اختلال اوتيسم در كودكان

اختلال اوتيسم در كودكان

اوتيسم يكي از اختلالات شايع در دوران كودكي است كه در بسياري از كودكان جهان وجود داشته و در اصطلاح به آن در خود ماندگي نيز گفته مي شود. كودكان مبتلا به اختلال اوتيسم همانطوري كه از اصطلاح آن پيدا است نمي توانند به خوبي با محيط اطراف ارتباط برقرار كنند و در خود هستند. اين اختلال معمولا از قبل از سنين سه سالگي بروز پيدا مي كند. و گرچه در سنين و دوران مختلف ميزان اثر آن بر بدن و ذهن كودك متفاوت مي باشد اما به هر حال تاثيرات بد آن باعث اختلال در برقراري ارتباط كودك اوتيسمي با ديگران مي شود. تعداد كودكاني كه به بيماري اوتيسم گرفتار هستند روز به روز در جهان در حال افزايش است و ايران نيز از اين قاعده مستثني نمي باشد.

گرچه روشي پيش گيري كامل و جامعي براي اين اختلال وجود ندارد اما شناخت و فهم به موقع اين بيماري در كودك مي تواند سبب درمان بهتر او در سنين پايين تر باشد. به نظر مي رسد كه وجود اختلال در سيستم عصبي باعث عدم عملكرد درست مغز مي شود. كودكان و بزرگسالان مبتلا به اختلال اوتيستيك در انجام بازي و ارتباط با ديگران و رفتارها و مهارت هاي اجتماعي دچار مشكل و اختلال هستند به دليل آنكه مغز آنها در برقراري مهارت ها و روابط اجتماعي و ارتباط با ديگران درست عمل نمي كند. كودكان مبتلا به اوتيسم ممكن است كه در برخي از علوم مانند رياضيات يا هنر نابغه باشند اما برخي ديگر از كودكان مبتلا به اوتيسم ممكن است هوش كمي داشته و دوران تحصيل مشكلات متعددي با يادگيري داشته باشند و به نوعي يادگيري در آنان با اختلال و كندي صورت گيرد. كودكان اوتيسمي در برقراري ارتباط با ديگر افراد و هم سن و سالان خود دچار مشكل هستند و برخي از آن ها در دوران نوجواني و جواني بدتر نيز شده و به كلي در برقراري ارتباط و هم كلام شدن با ديگران به مشكل بر مي خورند. هر كودكي در هر نقطه اي از جهان كه باشد احتمال ابتلا به اوتيسم را دارد اما در ارتباط با اين بيماري و اختلال بايد مواردي مطرح شود. اول اينكه از نظر جنسيت پسران بسيار بيشتر از دختران در خطر ابتلا به اختلال اوتيسم قرار دارند به صورتي كه آمار پسران مبتلا به اين بيماري سه تا چهار برابر دختران مي باشد. سابقه خانوادگي و يا ژنتيك فرد نيز در اين زمينه تاثير گذار است مثلا احتمال اينكه كودك مبتلا به اوتيسم از خانواده اي باشد كه يكي از نزديكان و يا اعضاي خانواده داراي اين اختلال باشد زياد است و يا اگر كودكي مبتلا به اوتيسم در خانواده اي باشد احتمال اينكه يك كودك ديگر با اين اختلال مواجه شود زيادتر مي شود.

از نظر بيماري ها بايد گفت كساني كه بيماري هاي خاص ديگري دارند احتمال ابتلا به اوتيسم بيشتري نيز دارند و نكته ديگر اين است كه سن والدين و پدر و مادر كودك در هنگام تولد او مي تواند يكي ديگر از دلايل افزايش دهنده احتمال ابتلا به اوتيسم در كودك باشد و در اين باره احتمال داده مي شود كه فرزند يك والدين بزرگسال و پيرتر احتمال بيشتري در ابتلا به اوتيسم دارد. هنوز راهي براي جلوگيري و پيش گيري از ابتلاي كودكان به اختلال اوتيسم وجود ندارد اما فهم به موقع اين بيماري مي تواند باعث كاهش خطرات و اثرات آن در كودك گرديده و آينده اي بهتر را براي او رقم بزند. والدين بايد به اين نكته دقت كند كه اگر اين بيماري به موقع تشخيص داده شود و براي درمان آن به موقع اقدام گردد كودك مي تواند بسياري از مهارت هاي لازم را طي دوره درمان آموخته و در آينده نيز مي تواند همانند يك فرد عادي و بدون هيچ مشكلي زندگي كند اما اين مستلزم سختي كشيدن هاي والدين و كودكان مبتلا به اوتيسم در فرايند درمان است. در نحوه برقراري ارتباط كلامي در كودكان مبتلا به اوتيسم بايد گفت كه اين كودكان در برقراري هاي كلامي مشكل داشته مثلا اگر فردي در رابطه با موضوعي با آن ها صحبت كند او آن صحبت ها را ناديده گرفته و در مورد موضوع مورد علاقه خود صحبت را ادامه مي دهد و به قول معروف انگار نه انگار كه موضوع بحث اصلا چيز ديگري بوده است. تحقيقات پژوهشگران بر روي مغز افراد اوتيسمي نشان مي دهد كه اين نوع كودكان از نظر اندازه، مغزي به مراتب كوچك تر از ساير هم سن و سالان خود دارند و به همين دليل شايد مشكلاتي در سيستم و عملكرد مغزي در آنان به وجود ايد. به هر حال براي درمان بيماري اوتيسم فرايندي وجود دارد كه به تشخيص پزشك و آزمايشات بر روي كودك در نظر گرفته مي شود.

منبع:ساينس ديلي