جيغي كه مادر و پدر را به تنگ مي آورد و براي طلب خواسته اي از والدين است، ربطي به تاخير كلامي و بيماري شنوايي ندارد و رفتاري بيمارگونه محسوب مي شود.
برخورد والدين و اطرافيان با اين رفتار كودك در شكل گيري رفتارهاي ارتباطي و ويژگي هاي شخصيتي كودك تعيين كننده است و برخورد نامناسب والدين وضعيت دشواري را مي آفريند.
بهتر است به توصيه هايي كه در ادامه ذكر مي شود توجه كنيد:
1- وضعيت سن و رشد كودك را در نظر بگيريد
‏كودكاني كه جيغ مي زنند را به دو گروه تقسيم مي كنيم؛ بچه هاي 5/1تا 3ساله و بچه هاي بالاي3 سال.
كودكان تا قبل از 18 ماهگي،تنها نياز فيزيولوژيك دارند اما در 18 ماهگي تا 3 سالگي، هويت كسب مي كنند.
يعني خواسته هاي فردي پيدا مي كنند، اسم خود را مي شناسند و مي دانند مثلا اين توپ مال اوست.
كودكي كه در اين سن است، مي خواهد وسايل اطراف مال او باشد و سر اين مساله با سايرين دعوا مي كند.
جيغ زدن يعني كودك سعي مي كند با اين رفتار به خواسته خود برسد. بعد از 3 سالگي اين وضعيت بايد فروكش كند.
اما به دليل رفتارهاي نادرست والدين و برخوردهاي اشتباهشان با جيغ كودك نه تنها فروكش نمي كند بلكه شدت مي يابد.
يكي از دلايل شدت يافتن جيغ زدن هاي كودك بعد از 3 سالگي اين است كه والدين پاسخ هاي تشويقي نامناسب به كودك مي دهند.
يعني مثلا كودك جيغ مي زند و خواسته اي از مادر دارد اما مادر نمي خواهد به او پاسخ دهد. در اين شرايط كودك سعي مي كند به زور با جيغ زدن به خواسته اش برسد.
معمولا مادر ابتدا مقاومت مي كند اما چون جيغ زدن زياد مي شود در نهايت تسليم مي شود و خواسته كودك را اجابت مي كند.
در اين شرايط در واقع كودك به نحوي تشويق مي شود و براي جيغ زدنش جايزه مي گيرد.
گاهي وسيله اي دست كودك است و مادر مي خواهد از او بگيرد اما وقتي كودك شروع مي كند به جيغ زدن مادر از گرفتن وسيله منصرف مي شود.
اين كار هم در واقع تقويت منفي است و كودك با جيغ زدن به خواسته اش مي رسد.
اين 2 نوع تقويت كه در جامعه زياد هم به كار گرفته مي شود، عامل تشديد جيغ زدن كودك بعد از 3 سالگي است.
نحوه ي برخورد با كودكان 5/1 تا 3ساله
خواسته هاي كودك و جيغ زدن هاي او در يك مقطع تا حدودي منطقي است و والدين نبايد واكنش شديدي از خود نشان دهند.
بايد بپذيرند جيغ زدن در اين سن جزئي از روند تكامل فرزندشان است.
توصيه اين است والدين كودكان 2 ساله به جيغ كودك بي تفاوت باشند.
نبايد كاري كرد كه جيغ زدن تبديل به نوعي بازي براي كودك با بزرگ ترها شود.
اگر در خانه كودك جيغ مي زند بي تفاوت باشيد اما در مهماني ها بهتر است از قبل مسايل را پيش بيني كنيد.
و قبل از آنكه كودك بخواهد با جيغ به خواسته اي برسد آن را انجام دهيد تا موقعيت جيغ زدن براي او فراهم نشود.
درواقع بايد كودك را مديريت كرد.
نحوه ي برخورد با كودكان بالاي 3سال
بعد از 3 سال كه كودك رشد عقلاني پيدا مي كند، در حدي كه مفاهيم را متوجه مي شود .
و مي تواند حرف بزند بايد در روند رفتاردرماني با او برخورد مناسبي شود تا اين حركت زشت را كنار بگذارد.
در اين سن بهتر است با يك متخصص روان پزشك كودك و نوجوان مشورت كنيد.
2-رفتار جيغ زدن را پيش بيني كنيد.
بسياري از والدين از جيغ زدن هاي كودك عصبي مي شوند.
و او را كتك مي زنند تا ديگر جيغ نزند اما تنبيه بدني كودك هيچ كمكي به ما نمي كند و كار درستي نيست.
كتك زدن تنها باعث شدت يافتن اين رفتار مي شود.
اگر والديني بيش از حد حساس هستند و نسبت به جيغ زدن كودك نمي توانند بي تفاوت باشند، بهتراست رفتار او را پيش بيني كنند.
اگر قرار است با جيغ زدن كودك خواسته اش را اجابت كنند قبل از جيغ اين كار را انجام دهند.
براي شناخت بيشتر، رفتاركودك را طي ۱۰ روز پيگيري و ثبت كنيد .
اين كار باعث ميشود مطالب زيادي از رفتاركودك و واكنش اطرافيان كشف كنيد كه به درك عميق تر اين وضعيت كمك بسياري ميكند.
3-به خواسته‏ هاي معقول كودك توجه كنيد.
اگر چه هميشه براي شما ممكن نيست كه به خواسته كودكتان توجه كنيد اما تا مي توانيد اين كار را در اولويت قرار دهيد.
