هر پدر و مادري قبل از انكه صاحب فرزند شوند يك نگرش كمال گرايانه در مورد فرزندان آتي خود دارند:صد در صد اجازه نخواهم داد كه كودكم وقتش را براي وسايل الكترونيكي صرف كند.
وقتي والديني را مي بينيم كه در رستوران براي ساكت كردن كودك تبلتي جلوي دستش مي گذارند انها را قضاوت مي كنيم و و يا افرادي كه در ماشين شاسي بلند خود يك نمايشگر براي پخش سي دي مي گذارند تا كودك سرگرم شود را مسخره مي كنيم. در سال ۲۰۱۱، آكادمي پزشكي كودكان آمريكا (AAP) توصيه كرد كه كودكان زير دو سال به هيچ وجه نبايد تلويزيون تماشا كنند و كودكان كمي بزرگتر بايد با دو ساعت زمان براي تماشاي تلويزيون در هر روز محدود شوند. اگر شما يك والد نيستيد اين بحد كافي آسان بنظر ميرسد ولي زماني كه صاحب فرزند مي شويد قضيه به كلي متفاوت است. فكر حفظ فرزندتان از نمايشگر ها در مجموع غيرواقعي بنظر مي رسد؛ با در نظر گرفتن اين حقيقت غير ممكن، APP سياست خود را تغيير داد. آنها درحال حاضر توصيه مي كنند كه والدين نوزادان زير ۱۸ ماه را هر چقدر ممكن است از نمايشگر ها دور نگهدارند، مگر براي تماس ويدئويي با پدر و مادر بزرگ و يا ديگر بستگان.
بيشتر بخوانيد: چه زماني براي فرزندم تلفن همراه بخرم؟
تغيير نقطه نظر APP شايد منعكس كننده اين واقعيت است كه نمايشگرها بخشي از زندگي روزانه ما شده اند و ما بايد در مورد زمان و چگونگي تنظيم زمان تماشاي كودكان تصميم بگيريم. اگرچه برخي از محققين مخالف خواهند بود، كمي از زمان تماشا كاملا هم بد نيست، البته تا زمانيكه شما انتظارات درستي در مورد آنچه كه نمايشگرها هستند و چيزي كه نيستند داريد و در مورد چيزي كه آنها مي توانند و نميتوانند به كودكان شما پيشنهاد كنند.
اينجا مواردي بر اساس تحقيقات در اين زمينه اورده شده است:
- نمايشگر وسيله اي است كه اگر محتواي آن آموزشي باشد كودكان مي توانند از آن ياد بگيرند. اما اين فقط براي بچه هاي بزرگتر درست مي باشد و شواهد كمي وجود دارد كه كودكان زير دو سال در كل مي توانند از نمايشگر ها ياد بگيرند ، كه دليل سياست اصلي عدم وجود زمان تماشا براي كودكان نوپا در APP مي باشد. در واقع، در مورد اينكه آيا نوزادان و كودكان خردسال مي توانند محتواي چيزي را كه در نمايشگر مي بينند را بفهمند ابهاماتي وجود دارد. بنابراين، بهتر است به كودكانتان اجازه بدهيد كمي شبكه كارتون را تماشا كنند، تا زمانيكه انتظار آموزش خواندن را به كودك خود نداريد.
- نمايشگر ها خودشان واقعا براي كودكان بد نيستند. منظور من اينست كه، شواهدي وجود ندارد كه عمل تماشاي تلويزيون يا بازي با يك iPad بچه ها را لال ميكند، يا به دايره واژگان يا مهارتهاي خواندن آنها آسيب ميزند و يا آنها را در رياضي مردود نمي كند. زمان نمايشگر چيزي را كه براي يادگيري مضر است را جايگزين مي كند، چنانچه فرزند شما به جاي بازي در بيرون و انجام تكاليف خود تلويزيون تماشا مي كند. بنابراين اگر زمان نمايشگر جايگزين يك دعواي بالقوه با خواهر يا برادر در طول ماشين سواري طولاني شود، مي تواند ابزار خوبي باشد ولي اگر آن زمان جايگزين زمان بازي كودك شما با دوستانشان در بيرون شود، شايد زياد خوب نباشد. مهم ترين مسئله اينست كه، بازي فعال هميشه بهتر از استفاده يك نمايشگر است و بنابراين اگر زمان نمايشگر دارد كم كم جايگزين زمان بازي ميشود، شايد وقتش است كه ديگر ipad را كنار بگذاريد.
