در هنگام دعواي پدر و مادر چه بايد كرد؟ نظر روانشناسان چيست؟

درك رابطه بين مشكلات روانشناختي و مسائل امروز در دوران كودكي به حل مشكلات مشكوك اين مشكلات روحي كمك مي كند.

هفت سال اول زندگي سال هاي تشكيل مباني اخلاق و رفتار و حتي نگاه به زندگي است.

كسي كه در هفت سال اول زندگي اش صلح و امنيت نداشته است طبيعي است كه در بقيه عمر خود در آرامش زندگي نكند.

درك رابطه بين مشكلات روانشناختي و مسائل امروز در دوران كودكي به حل مشكلات روحي كمك مي كند.

فردي كه از ناتواني در كاهش اضطراب دوران كودكي اش مي گويد، مي تواند بهتر از آن عمل كند و اصلاح شود.

• دعواي پدر و مادر

كلمه كودكان دعوا را از قياس با فرزندان طلاق گرفته اند.

به اين معنا كه كودكاني كه هميشه در محيط پر از دعواي پدر و مادر بزرگ شده اند، آسيب اين كودكان از كودكان طلاق كمتر نيست.

در ميان كساني كه بسياري از آسيب هاي رواني را ديده اند، كساني هستند كه هميشه در دوران كودكي با دعواي والدين خود مواجه بوده اند .

شما ممكن است يكي از كساني باشيد كه هميشه شاهد دعواي پدر و مادر خود بوده ايد.

اما اكنون آن براي شما مهم نيست.

احساس و نگاه روز شما مهم است.

به خاطر داشته باشيد كه استرس و اضطراب را در مورد خود به ياد داشته باشيد.

در زندگي شما  احساساتي كه روزها يا شبها تكرار مي شده است، بنيانگذار اخلاق و عادتهاي ويرانگر است كه اكنون بر زندگي شما تاثير گذاشته است.

اگر كمي مراقب باشيد، مي توانيد رابطه معقولي بين مشكلات رواني فعلي و احساس اضطراب دوران كودكي برقرار كنيد.

كودكان نگرانند و احساس نا امني مي كنند، زيرا والدين آنها صداي خود را بالا برده و دعوا مي كنند.

ارتباط عاطفي عميق مادر با مادرش او را از وسواس نگراني بيرون مي كند.

كودك به شدت از هر گونه تهديدي كه او فكر مي كند مادر است، تهديد مي كند.

اگر چه كودك واكنش نشان نمي دهد، او مي تواند نگران باشد و استرس او را در دعوا هاي پدر و مادرش رد نمي كند.

بنابراين، يكي از حقوق ضروري كودك، نياز به ايمني است.

امنيتي كه كودك مي تواند اطمينان كند كه دائمي و پايدار است.

اين نگراني هاي بيش از حد و تكراري نه تنها از لحاظ روانشناختي مشكل ساز است، بلكه از لحاظ جسمي بسيار مضر است.

در روانپزشكي ترشح هورموني در استرس و ترس ثابت شده است.

اين هورمون ها در خون ذخيره مي شوند و تبديل به سم مي شوند.

در نتيجه، كودكان در خانواده هاي مضطرب بيماري هاي بيشتري را تجربه مي كنند و از آنجا كه نگرش ها و بينش هاي آنها بر اين تنش ها و ناامني تاثير مي گذارد، آنها نسبت به ساير كودكان آسيب پذيرتر هستند.