قبل از اين كه منزل را ترك كنيد و كودك خود را بيرون ببريد، مطمئن شويد كه فرزندتان به اندازه كافي استراحت كرده و خواب كافي داشته.
غذايش را به اندازه اي كه در بيرون از منزل گرسنه نشود، خورده و جايش تميز است.
بهتر است مقداري خوراكي و آب همراه داشته باشيد .
كه اگر در هنگام خريد و يا هر جاي ديگر كودك گرسنه و تشنه شد، نياز او را فوري برطرف كنيد و مانع ناراحتي او شويد.
حتما شما هم به كودك خسته، گرسنه و تشنه تان حق مي دهيد كه براي رسيدن به آرامش جيغ و داد كند.
حتي خود شما هم در هنگام گرسنگي و تشنگي حال گردش در يك فروشگاه بزرگ را نداريد.
4-از رفتارهاي اتفاقي كودك گاهي چشم پوشي كنيد.
سخت ترين كار براي بعضي از والدين كنار آمدن با كودكاني است كه در ميان جمع و در خيابان جيغ و داد مي كنند و آبروي آنها را مي برند.ب
رخي از بدرفتاري ها بهانه گيري ها وجيغ زدن ها ازسر بي حوصلگي ،خستگي ويا اتفاقي است.در اين شرايط فقط وفقط صبور باشيد و نگران نگاه هاي ديگران نباشيد.
بالاخره همه روزي طعم پدرو مادر شدن را مي چشند و خواهند فهميد كه جيغ زدن هم يكي از رفتارهاي كودكانه است كه در مراحلي از رشد و تكامل كودك اتفاق مي افتد.
جيغ زدن باعث تحليل انرژي ميشود وتارهاي صوتي وديافراگم كودك را دچار خستگي مي كند بنابراين كودك نميتواند به مدت طولاني آن را ادامه دهد .
اما اگر كودك شما در يك محيط آرام مانند مجلس عزا و يا بيمارستان شروع به جيغ زدن كرد، چشم پوشي جايز نيست و لازم است كه فورا او را از محيط خارج كنيد تا بيشتر از اين شرمنده نشويد.‏
5-مهارت هاي ارتباطي خود و كودكتان را افزايش دهيد.
هرچقدر ارتباط والدين باكودك غني تر وكودك دربيان خواسته اش ماهرترشود،رفتارهاي نظير جيغ زدن كم ميشود.
به كودك ياد دهيد بااشاره يابيان كلمه هاي ساده ،خواسته اش رابيان كند.
وقتي كه امكانش هست به كودك اجازه دهيد صداي بلند خود را بشنود. با او بازي كنيد.
به او بگوييد« بيا با هم تا بلندترين حدي كه مي توانيم جيغ بزنيم. »بعد از او بخواهيد زمزمه كردن را هم تجربه كند.
« حالا وقت اين است كه ببينيم چه كسي مي تواند آرامتر صحبت كند.
مي توانيد اين بازي را با حركات ديگر همراه كنيد مثلا موقع داد زدن دستتان را روي گوشتان بگذاريد و بالا و پايين بپريد.
اگر در ميان جمع بوديد و مي خواهيد سرو صداي كمتري بشنويد مي توانيد به او بگوييد:« اوه تو مانند شير مي غري! ببينم مي توني مثل بچه گربه آرام تر باشي.»
6- از‏ او مودبانه خواهش كنيد آرام حرف بزند.
اگر كودكتان ازشدت خوشحالي و هيجان جيغ مي زند، سعي كنيد با متهم كردن، دعواكردن و دستوردادن حال خوش او را خراب نكنيد.
با آرامش و مودبانه از او خواهش كنيد كه با صداي آرام كه مناسب داخل خانه است صحبت كند .
و بهتر است با آهسته صحبت كردن به او نشان دهيد كه براي شنيدن صداي شما هم كه شده لازم است آرامتر باشد.
براي اين منظور مي توانيد احساس ناراحتي ناشي از شنيدن سرو صدارا كه براي شما و يا همسايه ايجاد مي شود.
به او ياد آوري كنيد. البته تمام اين كارها بايد با آرامش باشد و نه داد زدن!‏

7-به كودك پيام ها و هويت منفي ندهيد.
گاهي والدين واطرافيان آگاهانه ويا اغلب ناآگاهانه، به كودك عباراتي مثل: جيغ جيغو، مگه بلندگو قورت دادي، از دستت خسته شدم،
را به كودك خطاب ميكنند.اين عبارت ها پيام هاي منفي اند ورفتارمنفي كودك شمارا به ويژگي شخصيتي او تبديل ميكنند.
8-به رفتار هاي مثبت كودك توجه كني
تمركز شما بر روي جيغ زدن ها ورفتار نامناسب كودكتان آرامشتان را برهم ميزند واين دغدغه شمارا از رفتار هاي مثبت او غافل ميكند وباعث ميشود .
در هنگام رفتارنامناسبش كنترل خود را از دست دهيد.به ديگر رفتارهاي او توجه كنيد وبه آن ها بها دهيد.
به خصوص هنگامي كه آرام است مثلا با آرامش بازي ميكند،خواسته هايش را صريح ميگويد.
يكي ازرفتارهاي مخرب والدين هنگام جيغ زدن كودك فرياد زدن وآرام كردن او با صداي بلند است.
ودر حالي كه خود والدين بافرياد وصداي بلند با كودك صحبت ميكننديااو را تهديد وتنبيه ميكنند انتظار دارند كودك آرام باشد.