الان توي هر جمعي كه وارد ميشم آروم سلام ميكنم و يه گوشه ميشينم وقتي بخوام يه كنفرانس بدم دماي بدنم ميره بالا ،بدنم ميلزه،تپش قلب ميگيرم و صدام خيلي خيلي آروم ميشه،به هيچ وجه هم نميتونم شروع كننده يه صحبت باشم ،ميتونم ساعت ها بدون گفتن يه كلمه تو يه جمع بشينم.با غريبه ها هم اصلا نميتونم ارتباط برقرار كنم.از عكس گرفتن هم يجورايي ميترسم چون چهرم با اوني كه تو آينه ميبينم فرق داره.فكر كنم بيشتر از اينكه با ديگران صحبت كنم در موردشون فكر ميكنم.گاهيي وقتا تو فكرم با خودم صحبت ميكنم????????
الان دقيقا نميدونم مشكلم چيه البته يه مدته همش به فكر كنكورم ولي وقتي جايي ميرم يا مجبور ميشم تو جمع صحبت كنم به فكرش ميوفتم.فكر اينكه توي دانشگاه برام مسيله بزرگي شه اڌيتم ميكنه؟؟
الان دقيقا اعتماد به نفس ندارم؟؟
درونگرام؟؟
خجالتيم؟؟
يا فقط احساس ميكنم خيلي با بقيه فرق دارم؟؟
خيلي زياد شد ولي تقريبا هر چي ميخواستم گفتم... براي كسب اطلاعات بيشتر و راهنمايي مي توانيد با متخصصان ما تماس بگيريد. پاسخ با نقل قول 09-24-2018, 11:36 AM Top | #2 farokh پاسخ : اختلال دوري از جمع
معمولا ترس از اجتماع در اواسط نوجواني شروع مي شود، البته امكان بروز آن در كودكي هم وجود دارد.
بندرت ممكن است شروع اين اختلال در بزرگسالي باشد.
اين مشكل هم مثل بسياري مشكلات ديگر در اثر تلفيقي از علل محيطي و ژنتيكي بوجود مي آيد.
بعضي ژن ها ممكن است در بروز اضطراب و ترس نقش داشته باشند كه البته ژن دقيق مسئول ايجاد اين اختلال هنوز مشخص نشده است.
ضمنا ترس از اجتماع ريشه وراثتي هم دارد يعني معمولا در خانواده و يا فاميل چندين نفر به اين مشكل مبتلا هستند.
محققان بر اين باورند كه مواد شيميايي طبيعي موجود در بدن ممكن است در ترس از اجتماع نقش داشته باشند.
مثلا عدم تعادل ماده اي در مغز بنام سروتونين ، يك عامل محسوب مي شود چون در تنظيم خلق و عواطف نقش دارد.
پاسخ به ترس:
بعضي دانشمندان معتقدند كه ساختاري در مغز كه آميگدال نام دارد در كنترل پاسخ به ترس نقش ايفا مي كند.
در افرادي كه اين قسمت مغز فعاليت بيش از حد دارد پاسخ به ترس بسيار شديدتر است و باعث اضطراب آنها در شرايط اجتماعي مي شود.
- شرم و يا حالت نگراني مختصر در موقعيت هاي جديد اجتماعي طبيعي است و ترس از اجتماع محسوب نمي شود.
- اما اگر حس كرديد اين اضطراب زندگي شما را سياه كرده، بايد درمان شويد.
- به هر حال اين هم مشكلي است كه بوجود آمده و بايد برطرف شود.
- در غير اين صورت بسياري از موقعيت هاي اجتماعي را از دست مي دهيد و روزبه روز منزوي تر خواهيد شد.
- حالاتي متداول در زندگي روزمره وجود دارد كه اگر تحمل آن برايتان سخت است و در اين شرايط دچار اضطراب مي شويد.
- حتما بايد به روانپزشك مراجعه كنيد، نمي توانيد از اتاق استراحت عمومي در محل كار و يا تلفن عمومي استفاده كنيد.
- نمي توانيد كالايي را كه مشكل دارد به مغازه پس بدهيد، اصلا با غريبه ها ارتباط برقرار نمي كنيد.
- نمي توانيد در حضور ديگران چيزي بنويسيد، به هيچ وجه تماس چشمي برقرار نمي كنيد.
- نمي توانيد در اتاقي وارد شويد كه قبل از شما افرادي در آن نشسته اند، قادر نيستند در رستوران غذا سفارش دهيد.
- دوست نداريد شما را به افراد غريبه معرفي كنند، هيچ وقت شروع كننده صحبت و مكالمه نيستيد.
