والدين حتما بخوانند:
اختلال بيش فعالي و نقص توجه يك اختلال متداول است كه در كودكان بيشتر شايع است. بر اساس امار مركز كنترل و پيشگيري از بيماريها CDC در سال ۲۰۱۱، ۶.۴ مليون كودك ۴ تا ۶ ساله تشخيص اختلال بيش فعالي را گرفتند. در حاليكه در مورد اين اختلال چيزهاي زيادي به گوش مي رسد، باورهاي غلطي پيرامون اين اختلال وجود دارند و يك برچسب مشخص نيز هنوز باقيست. ما در اين مقاله يك سري باورهاي غلط پيرامون اين اختلال را مطرح كرده و ديدگاه درست در اين باره را به شما نشان خواهيم داد:
باور غلط: كودك من بيش از حد فعاليت دارد پس احتمالا ADHD دارد.
كودكان ذاتا پرانرژي و گاهي حتي خشن هستند. اگر رفتار خارج از عرف تنها نشانه بيش فعالي بود تشخيص اختلال و مرز آن بر اساس شدت براي يك فرد متخصص بسيار سخت مي شد.
بيش فعالي و كمبود توجه واقعا يك اختلال است، دلايل بيشماري هستند كه منجر به اين مي شوند كه كودكي مشكل توحه داشته باشد، مانند اضطراب يا خواب ناكافي، اما ADHD خود به تنهايي يك وضعيت است كه شرايط خاص خود را داراست. تشخيص اين اختلال نيازمند مشاهده نشانه هاي متعدد در شرايط چندگانه و هم چنين شواهدي مبني بر نقص معنادار مي باشد.
نشانه هاي اصلي ADHD كم توجهي، بيش فعالي و تكانشگري مي باشند. اين نشانه ها مي توانند به سه صورت ظاهر شوند: بي قراري مداوم، پرت شدن حواس به راحتي، و مشكل در منتظر ماندن در صف و …
حقيقت: تشخيص افسردگي رو به افزايش است.
ADHD يكي از شايع ترين اختلالات روانپزشكي در جمعيت جوان است. يك مطالعه نشان داده بود كه ميزان رشد ADHD از ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱ به ۴۳ درصد رسيده است، اگرچه اين امار مي تواند ناشي از گرايش بالاي متخصصين در تشخيص اين اختلال باشد. بدون شك گرايش زيادي در تشخيص موارد بيش فعالي و كمبود توجه وجود دارد، و داروهاي محرك براي بهبود اين وضعيت به صورت نامتعارف تجويز شوند، درمان موثر نخواهد بود و مي تواند منجر به ناديده گرفتن ساير عوامل در محيط كودك كه استرس زا هستند شود؛ مانند نگراني هاي دروني، تضادها در محيط خانواده و اختلالات يادگيري.
باور غلط: كودكان ADHD تنها در كلاس علائم را بروز مي دهند.
اختلال بيش فعالي و كمبود توجه و نشانه هاي تنها تنها منحصر به محيط كلاس درس نمي باشد. اگرچه كودكان با اين اختلال در معرض ريسك بيشتري براي كاهش عملكرد در مدرسه و موفقيت تحصيلي مي باشند، مشكلات ديگري نيز وجود دارند كه اين كودكان در نتيجه اين اختلال انها را بروز مي دهند.
اين كودكان با احتمال بيشتري طرد توسط كودكان ديگر را تجربه مي كنند، هم چنين احتمال بروز اختلال سلوك، مصرف مواد مخدر و رفتن به زندان در اين كودكان در بزرگسالي بيشتر است. انها هم چنين در ارزش گذاري رويدادهاي آينده كاستي نشان مي دهند، در واقع انها به پاداش فوري نسبت به پاداش معوق بيشتر ارزش مي نهند. همه ما نيز ممكن است اين رفتار را به نحوي بروز دهيم ولي يك كودك بيش فعال بسيار بيشتر از يك انسان عادي پاداش هاي آتي را ناديده مي گيرد. براي مثال اگر به او پيشنهاد پنج هزار تومان براي همين الان بدهيد يا ده هزار تومان در هفته اينده اگر صبر كند، كودك بيش فعال ترجيح مي دهد كه همين پاداش آني اما كمتر را دريافت كند.
