اوتيسم و سطح بالاي استروئيد جنيني

دانشمندان كشف كرده اند كودكاني كه ديرتر به اوتيسم مبتلا مي شوند در رحم مادرشان در معرض سطوح فزاينده اي از هورمون هاي استروئيد (مانند تستوسترون، پروژسترون و كورتيزول) قرار مي گيرند.

دانشمندان دانشگاه كمبريج و مؤسسه استاتينر سيروم در دانمارك كشف كرده اند كودكاني كه بعدآ دچار اوتيسم مي شوند در معرض خطر سطوح بالايي از هورمون هاي استروئيد در رحم مادر مي باشند. اين يافته ها ممكن است كمك كند به تشريح اينكه چرا اوتيسم در افراد مذكر نسبت به مونث متداول تر است اما، در اين شرايط انجام آزمايشات غربالگري امناسب نيست.

انجمن تحقيقات پزشكي به نتايجي دست يافتند كه در حال حاضر در ژورنال روانپزشكي مولكولي منتشر شده است.

در مورد اوتيسم بيشتر بخوانيد:

راهنماي جامع اختلال طيف اوتيسم ASD

اين تيم به سرپرستي پروفسور كوهن ـ بارون و دكتر لومباردو از كمبريج و پروفسور نورگاردـ پيدرسن از دانمارك، از تقريباً۱۹۵۰۰نمونه اسيدآمينوتيك نگهداري شده در بانك زيستي افراد دانماركي متولد شده بين سال هاي ۱۹۹۹-۱۹۹۳ استفاده كردند. مايع اسيد آمينوتيك، جنين را در رحم مادر طي دوران بارداري احاطه مي كند و برخي زنان در هفته ۱۶ و ۱۵ بارداري كه اين ماده انباشته است تست امنيوتيك را مي دهند. اين رويداد با دوره مهم رشد اوليه مغز و تمايز جنسي همزمان است بنابراين پنجره اي براي بررسي رشد جنين براي دانشمندان مي باشد.. محققان مايع امنيوتيك ۱۲۸ مرد را كه بعدها تشخيص اوتيسم گرفته اند جمع اوري كردند.

محققان در مايع آمنيوتيك به بررسي چهار هورمون جنسي اصلي كه هر كدام مرحله به مرحله سنتز شده بودند پرداختند. اين هورمون هاي استروئيدي عبارتند از:  پروژسترون، هيدروكسي پروژسترون، آندروستنيديون و تستوسترون. آنها همچنين هورمون استروئيدي كورتيزول كه از مسير فوق مجزاست را آزمايش كردند. محققان دريافتند كه همه هورمون هاي استروئيدي ارتباط بسيار زيادي با يكديگر دارند و از همه مهم تر اينكه گروه اوتيسم به طور متوسط داراي سطوح بالاتري از همه هورمون هاي استروئيدي در مقايسه با مذكرهاي  گروه كنترل بودند. پروفسور بارون ـ كوهن اظهار داشت” اين يكي از نخستين نشانه هاي زيستي غيرژنتيكي است كه در كودكان داراي اوتيسم پيشرونده شناسايي شده اند. مي دانيم كه تستوسترون آزادشده ي قبل از تولد با ميزان اجتماعي شدن و رشد زبان پايين تر، توجه بيشتر به جزئيات و ويژگي هاي درخومانده تري ارتباط دارد. در حال حاضر، ما همچنين براي نخستين بار نشان داده ايم كه اين هورمون هاي استروئيدي آزادشده در كودكان، از نظر مطالعات تشخيصي كلينيكي با اوتيسم مرتبط مي باشند. به دليل آنكه بسياري از اين هورمون ها به ميزان بسيار بيشتري در افراد مذكر نسبت به مونث ها توليد مي شوند؛ اين بحث ممكن است در تفسير علت شيوع بيشتر اين هورمون در مذكرها برايمان مفيد باشد.

براي مطالعه چگونگي تشخيص اوتيسم به مقاله زير رجوع كنيد:

تشخيص اوتيسم در كودكان

وي افزود: اين نتايج جديد اهميت خاصي دارند زيرا آنها در همه زيرگروه هاي طيف اوتيسم به واسطه اولين پيوندشان با سندرم آسپرگر، اوتيسم معمولي يا ديگر اختلالات رشدي پيش رونده نامعلوم يافت مي شوند. دكتر ميشل لومباردو بيان كرد “اين نتايج كابردهاي بالقوه مهمي در مكانيسم هاي بيولوژيكي اوليه دارند كه منجر به تغيير رشد مغز در افراد مبتلا به اوتيسم مي شوند علاوه بر اينكه نشان دهنده ناحيه مهمي در رشد جنين پس از اعمال اثرات چنين مكانيسم هايي مي باشد..

هورمون هاي استروئيدي اهميت خاصي دارند زيرا آنها بر چگونگي فرآيند رمزگذاري ژنتيكي در قالب پروتئين سازي اثرگذار هستند. اين محققان معتقدند كه با تغيير اين فرآيندها در طي دوره هايي كه بخش هاي مغزي ساختاريافته اند ممكن است بتوان به خوبي جريانات عوامل ژنتيكي در معرض خطر اوتيسم را تشريح كرد.

دكتر لومباردو افزود” اكتشاف ما در اين باره به خوبي با ديگر يافته هاي اخير سازگار است كه حاكي از اهميت پانزده هفتۀ دوران بارداري به عنوان زمان مهم تأثيرگذاري مكانيسم هاي ژنتيكي در معرض خطر اوتيسم بر رشد مغز است. پروفسور بارون ـ كوهن بيان كرد: ” اين نتايج نبايد به عنوان دليلي درتغيير جهت به سمت توده هاي هورمون استروئيد به عنوان راه حل منظور شوند همانطور كه اين راه حل مي تواند داراي پيامدهاي جانبي نامقبولي باشد و ممكن است هيچ گونه تاثيري يا تآثير اندكي در تغيير اثرات مادام العمر هورمون هاي استروئيد جنيني در طي مراحل اساسي رشد مغز داشته باشند.

وي سپس هشدار داد:  “هيچ يك از اين نتايج نبايد نويد دهنده ي انجام آزمايشات غربالگري پيش از تولد منظور شوند. همپوشي زيادي بين اين گروه ها وجود دارد و اينكه يافته هاي ما تفاوت موجود در سطح متوسط گروه نسبت به سطح پيش بيني دقيق تشخيص افراد را نشان داده اند. ارزش نتايج جديد بر پايۀ تشخيص مكانيسم هاي بيولوژيكي مهم در طي رشد جنيني قرار دارد كه مي بايست نقش مهمي در رشد نابهنجار مغز در افراد مبتلا به اوتيسم داشته باشد.