نوروفيدبك مي تواند در افزايش تمركز كمك شاياني كند. تمركز يعني تراكم، فشردگي مجموعه و چكيده و در اصطلاح، يعني حفظ و نگه داري توجه و تمركز حواس روي موضوعي معين بدون تمركز، حواس يادگيري، مثمرثمر نخواهند بود.

همه افراد، توانايي تمركز دارند؛ چون تمركز، امري نسبي است و كسي نمي تواند ادعا كند كه كاملاً حواس پرت است و يا هميشه تمركز حواس دارد. دانش آموزان، ورزشكاران و افرادي زيادي هستند كه در حرفه و رشته خود به افزايش تمركز نياز دارند. برخي دانش آموزان و دانشجويان از حواس پرتي و عدم تمركز در شب هاي امتحان گلايه كرده و يا با استفاده از قرص ها و داروهايي كه بسيار خطرناك هستند سعي در افزايش تمركز و ارتقا عملكردي مغز خود دارند. تمركز حواس از آن جهت بسيار اهميت دارد كه مي تواند سبب صرفه جويي مناسب در وقت و انرژي فرد شود.

فردي كه مي توان  به خوبي تمركز كند در مدت زمان كمتري كار مورد نظر و يا مسئله و مشكل را حل خواهد كرد و فردي كه مدام دچار حواس پرتي مي شود نمي تواند تا ساعت ها اين كارايي را داشته باشد. نوروفيدبك روشي است كه در آن با استفاده از دستگاه هاي الكترونيكي بازخوردها و واكنش هاي فيزيولوژيكي و غير ارداي انسان به او شناسانده مي شوند. در اين صورت فرد با استفاده از نوروفيدبك قادر خواهد بود كه عوامل و ايراداتي كه موجبات كاهش تمركز و حواس پرتي در او مي شوند را به تدريج حذف نموده و با جايگزين كردن اعمال ديگر تمركز را بهبود داده و سبب ارتقاي عملكردي مغز خود شود. روش نوروفيدبك در درمان افراد مبتلا به حواس پرتي و نداشتن تمركز كاربردي بسيار دارد و امروزه يكي از روش هاي پرطرفدار حوزه پزشكي و روانشناسي براي درمان بسياري از بيماري هاي مرتبط با  مغز است. نوروفيدبك هيچ گونه عوارضي بر فرد درمان شده برجاي نمي گذارد.

كمك به افراد با اختلال دو قطبي:اين مقاله در مورد روش هاي حمايتي مناسب براي كمك به اعضاي خانواده، معشوقه يا دوستان با اختلال دوقطبي است.

كمك به افراد خانواده با اختلال دو قطبي

درگير شدن در پستي و بلندي هاي اختلال دوقطبي مي تواند سخت باشد و اين فقط مختص فرد بيمار نيست. خلق و خو و رفتار هاي فرد با اختلال دوقطبي بر همه ي اطرافيان تاثير مي گذارند، خصوصا بر اعضاي خانواده و دوستان نزديك. هنگام حمله هاي دوقطبي، ممكن است مجبور شويد با شوخي هاي بي ملاحظه، خواسته هاي شنيع، فورانهاي شيدايي و تصميم هاي غير مسئولانه مقابله كنيد. و وقتي كه طوفان مخرب شيدايي مي گذرد، اين كه با عواقب مقابله كنيد معمولا گردن شما مي افتد. درطول اين دوره افسردگي، ممكن است مجبور شويد كاستي ها را براي كسي كه دوستش داريد و توان روبرو شدن با مسئوليت هاي خانه يا محل كار را ندارد جبران كنيد.

خبر خوب اين است كه اغلب افراد با اختلال دوقطبي مي توانند خلق و خوي خود را با درمان مناسب ، دارو و حمايت متعادل كنند و شما مي توانيد نقش چشمگيري را در بهبودش ايفا كنيد. معمولا فقط داشتن كسي براي صحبت كردن مي تواند بر ديدگاه و انگيزه ي فردي كه دوستش داريد تاثير بگذارد.