اين كودكان در ارزش گذاري روي سود دراز مدت مشكل دارند و بنابراين بر اساس پاداش آني تصميم مي گيرند. به نظر مي رسد اين مسئله با مشكل زمان بندي در اين كودكان در ارتباط باشد، و بيشتر با زمان بندي ادراكي و حركتي.
باور غلط: ADHD نتيجه يك فرزندپروري غلط است
اشاره به يك دليل مشخص براي اختلالات رواني بسيار مشكل است، اما توافق كلي بر اينست كه انها نتيجه تعامل ژنتيك با محيط هستند. افراد داراي ژن هاي تاثيرگذار روي پردازش دوپامين در مغز ممكن است بيشتر در معرض ابتلا به اين بيماري باشند. اما داشتن يك ژن خاص لزوما به معناي ابراز بيماري نخواهد بود. چيزهايي زيادي وجود دارند كه والدين مي توانند انجام بدهند و يا نبايد انجام دهند كه اينها روي رشد كوك تاثير گذارند و هم چنين روي شانس انها در ابتلا به ADHD.
مي توان گفت يكي از اين دلائل ناديده گرفتن هيجاني اوليه است، يعني ناديده گرفته شدن كودك مخصوصا در سال هاي اوليه زندگي كه مي تواند روي ساختار، اتصالات و ظرفيت مغز تاثير بگذارد، از جمله نقص در توجه و تمركز. مواجهه با مسموميت زاها مثل الكل و نيكوتين، ريسك ابتلا به بيش فعالي و كمبود توجه را بسته به دز مصرفي بالا مي برد. آگر چه اين ريسك فاكتورها خطر ابتلا به بيش فعالي و كمبود توجه را افزايش مي دهند اما بسياري از كودكان با اين اختلال در معرض اين فاكتورها نبوده اند.
باور غلط: ADHD قابل درمان نيست
بسياري از والدين تصور مي كنند مراجعه مداوم به روان شناس و روان پزشك و درمان ها و داروهاي تجويزي سودي نخواهند داشت. برخي بعد از چندين بار مراجعه به كلينيك هاي درماني و دريافت خدمات متفاوت نااميد مي شوند و گاها درمان را زودتر از انچه انتظار مي رود ترك مي كنند. برخي از والدين نيز بدون اينكه در روش هاي فرزندپروري خود تغييراتي ايجاد كنند تنها بار سنگين را بر دوش كودك و متخصصين مي اندازند.
حقيقت: ADHD قابل درمان است
نتايج مطالعات در درمان بيش فعالي اميدواركننده بوده است. مطالعات نشان داده اند بسياري از كودكان با تشخيص اوليه بيش فعالي در سن هشت سالگي به بعد بهبود نشان داده اند، البته برخي افراد نيز در طول عمر خود با اين اختلال زندگي كرده اند. بر اساس اعلام CDC، ۷۰ تا ۸۰ درصد كودكان با اين علائم در صورت دريافت درمان درست و دارودرماني مناسب بهبود مي يابند. بسياري از افراد كه نسبت به درمان ADHD مقاومت كمتري داشتند بهبود بيشتري نشان دادند و به خوبي مي توانند نشانه هاي خود را مديريت كنند.
درمان ADHD از دارو درماني گرفته تا درمان هاي عصبي و مشاوره و آموزش والدين زمان بر و قت گير هستند، بنابراين اصل مهم در درمان صبر و حوصله بسيار است. ممكن است براي بسيازي از والدين تغيير عادات رفتاري و ارتباطي و شركت در جلسات متعدد درماني كسالت اور و خسته كننده شود اما نبايد فراموش كرد كه والدين به عنوان مركز اصلي و تاثير گذار در اين اختلال نقش مهمي داشته و در صورت تغيير برخي اصول رفتاري با كودك نتايج قابل توجهي را در دراز مدت مشاهده خواهند كرد.
منبع:مشاوره-آنلاين.com
۱۷:۳۳
- ۸۵ بازديد
- ۰ نظر