خوشبختانه اين مشكل را مي توان درمان كرد.
البته هر چه زودتر براي درمان اقدام شود بهتر است.
معمولا دو روش درماني وجود دارد كه بسيار موثر است، يكي دارودرماني است كه معمولا از ضدافسردگي ها استفاده مي شود.
اما ممكن است از داروهاي ضداضطراب و داروهايي موسوم به بتابلوكرها هم استفاده شود تا علائم فيزيكي مثل تپش قلب، فشارخون بالا و لرزش برطرف شود.
ديگري روان درماني است كه از روش رفتار درماني شناختي استفاده مي شود كه بسيار هم موثر عمل مي كند.
در اين روش اساس كار تفكرات خود شماست، بدون اينكه به ساير افراد يا موقعيت ها توجه شود.
در اصل تفكرات اصلي و ريشه اي شما محور قرار داده مي شود و بعد از شما مي خواهند خود را در شرايط ناخواسته اي كه قابل تغيير نيست فرض كنيد.
و حال با همان تفكرات اصلي، رفتاري صحيح و مثبت تعريف كنيد.
در مواردي هم در مراحل خاصي از درمان، فرد را بتدريج در شرايط اجتماعي اضطراب ساز قرار مي دهند.
تا بتواند در اين شرايط با مهارت كافي و اعتمادبه نفس لازم برخورد داشته باشد.
درمانگر معمولا مهارت هاي اجتماعي فرد را بالا مي برد و با او تمرين هاي مختلفي انجام مي دهد.
تا فرد بتواند اعتماد به نفس لازم در برخورد با شرايط مختلف را بدست بياورد.
علاوه بر ادامه روش هاي درماني خودتان هم بايد روش هايي را بكار ببنديد تا بتوانيد از پس اين مشكل برآييد.
۱) افكار منفي در مورد خودتان نداشته باشيد و اين جور تفكرات را دور بريزيد.
۲) از تمرين هاي شل كننده يا ريلاكسيشن استفاده كنيد.
۳) ياد بگيريد چطور با استرس مقابله كنيد.
۴) با افرادي كه حس مي كنيد با آنها راحت تريد رابطه برقرار كنيد.
۵) وقتي اضطراب داريد در فعاليت هاي لذت بخش و سرگرمي هاي مورد علاقه شركت كنيد.
۶) خواب كافي داشته باشيد.
۷) رژيم غذايي متعادل را فراموش نكنيد.
۸) اهداف واقعي داشته باشيد و آرزو هاي دست نيافتني را كنار بگذاريد .
۹) هيچ گاه از موقعيت هايي كه شما را ناراحت مي كنند فرار نكنيد بلكه سعي كنيد بتدريج با اين موقعيت ها روبرو شويد تا مهارت كافي پيدا كنيد.
۱۰) با دوستان يا بستگان قرار بگذاريد كه بعضي اوقات ناهار را در مكان عمومي صرف كنيد.
۱۱) تماس چشمي داشته باشيد و اولين كسي باشيد كه به ديگران سلام مي كنيد و يا موفقيتي را تبريك مي گوييد.
۱۲) مكالمه را شما آغاز كنيد اما اطلاعات خود را با مطالعه روزنامه و يا ساير مطبوعات افزايش دهيد تا حرفي براي گفتن داشته باشيد.
۱۳) از ديگران تقدير و تشكر كنيد.
۱۴) بر روي خصوصيات شخصيتي خودتان كه به آنها علاقه داريد بيشتر متمركز شويد.
۱۵) نسبت به ديگران علاقه نشان دهيد و در مورد منزل، فرزندان، نوه ها ، سرگرمي ها يا مسافرت هايشان با آنها صحبت كنيد.
۱۶) از افراد غريبه و ناآشنا آدرس بپرسيد تا تمرين بيشتري كرده باشيد.
فراموش نكنيد افكار ناراحت كننده منشا اضطراب هستند، مثل:
يكي از مهم ترين اقدامات در اين زمينه آن است كه به آخرين حد مسئله فكر كنيد.
اگر پاسخ شما به يك سوال اشتباه باشد چه مي شود؟ آسمان به زمين مي آيد؟!
از صفحه روزگار محو مي شويد؟!مسلما خير. پاسخ صحيح را ياد مي گيريد و اطلاعات تان بيشتر مي شود.
بهتر است در مواقعي كه تنها هستيد در مورد افكار منفي به حد نهايي آن فكر كنيد و بعد تمرين كنيد كه مثبت انديش باشيد.
۱۷:۵۰
- ۴۱ بازديد
- ۰ نظر