت و بدون قضاوت و حمايت و تشويق بيماران با مبارزه با مديريت وزن - رفتارهايي كه هر كس بايد در هنگام برقراري ارتباط با افرادي كه داراي چاقي هستند را نشان دهد."

محققان خاطر نشان كردند كه مطالعات قبلي نشان داده است كه قرار گرفتن در معرض بي تاثيري و كاهش وزن، منفي بر سلامت روان و جسمي تاثير مي گذارد، به ويژه نشان مي دهد كه اين تجربيات مي تواند منجر به پاسخ استرس فيزيولوژيكي مانند افزايش التهاب و سطح كورتيزول شود و مي تواند رفتارهاي ناسالم مانند برومند و اجتناب از فعاليت بدني تحقيقات اضافي، به ويژه مطالعات بزرگتر و طولاني مدت، براي بررسي بيشتر واكنش هاي بيولوژيكي و رفتارهاي احتمالي كه ممكن است توضيح دهد كه چرا افراد مبتلا به چاقي كه ممكن است تعصب وزن داخلي را در بر بگيرند ممكن است در معرض خطر ابتلا به بيماري قلبي- متابوليكي باشند.

مرواريد اضافه كرد: "از بين بردن ديگران به دليل وزن و پيام هايشان كه در صورت مداخله و سرزنش و شرم زدن، مي تواند به سلامت جسمي و رواني افرادي كه داراي چاقي هستند آسيب برساند." "به عنوان متخصصان مراقبت هاي بهداشتي، ما مي توانيم با كشف بيماران در مورد عوامل پيچيده بيولوژيكي و محيطي كه به چاقي كمك مي كنند، به چالش كشيدن كليشه هاي منفي و داخلي كمك كنيم، در حالي كه راهكارهاي دقيق براي كمك به بيماران براي مديريت وزن و بهبود سلامت آنها كمك مي كنند."

بر اساس يك مطالعه جديد انجام شده در دانشگاه هايفا، احتمال اينكه افرادي كه از افسردگي رنج مي برند، درمان كامل را افزايش دهند، مي تواند به طور قابل ملاحظه اي افزايش يابد. "در اين سه سؤال، زمان زيادي را در شناسايي مناسب ترين درمان براي بيمار صرفه جويي خواهد كرد. پاسخ ها به حل معضلي كه بسياري از بيماران در انتخاب بهترين شيوه درمان كمك مي كنند، توضيح مي دهد." پروفسور سيگال زيچا مان، كه اين مطالعه را انجام داد.

يكي از پنج بيمار مبتلا به افسردگي قبل از اينكه كامل شود درمان مي شود و بسياري از اين بيماران به شرايط پيش درمان خود بازگشت مي كنند. پروفسور Zilcha-Mano اشاره مي كند كه بسياري از افراد مبتلا به افسردگي دچار مشكل مي شوند تا تصميم بگيرند كه به دنبال درمان باشند. هنگامي كه آنها اين تصميم را مي گيرند، بر اساس يك توصيه از طرف يك دوست يا نامي كه در آن رخ مي دهد، بدون در نظر گرفتن اين كه آيا نوع درمان مناسب براي آنها مناسب است يا نه.

مركز مشاوره ازدواج

اين مطالعه توسط پروفسور Zilcha-Mano در همكاري با دانشجوي پژوهش Avinadav Rubin از گروه روانشناسي دانشگاه Haifa و يك تيم محققان از گروه روانشناسي دانشگاه پنسيلوانيا و دانشگاه Adelphi در نيويورك انجام شد. . با توجه به ميزان بالاي بيماران كه در نهايت از درمان خارج مي شوند، محققان به دنبال بررسي اينكه آيا صفات يا ويژگي هايي كه مي توانند قبل از درمان شناسايي شوند، نوع درمان را پيش بيني مي كنند كه منقطع را كاهش مي دهد. براي اين منظور 156 بيمار مبتلا به افسردگي باليني تشخيص داده شده به طور تصادفي به سه گروه درمان تقسيم شدند. گروه اول (51 نفر) تحت روان درماني قرار گرفتند؛گروه دوم (55 بيمار) دريافت 50-200 ميلي گرم از نوع anti-depressant نوع SSRI؛ و گروه سوم (50 بيمار) يك دارونما دريافت كردند. قبل از شروع درمان، تمام شركت كنندگان از سؤالات مختلف در مورد ويژگي هاي مختلف، برخي از مربوط به درمان و ديگران غير مرتبط بودند.

بسياري از مشخصه ها داراي اهميت پيش بيني كننده اي نيستند، از جمله جنسيت بيمار، اينكه آيا از روابط صميمي، آموزش آنها و انتظارات آنها در مورد موفقيت درمان جلوگيري مي شود، در اين مطالعه سه سؤال را كه مي تواند پيش بيني كند كه درمان موثر خواهد بود، شناسايي كرد: انتظارات بيمار نسبت به رابطه با درمانگر (انتظارات اتحاد،) ميزان ابتلا به سرگيجه و سن آنها.

داستان هاي مربوطه

·         ابزار جديد بهبود ارزيابي علائم افسردگي پس از زايمان را بهبود مي بخشد

·         مواد تشكيل دهنده فعال در قارچ جادويي مي تواند به زودي تبديل به درمان افسردگي شود

·         محققان سطوح دوز مناسب كتامين را براي بيماران مبتلا به افسردگي مقاوم به درمان تعيين مي كنند

يافته ها نشان مي دهد كه فرد بيشتر از رابطه مثبت با درمانگر انتظار دارد، شانس بيشتري براي درمان كامل روان درماني و شانس خود را براي تكميل دارو كاهش مي دهد. همچنين مشخص شده است افرادي كه سطح بالايي از ابتلا به ابتلا به ديابت در روابط بين فردي خود را نشان مي دهند، در معرض خطر بيشتري از مصرف دارو هستند. در نهايت، مشخص شد افرادي كه بيش از 45 سال سن دارند، شانس بيشتري براي تكميل دارو دارند، در حالي كه افرادي كه در سن كمتر از آن سن هستند، در صورت انتخاب روان درماني، احتمال بيشتري براي درمان دارند.

براي محققان، تأثيرات واضح روشن است: قبل از شروع درمان، درمانگران بايد از بيمار درخواست كنند كه سنشان را تعيين كنند، سطح خودكشي (به طور حرفه اي، البته) و بالاتر از همه - انتظارات آنها در سطح شخصي در مورد درمانگر بر اساس اين پاسخ، درمانگر مي تواند تعيين كند كه آيا بيمار بايد تحت درمان روان پزشكي قرار گيرد يا به روانپزشك منتقل شود كه مي تواند دارو را تجويز كند. پروفسور Zilcha-Mano اظهار داشت: "در نااميدي كه بخش مهمي از افسردگي را تشكيل مي دهد، مردم سعي مي كنند قدرت را به درمان تبديل كنند." "هنگامي كه آنها موفق به انجام اين كار، گاهي اوقات خود را در درمان كه براي آنها مناسب نيست، و در نتيجه آنها به زودي از بين مي رود، در نتيجه از دست دادن افسردگي حتي بدبين تر مي شود.