راه هاي ديگري كه مي توانيد كمك كنيد در اينجا آمده:

درمورد اختلال دو قطبي ياد بگيريد:

هرچه كه مي توانيد درمورد نشانه ها و روش هاي رفتار ياد بگيريد. هر چه بيشتر در مورد اختلال دوقطبي بدانيد، بيشتر آماده ي كمك به كسي كه دوستش داريد خواهيد بود و موضوع را بيش از حد بزرگ نخواهيد كرد.

شخص را تشويق كنيد كمك بپذيرد.

اختلال دوقطبي هر چه زودتر معالجه شود، بهتر بهبود مي يابد، بنابر اين كساني كه دوستشان داريد را وادار كنيد فورا كمك تخصصي بگيرد. منتظر نمانيد كه ببينيد آيا بدون معالجه بهتر مي شود يا نه.

درك كنيد.

بگذاريد دوست يا عضو خانواده تان بداند كه اگر او به شنونده اي دلسوز، تشويق، يا كمك به درمان نياز داشته باشد شما خواهيد بود. افراد با اختلال شخصيت دو قطبي معمولا در برابر كمك گرفتن مقاوم هستند زيرا آنها نمي خواهند احساس كنند سربار ديگران هستند، بنابر اين به شخص ياد آوري كنيد كه اهميت مي دهيد و هر كمكي كه بتوانيد انجام مي دهيد.

صبور باشيد.

بهتر شدن زمان مي برد، حتي زماني كه شخص تحت درمان باشد. توقع بهبودي سريع يا معالجه ي دائم نداشته باشيد. نسبت به سرعت درمان صبور باشيد و براي چالش هاي شكست آماده شويد. مديريت اختلال دوقطبي فرآيندي طولاني مدت است.

اهميت حمايت در بهبود اختلال شخصيت دوقطبي

افراد با اختلال شخصيت دوقطبي زماني كه از طرف اعضاي خانواده و دوستان حمايت مي شوند بهتر رفتار مي كنند. احتمال بهبود آنهايي سريع تر است كه افراد خانواده يا دوستانشان مشاركت مي كنند و حامي آنها مي شوند، شيدايي و دوره ي افسردگي كمتري تجربه مي كنند و نشانه هاي خفيف تري دارند.

اختلال دو قطبي و خانواده

زندگي با شخصي كه اختلال دوقطبي دارد مي تواند باعث استرس و تنش در خانواده شود. بيشترين چالش مقابله با علايم و عواقب ناشي از علائم اينست كه اعضاي خانواده معمولا با احساس گناه، ترس و درماندگي دست به گريبان مي شوند. نهايتا، تقلا و كوشش بسيار باعث مشكلات جدي در رابطه مي شود. اما خانواده ها اگر ياد بگيرند بيماري و سختي هايش را بپذيرند مي توانند با اختلال دوقطبي با موفقيت رفتار كنند.

زماني كه احساس عجز يا گناه مي كنيد، مهم است به ياد داشته باشيد كه داشتن اختلال دوقطبي تقصير هيچ كس نيست.

 پذيرش اختلال دو قطبي شامل اعتراف به اين مي شود كه ممكن است هرگز چيزي به حالت طبيعي برنگردد. معالجه مي تواند تاثير بسياري براي شخصي كه دوستش داريد داشته باشد، اما ممكن است به همه ي نشانه ها يا آسيب ها توجه نكند. براي دوري از نا اميدي و رنجش مهم است كه توقعات واقع گرايانه اي داشته باشيد. توقع زياد از اعضاي خانواده تان محكوم به شكست است. از طرف ديگر، انتظار كم داشتن نيز مي تواند مانع بهبود شود، بنابر اين سعي كنيد بين تشويق استقلال و حمايت كردن تعادل برقرار كنيد.