- اگر لوازم الكترونيكي هم چنان در محيط باشند، ميتوانند حواس كودكان را پرت كنند. تحقيقاتي هستند كه نشان مي دهند كه روشن بودن تلويزيون حواس كودكان را از ديگر فعاليت ها منحرف ميسازد، مانند بازي با اسباب بازي يا صحبت كردن براي والدين. ماهيت حواس پرت كن تلويزيون همچنين كيفيت بازي كودكان را كاهش ميدهد. بنابراين اگر كودك شما يا خودتان براي تماشاي يك برنامه تلويزيوني پاي تلويزيون نيست بهتر است كه ان را خاموش كنيد.
- نمايشگر ها نميتوانند بيشتر از شما به كودكان آموزش دهند. اگرچه برخي از تحقيقات پيشنهاد ميكنند كه كودكان ميتوانند از زمان نمايشگر و يا برنامه هاي آموزشي تلويزيون ياد بگيرند ولي تحقيقات زيادي وجود دارد كه نشان ميدهند كودكان بواسطه تعامل با والدين، دوستان و معلمين بسيار بهتر ياد ميگيرند و آنها از نمايشگر ها بواسطه تماشاي آن با شما بهتر ياد ميگيرند.
- محتواي آنچه كه كودك تماشا مي كند نيز مورد بحث است. شواهد فزاينده اي وجود دارد كه مشغول شدن با رسانه هايي كه حاوي محتواي خشونت بار هستند ( شامل تلويزيون و بازيهاي ويدئويي) درواقع رفتارهاي تهاجمي را كودكان افزايش مي دهد. با وجود تعداد بيشمار برنامه هاي آموزشي و نرم افزارهاي قابل دسترس براي كودكان در حال حاضر، دليلي وجود ندارد براي اينكه آنها بايد برنامه هايي را كه براي بزرگسالان تهيه شده را تماشا كنند، به خصوص برنامه هاي حاوي حشونت.
مطالب مرتبط: نقش رسانه در يادگيري لجبازي و پرخاشگري
با در نظر گرفتن اين مسائل مي توانيد يك قاعده كلي براي مشاهده نمايشگرها در كودكتان وضع كنيد:
تماشاي اين نمايشگر جايگزين چه چيزي شده است؟
ايا تماشاي بيست دقيقه باب اسفنجي جايگزين يك بحث پرخاشگرانه با والدي شده است كه خواب الوده است و مي تواند در فرصتي ديگر بيست دقيقه وقت براي كودك بگذارد؟
آيا تماشاي يك دي وي دي دريك مسافرت طولاني جايگزين يك ساعت و نيم گريه مي شود؟
در چنين مواردي مي خواهم بگويم انجام دهيد و احساس گناه نكنيد. ولي اگر كودكان شما ميخواهند تمام وقتشان به جاي بازي در بيرون صرف نمايشگر كنند، شايد وقت ايجاد برخي قوانين باشد. در واقع، پيشنهادات جديد APP شامل ايجاد يك برنامه خانوادگي براي زمان نمايش ميباشد كه بنابر آن والدين ميتوانند به كودكان در مورد زمان مناسب براي تماشاي تلويزيون و ديگر نمايشگرها آموزش بدهند.
۱۷:۲۱
- ۴۶ بازديد
- ۰ نظر