تكنيك هاي مشاوره خانواده

فنون كاربردي رويكرد سيستمي ميلان

۱)تلويح مثبت

به زبان ساده، درمانگر ميلاني در اين فن، نيت رفتار بيمارگون فرد حاوي نشانه را به گونه اي مثبت بازخورد مي دهد چرا كه منجر به حفظ تعادل خانواده شده است.

به عبارت ديگر مي توان گفت، تليح مثبت نوعي از بازگويي رفتار خانواده است كه مهم ترين كاركردش، افزايش انگيزه و كاهش مقاومت اعضاي خانواده نسبت به تغيير و در ظاهر تجويز عدم تغيير است.

به عنوان مثال، اگر كودك از رفتن به مدرسه امتناع مي كند و اعضاي خانواده از او به عنوان فردي بيمار و نيامند تغيير ياد مي كنند، درمانگر به خانواده خواهد گفت ” اينكه پسرتان به مدرسه نمي رود بخاطرآن است كه همراه مادر تنهاش باشد”.

با كاربرد اين عبارت، نيت رفتار بيمارگون (نرفتن به مدرسه) به گونه اي مثبت تعبير شد. علاوه بر آن، فرد حاوي نشانه (كودك) برچسبي مبني بر بيماري دريافت نكرد و تمامي اعضاي خانواده در مشكل موجود (نرفتن به مدرسه) شريك دانسته شدند.

باتوجه به اين مساله، اعضاي خانواده در برابر تغيير، مقاومت كمتري خواهند داشت و از ديدگاه مقصر بودن كودك، به ديدگاه جمعي بودن مشكل وي مي آورند.

۲) مراسمات آييني

به زبان ساده بايد گفت اين فن در شرايطي كاربرد دارد كه اعضاي خانواده در حال استفاده از يك الگوي خشك، غير منعطف و مشكل آفرين هستند اما نسبت به آن آگاه نيستند.

در چنين وضعيتي، خانواده نيازمند آن است كه از نقش الگوهاي رفتاري جاافتاده در تداوم مشكل آگاه شود و سپس نسبت به تغيير برانگيخته شود.

به عنوان مثال در شرايطي كه والدين با رفتارهاي خود در حال سردرگم كردن كودك هستند و نسبت به اين مساله آگاهي ندارند، درمانگر از آن ها مي خواهد تا به اجراي يك مراسم بپردازند.

براساس اين مراسم، به مدت ۴ روز، در روزهاي غير عادي و ناآرام، مسئوليت انظباطي كودك به عده ي مادر است و پدر موظف است تا روابط آن ها را يادداشت كند و برعكس.

در باقي روزهاي هفته نيز پدر و مادر به صورت خودانگيخته وغير برنامه ريزي شده عمل خواهند كرد.

هدف از اجراي اين فن آن است كه پدر و مادر به صورت تلويحي نسبت به تاثيرنوع برخورد خود بر حالات كودك آگاه شوند و از طريق اين اجراي آزمايشي، نسبت به تغيير الگوي رفتاري دايمي خود برانگيخته شوند.

۳)فرضيه سازي

نمي توان به عنوان درمانگر، به رويكرد ميلان علاقمند بود و در عين حال از كاركرد فرضيه سازي در درمان غافل شد.

فرضيه سازي در اين رويكرد به عنوان اساسي ترين بخش درمان است و عبارت است از ديدگاه خاص درمانگر در خصوص مشكل خانواده كه پيش از شروع جلسه، در حين جلسه و پس از جلسه، مطرح، بررسي و از طريق سوالات حلقوي، ارزيابي مي شود.

همانظور كه گفته شد در اين رويكرد، درمانگر نه به عنوان متخصص بلكه به عنوان فردي عادي و با “ديدگاه هاي منحصر به فرد خود”، وارد سيستم خانواده شده، نظرات اعضا در مورد مشكل موجود را مي شنود و نظر مخصوص به خود را نيز ارايه مي دهد.

خانواده در اين گفتمان مختار است ديدگاه درمانگر را بپذيرد و يا به ديدگاه خود ادامه دهد.

انچه فرضيه سازي را ضروري مي سازد آن است كه اگر درمانگر ميلاني بدون داشتن فرضيات خود وارد جلسه ي خانوادگي شود، ممكن است تحت تاثير ديدگاه هاي خانواده قراربگيرد و منجر به تداوم مشكل شود.

بنابراين هدف از ايجاد فرضيه، ايجاد تغيير در سيستم خانواده و رسيدن به كاركرد مطلوب است.