گام هايي براي روبرو شدن با اختلال دوقطبي در خانواده

افراد با اختلال دوقطبي نمي توانند خلق و خويشان را كنترل كنند. آنها نمي توانند از افسردگي رها شوند يا نمي توانند در طول شيدايي كنترل خودشان را بدست گيرند. بر افسردگي و جنون نمي توان با خويشتن داري، اراده يا استدلال غلبه كرد. گفتن «دست از ديوانه بازي بردار» يا «نيمه ي پر ليوان را ببين» به شخص كمك نخواهد كرد.

محدوديت هاي خودتان را بپذيريد.

شما نمي توانيد شخص با اختلال دو قطبي را نجات دهيد، همينطور نمي توانيد كسي را مجبور كنيد كه مسئوليت بهتر شدن را برعهده بگيرد. مي توانيد پيشنهاد حمايت كنيد، اما در نهايت، بهبود در دست فرد بيمار است.

استرس را كاهش دهيد.

استرس اختلال دوقطبي را بدتر مي كند، بنابر اين سعي كنيد راه هايي براي كاهش استرس در زندگي كسي كه دوستش داريد پيدا كنيد. بپرسيد چطور مي توانيد كمك كنيد و داوطلب شويد بعضي از مسئوليت هاي فرد را اگر لازم است انجام دهيد. كار هاي روتين ايجاد كنيد و انجام دهيد، مانند زمان منظمي براي بيدار شدن، غذا خوردن، خوابيدن كه همچنين مي تواند استرس خانواده را كم كند.

آزادانه ارتباط برقرار كنيد.

ارتباط آزاد و صادقانه براي مقابله با اختلال شخصيتي دوقطبي در خانواده  كاربردي است. نگراني هايتان را با روشي محبت آميز در ميان بگذاريد، از شخص بپرسيد چه احساسي دارد و سعي كنيد واقعا گوش دهيد، حتي اگر با او موافق نيستيد يا به آنچه گفته مي شود ارتباطي نداريد.

حمايت از فردي كه اختلال دوقطبي دارد

حرف هاي كمك كننده اي كه مي توانيد بزنيد:

تو تنها نيستي. من كنارت هستم.

من مي فهمم كه بيماري ات جدي است و اين باعث چنين تفكرات و احساساتي مي شود.

ممكن است الان اين را باور نكني، اما احساست تغيير خواهد كرد.

ممكن است من دقيقا نتوانم بفهمم كه چه احساسي داري، اما به تو اهميت مي دهم و مي خواهم كمك كني.

تو برايم اهميت داري. زندگي ات برايم مهم است.

شخص با اختلال دوقطبي را مجاب كنيد كه به دكتر مراجعه كند.

گذشته از حمايت عاطفي، بهترين راه براي كمك كسي كه اختلال دوقطبي دارد، تشويق كردن و حمايت از معالجه است. هرچند افراد با اختلال دوقطبي نسبت به شرايط خود بينش ندارند، بنابر اين هميشه آسان نيست كه آنها را پيش دكتر ببريم. وقتي به آنها احساس شيدايي دست مي دهد، احساس خوبي دارند و متوجه نمي شوند كه مشكلي وجود دارد. وقتي كه افسرده هستند، ممكن است تشخيص دهند كه چيزي اشكال دارد، اما انرژي اينكه كمك بخواهند را ندارند.

اگر كسي كه دوستش داريد امكان اختلال دو قطبي را تصديق نمي كند، درموردش بحث نكنيد. اين نظر ممكن است براي فرد ترسناك باشد، بنابر اين مراقب باشيد. در عوض معاينه ي پزشكي روزانه را پيشنهاد دهيد، پزشك را براي  نشانه ي خاصي ملاقات كنيد، مانند بي خوابي، زود رنجي يا خستگي (مي توانيد پيشاپيش با دكتر تماس بگيريد و درمورد نگرانيتان راجع به اختلال دوقطبي بگوييد.)

