براي والدين: نوجوانان و مشكلات اموزشي

فرزندان هاي ما درحال شايسته تر شدن و مستقل‌تر شدن هستند. انها بيشتر وقت خود را به دور از نظارت ما مي‌گذارنند. انها نياز دارند تا بلوغ در حال رشد خود را بشناسند و در همان زمان انها هنوز كودك هستند و به حمايت، راهنمايي و مقررات ما احتياج دارند. براي تنظيم محدوديتهاي موثر ما بايد هردو طرف اين معادله را به خاطر بياوريم.

بهترين شانس ما براي برقرار كردن قوانين موثر، از طريق بحث با نوجوانان در حال بلوغمان است با در نظرگرفتن اينكه در زندگي انها چه مي‌گذرد، انها چقدر قادر به احساس مسئوليت‌هاي خود هستند و چيزي كه ما به عنوان والدين براي دستيابي به ارامش ذهني به ان نياز داريم.

برخي از قوانين “موقعيتي” هستند و از يك خانواده به خانواده ديگر متفاوتند. ما اين قوانين را ايجاد ميكنيم زيرا بدون انها زندگي غير قابل تحمل است و اين قوانين معمولا شامل دانستن اينكه فرزندان ما كجا هستند وقتي كه در خانه نيستند، اجازه نداشتن براي صحبت گستاخانه با ما و قوانين جدي در مورد تجاوز و خشونت در برابر ديگران است.

بحثهاي ديگر- مانند پول توجيبي، ساعات منع رفت و امد، كارهاي منزل و تكاليف – به ميزان مختلفي از انعطاف‌پذيري احتياج دارند وابسته به اينكه چقدر نوجوان مسئوليت پذير است. تحصيلات براي تمام والدين مهم است و ما مي‌خواهيم فرزندانمان در مدرسه موفق باشند و متاسفانه همانطور كه انها بزرگ مي‌شوند ما كنترل خود را روي اينكه انها چطور تكاليف خود را انجام مي‌دهند و كيفيت كارشان از دست مي‌دهيم. براي اينكه خود را ايمن نگه داريم و براي اجتناب از مجادله پيوسته، قوانين درمورد تكاليف و مدرسه بايد ثابت و سازگار باشند.

بهترين راه براي پيشنهاد اين قوانين، بحث با نوجوانتان درمورد مدرسه، تكاليف و اهداف آينده است. اگر انها بفهمند كه چرا شما نگران كارهاي مدرسه انها هستيد و بتوانند منافعي كه  موفقيت در مدرسه براي انها دارد را تشخيص دهند، شما بر يك مانع بزرگ غلبه كرده ايد. يك راهي كه نوجوانان تصميم ميگيرند كه ايا ما بدرستي به زندگي انها علاقه مند هستيم، بوسيله قضاوت درمورد اينكه چقدر ما درگير در فعاليتهاي مهم انها هستيم، است.

بسياري از ما اين فرض فلج كننده را داريم كه نوجوانان ما نمي‌خواهند دنياي خود را با ما شريك شوند، كه معمولا اينطور نيست. اگر ما به يادبياوريم تا نوجوان خود را تشويق به صحبت با خود در مورد موضوعات كنيم انها معمولا موافقت مي‌كنند.

با پرسيدن يك سوال بسته مانند “امروز مدرسه چطور بود؟” مطمئن باشيد كه اين جواب را دريافت مي‌كنيد:”خوب”. درمقابل، پرسيدن اينكه ايا شما مي‌توانيد در پروژه زيست به او كمك كنيد؛ مي‌تواند بسياري از درها را بازكند.

اگر شما نمي‌توانيد جواب‌هايي درمورد مدرسه، انتظارات و كارايي فرزند خود دريافت كنيد، از صحبت با مدير، مشاور و يا پرسنل اموزشي نترسيد. انها مكررا تمايل دارند تا شما و فرزندتان تحصيل و موفقيتش را ارتقاء بخشد.