اختلال شخصيت نمايشي

بعضي با اختلال شخصيت نمايشي مي خواهند در هر گروهي از افراد مركز توجه باشند

و زماني كه اينگونه نباشد احساس ناراحتي مي كنند.

اغلب وقتي سرزنده، جالب توجه و گاهي مهيج هستند، اگر افراد كاملا به آنها توجه نكنند دچار مشكل مي شوند.

افراد با اين اختلال ممكن است سطحي به نظر برسند و ممكن است دست به رفتار اغوا كننده و تحريك آميز بزنند تا به خودشان توجه جلب كنند.

افراد با اختلال شخصيت نمايشي ممكن است در رسيدن به نزديكي عاطفي  در روابط عاشقانه يا جنسي به مشكل بر بخورند.

نا خودآگاه، در روابطشان با ديگران آنها اغلب در حال نقش بازي كردن هستند (قرباني يا پرنسس).

ممكن است در ابتدا در يك سطح بخواهند زوجشان را با سوءاستفاده احساسي يا فريبندگي كنترل كنند.

بعد از سوي ديگر وابستگي در سطح ديگري را نسبت به آنها نشان مي دهند.

افراد با اين اختلال معمولا رابطه ي ضعيفي با دوستان هم جنس دارند.

زيرا روش بين فردي اغواگر جنسي آنها ممكن است خطري براي روابط دوستانه‌شان به نظر برسد.

اين افراد همچنين ممكن است دوستان را به خاطر توقع توجه مدام گريزان كنند.

آنها اغلب وقتي در مركز توجه نيستند افسرده و غمگين مي شوند.

افراد با اختلال شخصيت نمايشي ممكن است به تنوع، انگيزه و هيجان نياز داشته باشند و با روتين معموليشان كسل شوند.

اين افراد معمولا در موقعيت هايي كه مستلزم پاداش متاخر است.

بي حوصله يا كسل مي شوند و اعمالشان معمولا در جهت رسيدن سريع به رضايت است.

اگرچه، آنها اغلب كار يا پروژه را با اشتياق بسيار آغاز مي كنند، اما علاقه آنها به سرعت فروكش مي كند.

ممكن است براي رسيدن به هيجان روابط جديد به روابط طولاني مدت بي توجهي شود.

اختلال شخصيت الگوي پايداري از تجربيات دروني و رفتار است كه از هنجار فرهنگ شخص تخطي مي كند.

اين الگو در دو مورد يا بيشتر از موارد زير مشاهده مي شود:

شناخت، عاطفه، عملكرد بين فردي، يا كنترل هيجانات.

الگوي دراز مدت ثابت است و در طول طيف گسترده اي از موقعيت هاي فردي و اجتماعي فراگير مي شود.

اين مسئله معمولا منجر به رنجش بسيار يا صدمه در عملكرد اجتماعي، شغلي يا ديگر زمينه هاي مي شود.

الگو، پايدار و طولاني مدت است وآغازش مي تواند به اوايل نوجواني و بزرگسالي برگردد.

الگويي نافذ به صورت احساساتي بودن و توجه طلبي مفرط كه از اوايل بزرگسالي آغاز مي شود.

و در شرايط متفاوتي بروز داده مي شود، علامتش وجود دست كم پنج مورد (يا بيشتر) از نشانه هاي زير است:

• در مواقعي كه مركز توجه نيست ناراحت است.
• تعاملش با ديگران معمولا به صورت اغواگري جنسي نامناسب يا رفتار تحريك آميز شناخته مي شود.
• ابراز هيجانات وي به سرعت تغيير مي كند و سطحي است.
• هميشه از ظاهر جسمي خود براي جلب توجه استفاده كند.
• شيوه ي سخن گفتنش به طور افراطي برپايه ي حدس و گمان بوده و فاقد جزئيات است.
• رفتار خودنمايي و نمايشي بروز مي دهد و در ابراز هيجانات مبالغه مي كند.
• بسيار تلقين پذير است و به راحتي تحت تاثير ديگران يا موقعيت ها قرار مي گيرد.
• روابط را خودماني تر از آنچه كه درواقع هستند مي پندارد.