چيز هاي مفيدي كه مي توانيد بگوييد:

اختلال دوقطبي يك بيماري جدي است، مانند ديابت. اين بيماري نيازمند مراقبت هاي پزشكي است.

تو نبايد بخاطر اختلال دوقطبي سرزنش بشي. تو باعث آن نبوده اي. اين تقصير تو نبوده.

مي توانيد بهتر شويد. درمان هاي بسياري وجود دارند كه مي توانند مفيد باشد.

اگر اختلال دوقطبي درمان نشود، معمولا بدتر مي شود.

شخصي كه دوستش داريد را درطول درمان اختلال دو قطبي حمايت كنيد.

وقتي كه دوست يا عضو خانواده تان موافقت مي كند كه به پزشك مراجعه كند، مي توانيد به عنوان زوج به درمان كمك كنيد. حمايتتان مي تواند در موفقيت درمان تفاوت زيادي ايجاد كند، بنابر اين پيشنهاد مشاركت دهيد، به هر طريقي كه شخص با اختلال دوقطبي مي خواهد يا نياز دارد.

كارهايي كه مي توانيد براي حمايت از درمان اختلال دوقطبي شخصي كه دوستش داريد انجام دهيد:

دكتر و روانشناس هاي با صلاحيت و متخصص پيدا كنيد.

قرار ملاقات ها و ويزيت را تنظيم كنيد و پيش رويد.

بينشتان را به دكتر پيشنهاد دهيد.

بر خلق و خوي فرد نظارت كنيد.

درمورد دارو هاي فرد ياد بگيريد.

پيشرفت درمان را دنبال كنيد.

مراقب نشانه هاي پس رفت باشيد

دكتر را از مشكلات آگاه  كنيد.

شخص را تشويق كنيد از داروي اختلال شخصيت دو قطبي استفاده كند

دارو زير بناي درمان اختلال شخصيت است و اكثر افراد براي تنظيم خلق و خويشان و جلوگيري از عود به آن نياز دارند. علي رقم نياز به دارو، خيلي از افراد با اختلال  دوقطبي از مصرف آن دست مي كشند. برخي به اين دليل كه احساس مي كنند بهتر شده اند، ديگران به دليل عوارض جانبي، و ما بقي به اين خاطر كه از نشانه هاي شيدايي لذت مي برند. به ويژه افرادي كه فكر نمي كنند مشكل دارند بيشتر احتمال دارد كه از مصرف دارو دست بكشند.

مي توانيد با تاكيد بر اهميت دارو به فردي كه اختلال دوقطبي دارد كمك كنيد در مسير بماند و مطمئن شويد همه ي دارو هاي تجويز شده همانطور كه دستور داده شده مصرف مي شوند. همچنين شخص را تشويق كنيد با دكتر درمورد هرگونه عوارض جانبي آزار دهنده صحبت كند. اگر ميزان دارو بسيار زياد يا بسيار كم باشد عوارض جانبي مي توانند بسيار ناخوشايند باشند، اما تغيير در نوع دارو يا ميزان آن ممكن است مشكل را حل كند. به فرد ياد آوري كنيد كه قطع ناگهاني دارو خطرناك است.

مراقب نشانه هاي خطرعود اختلال دوقطبي باشيد

حتي اگر شخص با اختلال دوقطبي تحت درمان قرار گيرد، ممكن است گاهي علايم بيماري بدتر شوند. اگر متوجه هرگونه علامت يا تغيير خلق و خو شديدفورااقدامكنيد. به علايم دوقطبي به وجود آمده در شخصي كه دوستش داريد اشاره كنيد و دكتر را با خبر كنيد. با پا درمياني سريع، ممكن است بتوانيد از وقوع  شيدايي افسردگي پيش از اينكه كاملا گسترش يابد جلوگيري كنيد.

