اسكيزوفرني يك اختلال رواني خطرناك است كه بر تفكر، احساسات و رفتار فرد تاثير مي گذارد، اما ساير ارگانهاي بدن، به جز مغز، با شروع بيماري تغيير مي كنند.

اسكيزوفرني يك بيماري جدي روانپزشكي است كه در صورت عدم درمان، شخص را غيرفعال مي كند.

حدود يك درصد از آمريكايي ها مبتلا به اين بيماري هستند.

افراد با اين وضعيت مي توانند صداها را بشنوند، تصاوير را تصور كنند و ديگران كنترل افكار شان را در دست مي گيرند.

اين افكار منجر به ترس از فرد و منجر به رفتار متغير در فرد مي شود.

اگر چه درمان قطعي براي اين بيماري وجود ندارد، روش مديريتي و كنترل علايم اصلي بيماري است.

مغز اسكيزوفرني در برابر مغز سالم

بطن مغزي حاوي حفره هايي مغزي است كه به حذف مواد زائد و ارائه مواد مغذي براي مغز كمك مي كند و همچنين از آسيب مغزي به وسيله جذب شوك و ايجاد اسيب شيميايي در مغز جلوگيري مي كند.

تعداد اين سوراخ ها در مغز چهار است و بزرگترين بطن هاي جانبي است.

در سال هاي گذشته، با استفاده از يك اسكن مغزي، ابتدا گزارش شد كه بطن هاي جانبي در مغز بيماران مبتلا به اختلال اسكيزوفرني بزرگتر از افراد معمولي و سالم مي باشد.

دانشمندان مدت ها شناخته اند كه افرادي كه مبتلا به اسكيزوفرن هستند، خطر ابتلا به بيماري هاي جسمي بيشتري نسبت به افراد سالم دارند، كه نقش مهمي در مرگ و مير زودرس دارد.

اين سلامت جسمي ضعيف اغلب به عنوان عوارض ثانويه بيماري ديده مي شود.

 اين اختلال با افزايش خطر ابتلا به افزايش وزن و ديابت نوع دو همراه است.

همچنين يك شيوه زندگي كه علائم رواني را تضعيف مي كند و با احتمال بيشتري به ترك ورزش و داشتن رژيم غذايي نامناسب منتج مي شود در اين افراد وجود دارد.

با اين حال، افرادي كه به عنوان بيمار شناخته شده اند و هنوز درمان نشده اند، علائم تغييرات فيزيكي جسماني مانند فعاليت بيش از حد سيستم ايمني را نشان مي دهند.

• آيا مي توان گفت كه اسكيزوفرني واقعا يك اختلال جسمي در بدن است؟
• آيا شبكه هاي اجتماعي تاثير بيماري هاي رواني را افزايش مي دهند؟