كودكان مبتلا به اختلال نقص قابل توجهي و بيش فعالي (ADHD) بي قرار، بي توجه، و تكانشي هستند، و آنها مشكلاتي در رابطه با عملكرد اجتماعي دارند، اغلب دوستان كمتر دارند و بيشتر از كودكان عادي طرد مي شوند. در يك مطالعه طولي جديد در نروژ، محققان رابطه دو طرفه بين رشد علائم ADHD در كودكان جوان و طرد شدن توسط همسالان را بررسي كرده اند.
اين مطالعه توسط دانشمندان در دانشگاه علوم و فني نروژي (NTNU) در بخش تحقيقات اجتماعي فناوري، مركزي براي كودك و سلامت روان جوانان و رفاه كودكان در تروندهايم، نروژ، و دانشگاه كاليفرنيا انجام شد. نتايج آن را در نشريه رشد كودك منتشر كردند.
“ADHD يا همان اختلا كمبود توجه و بيش فعالي روابط ضعيف با همسالان را پيش بيني مي كند، اما روابط ضعيف با همسالان نشانه هاي بيش فعالي را تحت تاثير قرار مي دهد و از لحاظ تاثير يك چرخه معيوب ايجاد مي كند؟
اين سوال اصلي پژوهش فرود استنسنگ، استاديار روانشناسي در NTNU و نويسنده اصلي اين پژوهشمي باشد و در ادامه مي نويسد:
” ما دريافتيم كه علائم اختلال بيش فعالي و كمبود توجه بيشتر در سن 4 سالگي، طرد بيشتر توسط همسالان در سن 6 سالگي را پيش بيني مي كند، و متقابلا، طرد همسالان بيشتر در سن 4 سالگي علائم ADHD بيشتر را در سن 6 سالگي پيش بيني مي كند. اما اين تاثيرات در سنين 6 تا 8 سالگي مشاهده نشدند”.
“در پايين ترين سطح مي توان گفت طرد همسالان و نشانه هاي بيش فعالي و كمبود توجه مرتبط هستند،اما انها ممكن است در طول زمان بر يكديگر تاثير بگذارند: در تكميل تحقيقات قبلي كه نشان دادند ADHDمنجر به عملكرد اجتماعي ضعيف مي شود، مطالعه ما نشان مي دهد كه نشانه هاي ADHD تحت تاثير تجربيات كودك با همسالان خود است”
اين مطالعه در 962 كودك نروژي در سنين 4، 6و 8 ساله بررسي شدكه در مطالعه اوليه امنيت تروندهايم در سال 2007 و 2008 شركت كردند. بيش از 99 درصد از كودكان نژاد غربي داشتند(به عنوان مثال، اروپا، آمريكا) 86 درصد آنها در خانواده هايي بودند كه پدر و مادر با هم زندگي مي كردند ، و طور مساوي بين دختران و پسران تقسيم شدند. كودكان نماينده جامعه تروندهايم، نروژ، بودند: خانواده از لحاظ اقتصادي و تا حدودي قومي متنوع بودند. در پيگيري هاي چهار ساله، 661 نفر از انها هم چنان شركت داشتند.
اطلاعات توسط پدر و مادر و از طريق مصاحبه و پرسشنامه، و هم چنين از معلمان بوسيله پرسشنامه فرستاده شده به مراكز مراقبت از كودكان و مدارس ابتدايي جمع اوري شدند. علائم ADHD در يك مصاحبه تشخيصي و در يك طيف، شامل هيچ كدام تا بسيار، اندازه گيري شد، تا در شرايط يك تشخيص روانپزشكي رسمي. در طول سال ها مطالعه، تعداد كودكان در محدوده باليني، از نظر تعداد نشانه ها افزايش يافتند. با اين حال، از انجا كه تشخيص بيش فعالي و كمبود توجه نيازمند يك ارزيابي جامع است محققان تعداد كودكان با تشحيص اين اختلال را در مطالعه مشخص نكردند.
محققان به اين نتيجه رسيدند كه در سن 8 سالگي، علائم ADHD همچنان بصورت منفي تحت تاثير طرد شدن كوكان از طريق هم سن هاي خودشان در سن 6 سالگي مي باشد، اما علائم اختلال ديگرتاثير منفي بر عملكرد هم سالان نداشته است.
به عبارت ديگر، بر اساس يادداشت استنسنگ، نشانه هاي بيش فعالي و كمبود توجه در كودكان پيش دبستاني – كه 4 ساله هستند- ممكن است به طرد شدن بيشتر توسط همسالان در سال هاي بعد در مدرسه منجر شود، و طرد همسالان در اوايل ممكن است منجر به علائم ADHD بيشتر شود در ميان كساني كه در دوران كودكي به آن مبتلا بوده اند. با اين حال، بعد از آن،اين الگوي دو جانبه مشاهده نشد.
اين يافته ها، بر اساس نظر محققين، اهميت حفظ جنبه هاي اجتماعي در ذهن و تاثير انها در بيش فعالي را نشان مي دهند. به طور خاص، كمك به كودكان در ارتقاي روابط با همسالان حين كار روي كاهش علائم بيش فعالي و كمبود توجه مي تواند براي كودكان نتيجه بخش باشد.
منبع: انجمن تحقيق در مورد رشد كودكان
منبع مقاله :
- FrodeStenseng, Jay Belsky, Vera Skalicka, Lars Wichstrøm.Peer Rejection and Attention Deficit Hyperactivity Disorder Symptoms: Reciprocal Relations Through Ages 4, 6, and 8. Child Development, 2015; DOI: 1111/cdev.12471
برچسب ها: ADHD ,اختلال كم بود توجه ,بيش فعالي ,
۱۷:۳۵
- ۹۳ بازديد
- ۰ نظر