نشانه ها و علايم خطر شيدايي:

كم خوابي

خلق و خوي متغير

بي قراري

به سرعت صحبت كردن

افزايش مقدار فعاليت

كج خلقي يا پرخاشگري

نشانه ها و علايم هشدار افسردگي

خستگي و رخوت

بيشتر خوابيدن

اشكال در تمركز

كناره گيري از ديگران

تغيير در اشتها

مقابله با شيدايي و افسردگي: گام هايي براي خانواده و دوستان

اگر از عود بيماري جلو گيري نشد، كار هايي وجود دارند كه مي توانيد در طول شيدايي يا دوره افسردگي براي مقابله با آن انجام دهيد.

نشانه هاي دوقطبي را به دل نگيريد.

در ميان دوره ي افسردگي دوقطبي، افراد معمولا چيزي مي گويند يا كاري مي كنند كه زيانبخش يا شرم آور است. در زمان شيدايي ممكن است آنها بي ملاحظه، بي رحم، خرده گير و ستيزه جو شوند. در زمان افسردگي، آنها ممكن است پس زننده، زود رنج، ناسازگار و زود خشم شوند. سخت است كه چنين رفتار هايي را به خود نگيريد، اما سعي كنيد به ياد داشته باشيد كه اين ها نشانه هاي بيماري رواني است، نه نتيجه ي خود خواهي يا نا بالغي.

براي رفتار هاي مخرب آماده باشيد.

در زمان شيدايي يا افسردگي، افراد با اختلال دوقطبي ممكن است ويرانگر يا غير مسئولانه رفتار كنند. برنامه ريزي از قبل براي  چگونگي مديريت چنين رفتاري مي تواند مفيد باشد. وقتي فردي كه دوستش داريد خوب است، درمورد اساس نامه اي براي نحوه ي رفتار مذاكره كنيد، اين به شما امكان بيشتري مي دهد تا وقتي نشانه ها ظاهرمي‌شوند از او حمايت كنيد. درمورد گام هاي خاصي كه خواهيد برداشت توافق كنيد، همچون برداشتن كارت هاي اعتباري يا سويچ ماشين، باهم دكتر رفتن، يا بدست گرفتن مسائل مالي خانه.

بدانيد در بحران چه كنيد.

مهم است كه از قبل براي زمان هاي بحران برنامه بريزيد، بنابر اين مي توانيد زماني كه اتفاق مي افتد به سرعت و موثر عمل كنيد. داشتن برنامه ي بحران مي تواند مفيد باشد. مطمئن شويد كه ليستي از اطلاعات تماس اورژانسي دكتر ها، روانشناس ها و ديگراني كه كمك خواهند كرد را داشته باشيد. همچنين شامل آدرس و شماره تلفن بيمارستاني كه در صورت لزوم فرد را خواهيد برد.

در مواقع اورژانسي با ۱۲۳ (اورژانس اجتماعي تماس بگيريد.

اگر شخص با اختلال دوقطبي تمايل به خودكشي يا خشونت دارد، سعي نكنيد به تنهايي موقعيت را مديريت كنيد. اگر نگران هستيد كه فرد مورد علاقه تان ممكن است به شما آسيب برساند، به جاي امن برويد و با پليس تماس بگيريد. اگر فرد تمايل به خود كشي دارد، او را تنها نگذاريد، آمبولانس خبر كنيد و تا زماني كه برسد در كنار شخص بمانيد.

حمايت از شخصي كه دچار شيدايي است.

افرادي كه شيدايي دارند معمولا احساس مي كنند جدا از ديگران هستند. حتي گذراندن زمان اندكي با آنها، كمك خواهد كرد. اگر فرد انرژي زيادي دارد با هم قدم بزنيد، تا به فرد اجازه دهيد در حركت باشد و از حضور شما بهره ببرد.

