Microsoft
پاسخ : نامزدي و افسردگي
نوشته اصلي توسط دختري
سلام
من دختري 27 ساله هستم. نزديك 1 سال و نيم با آقايي 28 ساله نامزد كردم.. من اوايل به ايشون علاقه اي نداشتم. ولي ايشون ميگفتن به من خيلي علاقه دارن. با خودم گفتم چون ايشون علاقه دارن به من كم كم باعث ميشه مهرشون به دلم بشينه ولي اين اتفاق نيفتاد. اوايل رابطمون بد نبود. ولي بازم من خودم و از ايشون سر ميدونستم و فكر ميكردم بايد با يه آدم كاملتري ازدواج ميكردم. آدمي كه يه كم استقلال از خودش داشته باشه..قبل ازدواج خيلي تعريفش ميشنيدم اينكه اآدم زرنگيه. كاريه. حتي قبل ازدواج با پدرشون شريكي خونه ساختن. به خاطر يه سري مشكلان مالي و فرهنگايي كه خانواده ايشون داشتن (ميگفتن پسراشون بايد به نوبت ازدواج كنند) عقد ما عقب افتاد. تا اينكه اين گرونيا شد. و من از اينكه به خاطر يه سري فرهنگاي پييش پا افتاده مشكلاتمون چند برابر شده خيلي ناراحتم. مسئله ي دوممون سر خونه شريكي كه چند روز پيش فروش رفته. و پدرشون اجازه نميده با پولش بريم يه آپارتمان بگيريم.. من نامزدم قبول ندارم چون كه يه بارم به حرف من گوش نميده همش صبر ميكنه ببينه باباش چي ميگه. از اينكه اينقد وابسته است اذبت ميشم. آخه مرد نبايد بتونه يه بار حرفش به كرسي بشونه. بعضي وقتا هم بهم دروغ ميگه. حس ميكنم عادتشه.. ديگه نميتونه حرفاش قبول كنم. خسته شدم از اين وضعيت. به خانوادم ميگم ميگن اگه بهم بزني تا آخر عمر مجرد ميموني خونه ي بابا هم نميتوني بموني خسته شدم از اين وضعيت سلام
دوران نامزدي يعني اشنايي بيشتر
اين كه تا الان نسبت به هم يك اشنايي داريد خيلي خوبه
اگه دخترونگيتون و هنوز داريد مي تونيد ازشون جدا بشيد
به قول معروف ماهي رو هر وقت از آب بگيريد تازست
اين كه ميگن خونه بابا نميتوني بموني فقط براي ترسوندن هست
فكر نكنم پدر و مادري اين اجازه رو به خودشون بدن كه فرزندشون كارش به كارتن خوابي بكشه كه بيان فرزندش و از تو خيابون جمع كنند
مي تونين قبل از اين كه بهم بزنين با مشاور خانواده هم صحبت كنيد . ( يعني تمام جوانب و بسنجيد و مشورت كنيد )( كه پيشنهاد من اين هست )
من دختري 27 ساله هستم. نزديك 1 سال و نيم با آقايي 28 ساله نامزد كردم.. من اوايل به ايشون علاقه اي نداشتم. ولي ايشون ميگفتن به من خيلي علاقه دارن. با خودم گفتم چون ايشون علاقه دارن به من كم كم باعث ميشه مهرشون به دلم بشينه ولي اين اتفاق نيفتاد. اوايل رابطمون بد نبود. ولي بازم من خودم و از ايشون سر ميدونستم و فكر ميكردم بايد با يه آدم كاملتري ازدواج ميكردم. آدمي كه يه كم استقلال از خودش داشته باشه..قبل ازدواج خيلي تعريفش ميشنيدم اينكه اآدم زرنگيه. كاريه. حتي قبل ازدواج با پدرشون شريكي خونه ساختن. به خاطر يه سري مشكلان مالي و فرهنگايي كه خانواده ايشون داشتن (ميگفتن پسراشون بايد به نوبت ازدواج كنند) عقد ما عقب افتاد. تا اينكه اين گرونيا شد. و من از اينكه به خاطر يه سري فرهنگاي پييش پا افتاده مشكلاتمون چند برابر شده خيلي ناراحتم. مسئله ي دوممون سر خونه شريكي كه چند روز پيش فروش رفته. و پدرشون اجازه نميده با پولش بريم يه آپارتمان بگيريم.. من نامزدم قبول ندارم چون كه يه بارم به حرف من گوش نميده همش صبر ميكنه ببينه باباش چي ميگه. از اينكه اينقد وابسته است اذبت ميشم. آخه مرد نبايد بتونه يه بار حرفش به كرسي بشونه. بعضي وقتا هم بهم دروغ ميگه. حس ميكنم عادتشه.. ديگه نميتونه حرفاش قبول كنم. خسته شدم از اين وضعيت. به خانوادم ميگم ميگن اگه بهم بزني تا آخر عمر مجرد ميموني خونه ي بابا هم نميتوني بموني خسته شدم از اين وضعيت سلام
دوران نامزدي يعني اشنايي بيشتر
اين كه تا الان نسبت به هم يك اشنايي داريد خيلي خوبه
اگه دخترونگيتون و هنوز داريد مي تونيد ازشون جدا بشيد
به قول معروف ماهي رو هر وقت از آب بگيريد تازست
اين كه ميگن خونه بابا نميتوني بموني فقط براي ترسوندن هست
فكر نكنم پدر و مادري اين اجازه رو به خودشون بدن كه فرزندشون كارش به كارتن خوابي بكشه كه بيان فرزندش و از تو خيابون جمع كنند
مي تونين قبل از اين كه بهم بزنين با مشاور خانواده هم صحبت كنيد . ( يعني تمام جوانب و بسنجيد و مشورت كنيد )( كه پيشنهاد من اين هست )
جمعه ۳۰ فروردین ۹۸
۱۷:۵۲
۱۷:۵۲
- ۳۹ بازديد
- ۰ نظر