افرادي كه عمدا خود را گرسنه نگه ميدارند از يك اختلال در تغذيه به نام بي اشتهايي عصبي رنج ميبرند. اين اختلال، كه معمولا در نوجوانان و در سن بلوغ شروع ميشود شامل كاهش وزن شديد پايين تر از آنچه به صورت طبيعي حداقل است. بسياري از افراد با اين اختلال بسيار لاغر هستند ولي باور دارند كه داراي اضافه وزن هستند. گاهي اوقات انها بايد براي جلوگيري از گرسنگي شديد در بيمارستان بستري شوند.
اين افراد معمولا خود را گرسنه نگه ميدارند حتي وقتيكه بسيار از گرسنگي رنج ميبرند. يكي از وحشتناكترين جنبه هاي اين اختلال اين است كه انها همچنان فكر ميكنند كه اضافه وزن دارند حتي وقتيكه استخواني هستد. به دلايلي كه هنوز كاملا مشخص نيست، انها از اضافه كردن وزن وحشت دارند.
غذا و وزن به وسواس تبديل ميشوند. براي برخي، اين وسواس به صورت عادات عجيب غذاخوردن يا امتناع از خوردن غذا مقابل ديگران را ظاهر مي شود. غير معمول نيست كه اين افراد دستورالعملهاي غذايي را جمع اوري و براي خانواده و دوستان وعده هاي غذايي لذيذ اماده كنند ولي در وعده هاي غذايي خودشان شركت نميكنند. انها ممكن است پايبند دستورات ورزشي سخت براي حفظ كاهش وزن باشند. از دست رفتن دوره هاي عادات ماهيانه در زنان با اين اختلال، معمول است. مردان با اين اختلال اغلب دچار ناتواني جنسي ميشوند.
علائم خاص بي اشتهايي
شخصي كه از اين اختلال رنج ميبرد معمولا با امتناع براي نگه داري وزن متناسب با ساختمان بدن، سن و قد وي مي باشد مشخص مي شود. سطح حداقل براي شدت اين اختلال در بزرگسالان بر اساس شاخص توده بدني فعلي (BMI) (پايين را ملاحظه كنيد) يا براي كودكان و نوجوانان براساس صدكBMI است. محدوده هاي زير از گروههاي سازمان بهداشت جهاني براي لاغري در بزرگسالان بدست امده است. براي كودكان و نوجوانان صدكهاي BMI مربوطه بايد استفاده شود.
اين افراد معمولا يك ترس شديد از افزايش وزن و چاقي را تجربه ميكنند. اين ترس عليرغم وزن واقعي شخص است و اغلب تا نزديك مرگ شخص بدليل گرسنگي ادامه مييابد. اين مربوط به تصوير ضعيف فرد از خودش است، كه يكي از نشانه هاي اين اختلال است. اين افراد معتقدند كه وزن، شكل و سايز بندشان مستقيما درارتباط با اين كه انها چقدر خوب در مورد خود احساس كنند و ارزششان به عنوان يك انسان مي باشد. افراد با اين اختلال اغلب جدي بودن وضعيت خود را تكذيب ميكنند و نميتوانند به صورت عيني وزن خود را ارزيابي كنند.
بسياري از زنان با اين اختلال به آمنوره يا فقدان عادت ماهيانه دچار مي شوند، اما اين معيار در DSM 5 2013 به روز شده ديگر يك معيار مورد نياز براي تشخيص بي اشتهايي نيست.
دو نوع بي اشتهايي عصبي وجود دارد: نوع محدودكننده- اين شخص جذب غذاي خود را محدود ميكند و درگير پرخوري افراطي يا رفتار پاكسازي نيست.
نوع پرخوري افراطي/پاكسازي- فرد خود را وادار به استفراغ يا سوء استفاده از داروهاي مسهل، مدر يا تنقيه ميكند.
ماشين حساب توده بدن:
شاخص توده بدن يا BMI يك وسيله براي نشان دادن وضعيت وزن بزرگسالان است. ان معياري از وزن يك شخص در ارتباط با قدش است. موارد زير محدوده هاي BMI مطابق با درجه شدت در بي اشتهايي هستند.
شدت اختلال بي اشتهايي عصبي:
خفيف: kg/m2 BMI ≥ ۱۷
متوسط: BMI 16-16.99 kg/m2
شديد: BMI ۱۵-۱۵٫۹۹ kg/m2
افراطي: kg/m2 BMI < 15
اين مطلب براساس معيار DSM5 مي باشد.
منبع: ساينس ديلي
۱۷:۳۸
- ۸۹ بازديد
- ۰ نظر