با اين حال، در طول مدت شيدايي با شخص بحث و بگو مگو نكنيد. از گفت و گو هاي پرتنش بپرهيزيد.

در دوره هاي انرژي بالا شخص اغلب كار هايي انجام مي دهد يا چيز هايي مي گويد كه معمولا آنها را نخواهد گفت و انجام نخواد داد، شامل تمركز بر جنبه هاي منفي ديگران. در صورت لزوم از فرد فاصله بگيريد و از مشاجره بپرهيزيد.

غذا و نوشيدني هايي كه خوردنشان راحت است آماده كنيد (همچون ساندويچ ها و سيب و نون و پنير و آب ميوه)، زيرا براي فرد در طول دوره با انرژي بالا سخت است كه براي غذا خوردن بنشيند.

از تحريك و تحميل فعاليت هاي بسيار به فرد بپرهيزيد. بهتر است كه محيط اطراف را تا جايي كه امكان دارد آرام نگه داريد.

اجازه دهيد هر زمان كه ممكن است فرد بخوابد. در دوره ي انرژي بالا، خوابيدن مشكل است و در طول روز احتمال دارد كه فرد چرت كوتاهي  بزند. بعضي اوقات فرد فقط پس از ۲ يا ۳ ساعت خواب احساس تجديد نيرو مي كند.

وقتي شخصي كه دوستش داريد دو قطبي است از خودتان مراقبت كنيد

بديهي است وقتي  كه از شخص ديگري حمايت مي كنيد به نيازهاي خوتان بي توجهي كنيد. اما اگر مراقب خودتان نباشيد، خود را در معرض خطر فرسودگي رواني قرار مي دهيد. براي مقابله با استرس مراقبت از فرد دوقطبي، بايد از خودتان هم از لحاظ روحي و هم جسمي مراقبت  كنيد.

روي زندگي خودتان تمركز كنيد. حمايت از شخصي كه دوستش داريد ممكن است برخي تغييرات در زندگي به وجود آورد، اما مطمئن شويد كه دورنماي اهداف و اولويت هاي خودتان را از دست نمي دهيد. از دوستي ها، برنامه ها يا فعاليت هايي كه باعث شادي شما مي شوند دست بر نداريد.

كمك بگيريد. دست به گريبان شدن با بيماري رواني شخصي كه دوستش داريد مي تواند دردناك باشد  و شما را منزوي كند. حواستان باشد كه حمايت عاطفي مورد نياز براي مقابله را در يافت مي كنيد. با كسي كه اعتماد داريد  درمورد آنچه درحال وقوع است صحبت كنيد. اين مي تواند به روان درماني شما نيز كمك كند يا به گروه هاي حمايتي ملحق شويد.

مرز ها را مشخص كنيد. در مورد مراقبت هايي كه مي توانيد بدون احساس از توان افتادن و رنجش انجام دهيد واقع بين باشيد. در مورد آنچه مي خواهيد انجام دهيد و آنچه قادريد انجام دهيد محدوديت هايي تعيين كنيد و آن را رعايت كنيد. اينكه اجازه دهيد اختلال دوقطبي بر زندگي تان چيره شود براي شما يا كسي كه دوستش داريد سالم نيست.

استرس را مديريت كنيد. استرس بر بدن و ذهن، عوارضي را بر جاي مي گذارد، بنابر اين راهي پيدا كنيد كه استرس را تعديل كنيد. مطمئن شويد كه خوب مي خوريد و به اندازه كافي مي خوابيد و ورزش مي كنيد. همچنين مي توانيد با تكنيك هاي ريلكسيشن مانند مديتيشن، استرس را كنترل كنيد.

درخواست كمك كنيد. اگر دوست يا اعضاي خانواده تان نياز به كمكي بيش از آنچه در توان شماست دارند، از ديگران در خواست كمك كنيد. سراغ دوستان نزديك يا فاميل برويد، يا با سازمان هاي مربوط تماس بگيريد.