نوع رفتار با دخترم

ضمن عرض سلام و احترام
سياوش عزيز هرچند روزهاي سختي داره سپري ميشه...اما من فكر ميكنم خودت هم در حالت عاددي جواب سوالهات رو ميدونستي...اما الان شرايط سخت و حساسي دارين...كه در هر صورت كسي جز خودت نميتونه مديريتش كنه...
بنظرم يكم داري بيش از حد حساسيت نشون ميدي كه البته بازهم قابل دركه...چون وسط ماجرا هستي و مديريت كارها و احساساته خودت سخته...اما بعنوان كسيكه از بيرون و منطقي داره به ماجرا نگاه ميكنه خيلي خلاصه و كوتاهش اينه كه بهت بگم حساسيت زيادي به خرج نده سياوش جان...به هيچ عنوان صلاح نيست بچه رو از خودت دور كني اما نزديكيه بيش از حد به طوري كه يوقت بچه حريم شخصي و خصوصي و آزاديها و تجربيات و آزمون و خطاهاي بچگانه ي خودش رو از دست بده هم كار اشتباهيه...سخت نگير به خودت و بقيه...بزار اون بچه بطور نرمال دوران سنيه خاص خودش رو بگذرونه و بقوله معروف بچگي كنه...يا نوجواني...
نقشي كه بعنوان حامي و نزديكترين فرد براش داري رو حفظ كن...يعني از دور و نزديك مراقبش باش و در همه حال در زاويه ي ديدت و مراقبت چشمانت باشه اما بيش از حد هم نزديك نشو...
بزار تنهاييا و استقلال شخصيه خودش رو هم داشته باشه...در شرايط خاصي هست و شايد فكر ميكني بايد بيشتر از هر وقتي احساس خرج كني اما بازهم در هر حالتي بايد تعادل در همه چيز حفظ بشه...
همين كارهاييم كه تا الان كردي كافيه و اگر برنامه ي روزش پر هست و زماني رو هم در كنار مادربزرگهاش ميگذرونه و بعد هم زماني كوتاه رو هم در روز يا شب كنار خودت ميگذرونه همين كافي هست...
ديگه سعي نكن بيشتر از اينش كني...اينطوري وابستگيها و حساسيتهايي ناخاسته در روح و روانش ايجاد ميشه كه اونرو انساني ضعيف بار مياره كه اين از همه چيز بدتره در آينده...اين يعني سرآغاز همه ي مشكلات
مشكلات درسي و اين قبيل چيزها هم واقعا مساله ي سختي نيستن كه هميشه نياز به پشتيبانيه خانواده داشته باشن و بهتره فرزند خودش مواجهه با مشكلات زندگي رو از همين چيزهاي كوچيك يواش يواش ياد بگيره...خيلي كلي عرض كردم...نميگم اگه خواست كمكش نكن...اما مهم همون خواستنه...اگر خودش بهت نياز داشت و اينرو اعلام كرد سراپا گوش باش اما در غير اينصورت بيش از حد حساسيت به خرج نده...
بزار زندگيه كودكانه يا نوجوانانه ش روند طبيعيش رو طي كنه...فكر ميكنم تا همينجا هم كافي هست و خيلي زودتر از اينها فهواي كلام حرف من رو گرفتي...من شخصا فرزند نداشتم اما اگه داشتم احتمالا الان همسن دختر خودت بود...
اما اعتقادم براي روال درست بچه داري به طور خيلي كلّي بخوام بگم اين هست كه : راه و روش درست زندگي رو يادشون داد و نشونشون داد...اما انتخاب رو به خودشون سپرد...تجربيات و هر اونچه كه ميدونيم رو در اختيارشون قرار بديم...اما بازهم تحقيق و تفكر رو براي ندانسته هاي بيشتر بهشون يادآوري كنيم و بزاريم خودشون با آگاهي و آزاديه كامل عاقلانه و منطقي راه و روششون رو براي زندگي انتخاب كنن...و ما فقط حمايت كنيم و نه مداخله يا قضاوت...فقط مشاوره بديم...بزاريم با اختيار خودشون آزمون و خطاشون رو پس بدن و حتي گاهي لازمه كه خودشون سرشون به سنگ بخوره تا چيزي رو متوجه بشن...پس اجازش رو بديم...هرچند مواقعي هم هست كه همچين اتفاقاتي كه خدا نصيب هيچكس نبايد كنه هم ميوفته و همچين تجربه ي تلخي رو به وجود مياره مثل الانه شما...اما باز در اين شرايط هم نبايد فراموش كرد كه زندگي در جنبه هاي مختلف اجتماعي و اقتصادي و علمي و غيره در جريانه پس در نتيجه بچه نبايد بيش از حد از مسير اصليش دور بشه يا سستي اي در شخصيتش به وجود بياد كه در آينده شخصا كم بياره و همش انتظارِ يك ناجي رو داشته باشه.
در هر صورت اميدوارم كه صحبتها مفيد واقع بشه...سلامت و سربلند باشي.