تكنيك هايي براي كنترل رفتاري كودكان ۴

نحوي صحيح تحسين كردن

در يك پژوهش كوكان با هوش نرمال و بالاتر به دو گروه تقسيم شدند هر گروه مي بايستي پازل هايي را در سه سطح دشواري، متوسط، سخت و بسيار سخت درست مي كردند. والدين كودكان نيز آنها را مورد تشويق قرار مي دادند.

گروه يك پازل در سطح دشواري متوسط را ساختند، والدين گروه يك گفتند:«آفرين، تو چقدر باهوش هستي» و گروه دو گفتند:« آفرين، تو چقدر خوب ديدي، تو چقدر خوب دقت كردي». وقتي كودكان به پازل سطح سخت رسيدند نيمي از كودكان گروه يك از ساختن پازل انصراف دادند ولي همگي كودكان گروه دو در تلاش بودند و راهنمايي مي خواستند و زماني كه به پازل هاي سطح دشواري بسيار سخت رسيدند بيشتر از نيمي از كودكان گروه يك از درست كردن پازل انصراف دادند ولي همگي كودكان گروه دو در تلاش بودند و راهنمايي مي خواستند. و زماني كه پازل هاي سطح دشواري بسيار سخت رسيدند بيشتر از نيمي از كودكان گروه يك از درست كردن پازل انصراف دادند ولي همگي كودكن گروه دو در حال تلاش براي ساختن پازل بودند. پژوهشگران بررسي كردند، كودكان گفتند:« وقتي پازل را درست كرديم و به ما گفتند با هوش هستيم. اگر نتوانيم پازل را درست كنيم پس ديگر با هوش نيستيم » آنها از موقعيت هاي چالش برانگيزي كه مي تواند آنها را باهوش نشان ندهد اجتناب كردند. اما بچه هاي گروه دو كه مي توانستند پازل را درست كنند والدين انها گفتند:« چقدر خوب ديدي، چقدر خوب دقت كردي» زماني كه نتوانستند پازل را ندرست كنند به خود گفتند حتما خوب نديده ام بايد بيشتر تلاش كنم ، حتما خوب دقت نمي كنم بايد دقتم را بالا ببرم. آنها همچنان به تلاش خود ادامه دادند.مشاور كودكان

والدين هر دو گروه قصد تشويق كردن كودك خود را داشتند، اما تشويق هاي اغراق آميز، غرور و افتخار بيش از حد نتيجه معكوس مي دهد. باعث افزايش نگراني ها و دغدغه در كودك مي شود كه اگر عملكرد من با شكست رو به رو شود آيا آنها به من افتخار مي كنند؟ من باهوش هستم؟ لذا چنين كودكاني فقط موقعيتهايي را جستجو مي كنند كه مي دانند از پسش بر مي آيند و ضامن موفقيت آنها باشد و از هر موقعيت كه ريسك بخواهد چالش بر انگيز باشد فرار مي كنند.

در واقع جدي ترين مشكل ، زماني كه والدين با اغراق تحسين مي كنند يا بيش از حد تحسين به كار مي برند اين است كه كودك از آن پس طوري عمل مي كند كه به دنبال رضايت و خوشحالي شما ست و ديگر متوجه علائق خود نيست يعني عوامل بيروني رفتار او را كنترل مي كند و شوق و اشتياق دروني در انجام كارها جاي خود را به تحسين شما مي دهد. در اينجا روش هاي مختلفي ارائه مي شود كه مي توانيد از آنها براي صحبت كردن با كودك خود در موقعيتها استفاده كنيد و احساس پاداش گرفتن در او ايجاد كنيد.

تكنيك هايي براي كنترل رفتاري كودكان ۴

به جاي اينكه برچسب هاي كلي بزندي مثل اينكه چقدر باهوشي، چقدر هنرمندي ، چقدر ورزشكاري به افعال ريزتري كه لازمه باهوشي يا هنرمندي يا ورزشكاري است اشاره كنيد.

چقدر خوب گوش كردي و به ياد سپردي، چقدر خوب از رنگهاي مختلف استفاده كردي، چقدر خوب تعادلت را حفظ كردي

يا مي توانيد بگويد:« تو واقعا سخت كار مي كني ، در مورد كاري كه انجام داده اي چه احساس داري؟»

«در مورد تصويري كه كشيده اي توضيح بيشتري بده؟»

هنگامي كه در حال كشيدن تصوير گل بودي( يا وقت امتحان يا وقت گل زدن ، چه احساسي داشتي؟»

با اينگونه صحبتها، شما كودك را متوجه افكار و احساسات و تلاش هاي خودش در موقتيت مي كنيد. يعني تمركز بر روند كار تا نتيجه حاصله، و كودك مي فهمد كه تلاش مهم تر است. قابل درك است كه اين تغيير ناگهاني براي شما والدين سخت است كه عادت به تحسين كرده ايد در ابتداي راه مي توانيد به كودكتان اجازه دهيد بيشتر در مورد كارش توضيح داده و حرف بزند تا شما فرصتي براي انديشه و اجراي اين تغيير در رفتار و گفتارش داشته باشد.