تغيير اخلاق

افراد ساده لوح و زودباور همان كساني هستند كه به سهولت نيز هيپنوتيزم مي شوند.
زيرا قدرت مقاومت در برابر گفته ها و القائات ديگران را ندارند.ساده لوح

ساده لوحي حماقت نيست و حماقت ناداني نيست.
آن گاه كه از چيزي سر درنمي آوريم، پيش مي آيد كه تصورهاي خطايي درباره آن داشته باشيم.
ساده لوحي گاه از يك معصوميت اخلاقي برمي خيزد.
انسان هاي نيك اخلاق معمولا زودباور و خوش قلب اند كه در بسياري از مواقع اين خصلت خوب كار دست شان مي دهد.

---

در اين مورد ميتونيد با متخصصين كانون مشاوران ايران، مشاوره تلفني/تخصصي داشته باشيد
021-88422495

---

افراد ساده لوح و زود باور
افراد سطحي نگر، بسيار زود باورند و به راحتي مي توان فضاي ذهني شان را اشغال كرد و زمام انديشه شان را به دست گرفت.
اين افراد به دليل اينكه به معضلات هر مسئله توجه ندارند .
و از تجربه و تحليل عميق و همه جانبه مسائل زندگي عاجزند، به سرعت و به سهولت به «يقين» و اطمينان مي رسند.

به طور اصولي شايسته است كه انسان ها نسبت به يكديگر با اعتماد رفتار كنند.
ولي وجود درجه اي از احتياط نيز در رفتارهاي اجتماعي ضرورت دارد زيرا ممكن است .
گفتار ديگران چه به صورت ارادي و چه به صورت غيرارادي گاهي درست نباشد.
اما پذيرش بي چون و چراي گفته ديگران نيز كار صحيحي نيست.
البته در دوران كودكي، كودك گفته هاي افراد بزرگ تر را بدون چون و چرا به عنوان واقعيت قبول مي كند.
كه در نتيجه اهميت دارد بزرگ ترها جز با راستگويي با آنان رفتار نكنند.
اگر پذيرش بي قيد و شرط گفته ديگران در دوران جواني و بزرگسالي هم تداوم يابد يا ناشي از مشكلات هوشي .
و كاركرد پايين تر از طبيعي ذهني يا ناشي از ساده دلي فرد است.
كه به طور احتمالي در محيط ساده و صميمي بار آمده است .
و از رفتار جوامع پيچيده شهري كه گاهي نيز منطبق با درستكاري و صداقت كامل نيست بي خبر است.

افراد در تعامل با ديگران نياز به ارزيابي گفته هاي يكديگر دارند و زودباوري در افراد تحت تاثير عوامل گوناگوني.
چون سن به خصوص در كودكان، نارسايي هاي دستگاه عصبي، نداشتن تجربه كافي در ارتباط با ديگران.
ميزان هوش افراد در تشخيص درستي يا نادرستي آنچه با آن روبه رو هستند، شكل مي گيرد.

كمبود ميزان مطالعه، كاهش سطح آگاهي ها درباره موضوعات گوناگون، محدوديت هاي فرهنگي و اجتماعي.
در محيط زندگي و برقراري ارتباطي محصور با ديگران و نداشتن قدرت نقادي گفتار اطرافيان زمينه هاي بروز زودباوري را گسترش مي دهد.

افراد تلقين پذير و زودباور عموما با مشكلات عديده اي درخصوص معاملات بين فردي.
مسائل مادي، ازدواج و شغل مواجه هستند .
لذا به سادگي تحت تاثير امواج اجتماعي و فرهنگي قرار گرفته و به مسيري خلاف احوالات زندگي خود كشيده مي شوند.
افراد زودباور با ارتقاي سطح تجربه، مطالعه و مشورت با افراد صاحبنظر و خيرخواه مي توانند خود را از وجود دام هاي دروغين نجات دهند.

دلايل زودباوري
اولين دليل زود باوري اين است كه هنگام رسيدن اطلاعات جديد هرچه را كه دريافت مي كنيم .
در بست قبول يا رد مي كنيم زيرا يا در زمان حال نيستيم يا درگير گذشته ايم يا درگير گفت وگوهاي دروني خود هستيم.
به اين دليل اگر بخشي از واقعيت يا بخشي از خبري كه به ما مي رسد مطابق با واقعيت باشد .
ما اين بخش را به كل اطلاعات و داده هايمان تعميم مي دهيم و كل اطلاعات و گفتار را مي پذيريم.
بدون اينكه به خود زحمت تجسس، تحقيق و كنكاش بدهيم كه موضوع چه هست.
به همين دليل زود باوري باعث مي شود ما از دنياي واقعي دور شويم.

