كابوس هاي شبانه كودكان مي توانند مشكلاتي را هم براي والدين و هم كودكان ايجاد كنند، نه تنها به اين دليل كه انها در خواب افراد اختلال ايجاد ميكنند، بلكه بسته به نوع واكنش شما ، كابوس ميتواند باعث مشكلاتي براي شروع خواب و عادتهاي شب بيداري طولاني مدت شود. كودكان مضطرب اغلب با جيغ از خواب بيدار مي‌شوند، يا بعداز داشتن يك كابوس به اتاق والدين يا سرپرستان خود مي روند.

به عنوان مادر، پدر يا سرپرست، اولين كار شما به صورت غريزي اين استكه بخواهيد انها را آرام كنيد كه كامل قابل درك است. هرچند اينكه چطور شما آنها را ارام و براي مقابله تشويق مي‌كنيد مي‌تواند نتايج متفاوتي ايجاد كند. درمان كابوس ها بستگي به علت انها متفاوت است. در اين مقاله برخي روش هاي رفتاري براي والدين ارائه شده است.

واكنشهاي معمول والدين به كابوس‌ها

بيشتر والدين و سرپرستان روش‌هاي زير را اتخاذ مي‌كنند:

از كودك مي خواهند تا كابوسش را توضيح دهد.

”  خوابت درباره چه بود؟ به من بگو در كابوست چه اتفاقي افتاد …..”

به كودك خود اطمينان مي دهند كه همه چيز روبراه است.

” نگران نباش. هيچ هيولايي وجود ندارد. اگر تو بخواهي من مي توانم درون كمدت را نگاه كنم .”

” هيچ اتفاق بدي براي من يا پدرت نيفتاده . تو ميتواني ببيني، ما هر دو اينجا هستيم و عاشق تو ايم.”

مشكل اين روش اين است كه وقتيكه شما از انها ميخواهيد تا كابوسش را با جزييات توضيح دهد، شما اين اتفاق را زنده مي‌كنيد: كودك شما به احتمال بيشتري كابوس را به خاطر مي اورد! اگر كودك ما كابوس را به خاطر بيا ورد، احتمالش زياد است كه نخواهد به تخت خواب خود برگردد يا تنها باشد. او ممكن است حتي همان كابوس را دوباره ببيند.

واكنش‌هاي بهتر نسبت به كابوسها

شما مي‌توانيد بطور قابل توجهي تاثير طولاني كابوس را با دنبال كردن اين راهكارها كاهش دهيد:

با يك ميزان كمي از همدردي شروع كنيد. از اين لغات آرام بخش استفاده كنيد، من متاسفم كه تو ترسيدي،” يا اينكه او را بغل كنيد و به تختخوابش برگردانيد.

سپس، فكر كودك را از خاطره كابوس دور كنيد و انرا روي چيز ديگري متمركز كنيد. اگر شما اينكار را انجام دهيد، خيلي زود او فراموش ميكند كه كابوسش درباره چه بوده. شما ممكن است بگوييد ، ” به صورتت نگاه كن عرق كرده، فكر مي كني بايد براي شستن صورتت به حمام برويم؟ يا  ” تو خيلي ناراحت هستي بيا درباره يك چيز خوب فكر كنيم. نظرت درباره برنامه ريزي براي فردا چيه؟ يا ” چرا ما چند تا نفس ارام نكشيم يا تمرينات ارامش بخش براي اماده كردن تو براي برگشت به خواب انجام ندهيم؟”

شما ميتوانيد برخي از ابزارهاي مقابله  را به اين منظور كه به كودكتان نشان دهيد او اين توانايي را دارد كه احساس بهتري داشته باشد به انها توصيه كنيد. مانند نفس ارام كشيدن يا استفاده از جملات مقابله ، يا فكر كردن درباره يك خاطره بامزه يا برنامه ريزي براي آينده. كودك شما مي‌تواند براي يك مدت كوتاهي كتاب بخواند يا به موسيقي گوش بدهد.

در كودكان بزرگتر و نوجوانان، ممكن است بخواهند درباره علت كابوس صحبت كنند. اگرچه نيمه شب يك زمان خوب براي يك بحث عميق نيست، شما مي‌توانيد به كودك بگوييد كه  خواب و كابوس عبارتست از غرابلگري تصاوير، تجربيات و حس هاي روزانه. به آنها خواب و كابوس نمي توانند آينده را پيش بيني كنند و همچنين نمي‌تواند اطلاعات معناداري را درباره اينكه ما چه كسي هستيم منتقل كنند. درعوض،  اين اطلاعات در خواب و رويا مانند زباله هاي پردازش شده در يك مركز بازيافت هستند. گنجينه هايي (مواردي در روياها ) و زباله هايي بدبو(مواردي در كابوسها) وجود دارند. بدون توجه به اتفاقي كه افتاده مغزبايد انرا غربال كند.

در نهايت با اطمينان به كودك خود بگوييد كه او مي‌تواند به خواب برگردد و يك شب ارام داشته باشد.

مي‌توانيد به اوياداوري كنيد كه اگر او بوسيله افكار يا تصاوير نگران كننده ديگري اذيت مي‌شود مي‌تواند از ابزارهاي مقابله حتي بدون كمك شما استفاده كند.