رابطه چهره با زبان

بيان چهره شما ممكن است جهان را به آنچه كه فكر مي كنيد يا احساس مي كنيد بگوييد. بر طبق تحقيقات منتشر شده در شماره ژوئيه علوم روانشناسي، يك مجله انجمن علوم روانشناختي، بر توانايي شما در درك زبان نوشته شده مربوط به احساسات تاثير مي گذارد .

در مطالعه جديد 40 نفر از افراد مبتلا به سم بوتولينوم يا بوتاكس گزارش شده است. برنامه هاي كاربردي كوچك اين سم قوي عصبي براي غير فعال كردن عضلات در پيشاني استفاده مي شود كه موجب سرگيجه مي شود.

 مشاوره خانواده

متخصصان روانپزشكي دانشگاه ويسكانسين-مديسون مي گويند كه تعاملات صورت، انديشه ها و احساسات چهره بيش از يك قرن را سرگرم كرده اند. نامزد ديويد هاواس.

دانشمندان دريافته اند كه مسدود كردن توانايي حركت بدن باعث تغيير در شناخت و احساسات مي شود، اما هميشه سوالات وجود دارد. (يكي از درمان هاي تست باعث فلج شدن، اگر موقت باشد.) در مقابل، Havas پس از يك روش دقيق در معرض خطر قرار گرفت تا يك جفت عضلات "corrugator" را فلج كند، كه باعث ايجاد خارش درخشان مي شود.

براي تست چگونگي جلوگيري از خنثي شدن ممكن است بر روي درك زبان مربوط به احساسات تأثير بگذارد، هيوا از بيماران خواسته است تا قبل و بعد از دو هفته پس از درمان با بوتاكس، خواندن اظهارات كتبي را بخوانند. اين اظهارات عصباني بود ("حقيقتجويي به شما اجازه نمي دهد كه به شام ​​خود بازگرديد")، غمگين ("شما نامه الكترونيكي خود را در روز تولد خود باز كنيد تا ايميل هاي جديدي پيدا نكنيد") يا خوشحال ("The پارك آبي در روز تابستان گرم طراوت است ").

هاواس توانايي درك اين جمله ها را براساس اينكه سريعا موضوع را فشار دهيد يك دكمه نشان مي دهد آنها را به خواندن آن را سنجيد. مي گويد: "ما به صورت دوره اي بررسي كرديم كه خوانندگان در حال فهميدن جملات هستند نه فقط با فشار دادن دكمه."

نتايج نشان داد هيچ تغييري در زمان لازم براي درك جملات خوشايند نيست. اما پس از درمان بوتاكس، افراد زمان بيشتري را صرف خواندن جملات عصباني و ناراحت كردند. اگر چه تفاوت زماني كوچك بود، اما قابل توجه بود، او اضافه مي كند. علاوه بر اين، تغييرات در زمان خواندن را نمي توان به تغيير در خلق و خوي شركت كنندگان نسبت داد.

استفاده از بوتاكس براي بررسي اينكه چگونه عبارات صورت در مراكز عاطفي مغز تاثير مي گذارند، توسط آندرياس هرنلوتتر از موسسه ماكس پلانك در لايپزيك آلمان پيشگام شد.

مي گويد: "يك رويكرد طولاني مدت در روانشناسي به نام فرضيه بازخورد چهره وجود دارد." "اساسا، مي گويد وقتي لبخند مي زند، تمام دنيا لبخند مي زند، اين يك آهنگ قديمي است، اما اين درست است. در واقع، اين مطالعه نشان مي دهد كه مخالف است: زماني كه شما نگران نباشيد، جهان به نظر كمتر عصباني است و كمتر غمگين."