ما درستي يك حرف يا اطلاعات را بر چه اساس مي سنجيم؟
غير از اين نيست كه آن اطلاعات و گفتار دريافت شده را با باورهاي خودمان كه در مغزمان درستي آنها به تاييد ما رسيده است مقايسه مي كنيم.
و اگر تطبيق داشته باشد مي گوييم درست يا نادرست است.
حال اگر اطلاعات جديد يا بخشي از آن غلط بود يا غلو شده بود يا بخشي از حقيقت در آن پنهان شده باشد.
اگر اين اطلاعات جديد را دربست بپذيريم اتفاقي كه مي افتد اين است كه آن قضاوتي كه در آن لحظه مي كنيم.
و تصميمي كه بر اساس آن قضاوت مي گيريم مي تواند در سرنوشت ما و اطرافيان مان تاثير داشته باشد.
تصميم گيري ما مي تواند اشتباه باشد و در نتيجه هر عملي هم كه بر اساس آن انجام مي دهيم، اشتباه خواهد بود.

كمتر جمع و گروهي را مي يابيد كه شايعه بين آنها جايي نداشته باشد.
شايعه را به راحتي مي توان در شوخي هاي دوستانه جوانان، درددل هاي ميانسالان و حرف هاي پيرمردان و پيرزنان يافت.
مردم بدون هيچ شناختي و تنها با تكيه بر شنيدارهاي خود، فردي را به اوج رسانده يا به قهقرا مي فرستند.
روابط خانوادگي را بر هم زده و زوج هاي جوان را از هم جدا مي كنند.
از شخصي يا گروهي بي دليل تمجيد كرده و به شخص يا گروهي ديگر ناسزا مي گويند.

حال كه به اينجا مي رسيم سؤال مي شود كه چه بايد كرد كه زودباور نباشيم؟
اولين علت زود باوري اين است كه در زمان حال نيستيم، پس بايد در زمان حال و متمركز باشيم تا در تله هايي كه بر سر راهمان است، نيفتيم.
نبايد بر اساس حدسيات به سخن ديگران گوش داد؛ مثلا اگر كسي گفت «ف» نبايد بگوييم منظورش فرحزاد بوده است.
بايد سخن ديگران را بشنويم و در گوش دادن دقيق باشيم.

در شناخت از افراد يا گوينده نبايد دچار تزلزل شويم.
نبايد ذهنيت هاي خودمان را وارد دريافت خبر كنيم.
مثلا نبايد اگر فردي كه با او مخالف هستيم، سخني گفت زود آن را رد كنيم، بايد به خود سخن توجه كنيم نه به گوينده آن.
اعتماد زياد از حد باعث زودباوري و بي اعتمادي موجب ديرباوري مي شود.
در دريافت خبر نبايد زياد اعتماد كرد و نه بي اعتماد بود چون در هر دو صورت خود را از شنيدن واقعيت ها محروم مي كنيم.

احساسات در ديرباوري و زودباوري ما نقش بسزايي دارد و نبايد آنها را وارد منطق خود كنيم.
آيا هر چيزي كه در هر جايي مي شنويم را بايد باور كنيم ؟! چرا بدون تحقيق ، وهم ها را باور مي كنيم ؟!
چرا بدون بصيرت و پرسش فريب عده اي فريبكار را مي خوريم؟!
چرا با باور هاي غلط ، عقل و انسانيت خود را گاهي زير سؤال مي بريم؟!


توصيه هاي ما:
اهل تحقيق باشيد، بدون تحقيق تصميم نگيريد.
تحقيق كردن توسط بزرگان ديني و غيرديني بسيار مورد تاكيد قرار گرفته است.
در كتاب هاي معتبر و افراد شاخص دنبال جواب هاي خود باشيد.
اگر 20 نفر هم گواه بر يك امر دادند دليل بر درستي آن نيست.
عقل خود و آموزه هاي ديني درست را سرلوحه كار و عمل خود قرار دهيد.
كمي متفاوت با بقيه باشيد و فريب دوستان و فاميل هاي منحرف را نخوريد.
چشم هاي تان را بشوييد و طوري ديگر بنگريد.
اگر همه در چاه جهالت سقوط مي كنند دليل نمي شود شما نيز با آنها به ژرفاي ناداني پرت شويد.
سعي كنيد ساده لوح و زود باور نباشيد.