به اين دليل كه اختلالات شخصيت، الگو هاي رفتار دراز مدت و پايدار را توصيف مي كنند،

آنها اغلب در بزرگسالي تشخيص داده مي شوند.

رايج نيست كه اختلالات شخصيت در كودكي يا نوجواني  شناخته شوند،

زيرا كودك يا نوجوان درمعرض رشد پيوسته، تغيير شخصيت و بلوغ است.

با اين وجود اگر اين اختلال در كودك يا نوجوان تشخيص داده شود،

ويژگي هايش بايد حداقل به مدت يك سال وجود داشته باشند.

اختلال شخصيت نمايشي در زنان رايج تر از مردان است.

تقريبا در ۱٫۸ درصد از عموم مردم ايجاد مي شود.

همچون اغلب اختلالات شخصيتي، اختلال شخصيت نمايشي معمولا با بالا رفتن سن كاهش خواهد يافت.

اغلب افراد وقتي ۴۰ يا ۵۰ ساله هستند تعداد كمتري از نشانه هاي مفرط را تجربه مي كنند.

اختلالات شخصيتي همچون اختلال شخصيت نمايشي معمولا توسط متخصص سلامت روان آموزش ديده، همچون روانشناس يا روانپزشك تشخيص داده مي  شوند.

پزشك خانواده يا پزشكان عمومي معمولا براي چنين تشخيص هاي روانشناسانه اي آموزش نديده اند يا كار آزموده نيستند.

بنابر اين وقتي كه در ابتدا براي اين مشكل به پزشك خانواده مراجعه مي كنيد.

آنها براي تشخيص و درمان بايد شما را به متخصص سلامت روان ارجاع دهند.

هيچ آزمايشگاه يا آزمايش خون و يا ژنتيكي وجود ندارد كه اختلال شخصيت نمايشي را تشخيص دهد.

خيلي از افراد با اختلال شخصيت نمايشي به دنبال درمان نيستند.

افرادي كه اختلال شخصيتي دارند، در كل  معمولا تا زماني كه اختلال شروع به مختل كردن يا به عبارت ديگر تحت تاثير قرار دادن زندگي شخص نكند.

نمي‌خواهند درمان شوند. اين مسئله اغلب زماني اتفاق مي افتد كه قدرت مقابله فرد براي مقابله با استرس يا ديگر اتفاقات زندگي از بين مي رود.

براي تشخيص اختلال شخصيت نمايشي كه توسط متخصص سلامت روان انجام مي شود.

علايم شما و تاريخچه ي زندگيتان را با آنهايي كه در اينجا ليست شده مقايسه مي كند.

آنها تصميم مي گيرند كه آيا علايم شما معيار هاي مورد نياز براي تشخيص اختلال شخصيتي را دارد  يا نه.

محققان امروزه نمي دانند چه چيز باعث اختلال شخصيت نمايشي مي شود.

با اين وجود نظريه هاي بسياري درمورد دلايل احتمالي بيماري شخصيت نمايشي وجود دارد.

اغلب متخصصان در مدل عليت زيستي-رواني- اجتماعي  هم نظر هستند .

يعني، دلايل احتمالا به

• عوامل زيستي و ژنتيكي
• اجتماعي (همچون اينكه فرد در  مراحل اوليه رشد چگونه با خانواده و دوستانش و ديگر كودكان تعامل داشته،)
• عوامل رواني (شخصيت و خلق و خوي فرد، توسط محيطش و مهارت هاي خاص براي مقابله با استرس)

مربوط مي شوند.

اين نظريه بيان مي كند هيچ عامل منفردي مسبب نيست، برعكس پيچيده است و ماهيت به هم گره خورده ي همه اين سه عامل مهم است.

تحقيقات بيان مي‌كنند كه اگر شخصي اين اختلال شخصيتي را داشته باشد،

كمي افزايش اين خطر كه اختلال به فرزندانشان منتقل شود وجود دارد.

مطالب متعلق به سايت ” مشاوره خانواده ” مي باشد.

درمان اختلال شخصيت نمايشي معمولا شامل روان درماني بلند مدت با درمانگري مي باشد كه در درمان اين نوع اختلال شخصيتي تجربه دارد.

دارو نيز ممكن است براي كمك به علائم آزار دهنده و ناتوان كننده تجويز شود.