يك ارتباط موثر، تنها وسيله انتقال اطلاعات بين والدين وفرزندان است. تنها راه نشان دادن احساسات به يكديگر است. بهترين راه تصحيح سوءتفاهم هاست. پيش شرط هر نوع آموزش موثر ودر نتيجه لازمه ي رشد اجتماعي فرزندان است.يك ارتباط ناموثر باعث ايجاد سوءتفاهم مي شود. منجر به نارضايتي، احساس تنهايي وتعارض در بين والدين وفرزندان مي شود. در طول زمان اعتماد به نفس فرزندان وحتي والدين را مختل مي كند واحساس درماندگي ودر نتيجه آسيب هاي رواني واجتماعي ايجاد مي نمايد. توانايي والدين وفرزندان را براي مقابله با مشكلات زندگي كاهش مي دهد.
هنگام برقراري ارتباط با فرزندانشان پيام هايي را به آنها مي دهند كه موانع برقراري ارتباط موثر است و راه را براي تغيير رفتار در جهت صحيح مي بندد. اين پيامها عبارتند از:
1- انكار احساسات فرزندبه طور نمونه فرزند:”من از مادر بزرگ بدم مي آيد.” والد: “چه حرف بيخودي مي زني.” فرزند:” گفتم كه ازش خوشم نمي آيد، همش مي خواد نصيحت كنه.” والد:” اون تو رو دوست داره، خيلي بي انصافي.” فرزند:” ولي من ازش خوشم نمي آد.” والد:” دفعه آخرت باشه كه پشت مادر بزرگت حرف مي زني، ديگه نمي خوام چيزي بشنوم.”
انكار احساسات موجب خشم وعصبانيت فرزند شما شده و زمينه جر و بحث و لجبازي را شديد تر مي كند.
2- دستور دادن، هدايت كردن وابلاغ كردنبه طور نمونه: مادر:” همين حالا مي خوام اتاقتو تميز كني؟” “اينجوري نقاشي نمي كشند.” “اين مدلي بازي نمي كنند.”
3 – اخطار كردن، تهديد كردن يا هشداردادنمانند:”بيا خودتو نسوزوني.” “اگر يك بار ديگه نمره هات كم بشه، من مي دونم وتو.”
4- پند واندرز دادن ونصيحت كردنمانند:” ما در قديم خيلي به والدين امان احترام مي گذاشتيم و….” ” اگر حجابت را درست رعايت نكني…”
5- توصيه كردن، پيشنهاد ويا راه حل ارائه دادنمانند:” به نظر من بهتره همين الان بري باهاش صحبت كني…”
6- وادار سازي از طريق استدلال، سخنراني يا بحث كردنمانند:” اگر خوب درس بخواني مي تواني دبيرستان خوبي قبول بشوي…”
7- قضاوت كردن، انتقاد كردن، مخالفت كردن ومقصر شمردن فرزندبه طور نمونه:” معلومه توي مدرسه هم همين جوري رفتار مي كني كه همه باهات بدند.”
8- مقايسه كردنمانند.” به خواهرت نگاه كن، ببين چه جوردرس مي خونه.”
9- مسخره كردن وتحقير كردنمانند:” آن قدر خنگ و كودني كه هر چي مي خوني بازم توي كله ات جا نمي گيره.”
10- پيشگويي منفي كردنمانند:” با اين طرز درس خوندنت مطمئنم تجديد مي شي.”
11- تفسير وتحليل وتشخيص روان پزشكي روي فرزند گذاشتنمانند:” عقب مانده ذهني، كودن، پارانوييد، شكاك، بدبين، بيمار رواني، ماتم زده و….”
12- وارسي، بازجويي وبازپرسي كردنمانند:” تو ساعت چهار از مدرسه تعطيل شدي، الان ساعت پنج است، در حالي كه از مدرسه تا خونه نيم ساعت بيش تر راه نيست.”
13- مظلوم نمايي كردنمانند:” از دست شما مريض شدم.” ” موهام به خاطر شما سفيد شده.”
14- پرت كردن حواس وعوض كردن موضوع صحبتوسط صحبت فرزند راجع به يك موضوع ديگر ناگهان گفتن جملاتي مانند:” راستي مشق هاتو نوشتي.”
“راستي حمام رفتي.”
15- فحش دادن وناسزا گفتنمانند:” دست وپا چلفتي، بي عرضه.” “احمق ، بي شعور.”
16- تهمت زدنمانند:” تو برادرت رو تشويق به انجام اين كار بد كردي.”
همان گونه كه اشاره شد فقدان مهارت هاي ارتباطي موثر عامل نگهدارنده و تقويت كننده ودر مواردي ايجاد كننده لجبازي و نافرماني در فرزندان است.
در بسياري از موارد كودكان ونوجوانان لجباز كه به اتفاق والدين به كلينيك مراجعه مي نمايد، علت لجبازي و حرف نشنوي خود را بد حرف زدن والدين اظهار مي كنند ومي گويند اگر والدين با ما بد صحبت نكنند، ما هم با آن ها لجبازي نمي كنيم.
منبع:كانون مشاوران ايران
برچسب ها: برخورد والدين با كودك لجباز ,لجبازي فرزندان و مهارت هاي ارتباطي والدين ,كودك لجباز ,
۱۷:۵۶
- ۳۸ بازديد
- ۰ نظر