در مقاله قبلي برخي نكات راجع به درست صحبت كردن با كودكان ذكر شدند. در اين مقاله نيز در ادامه برخي نكات ديگر در ارتباط با درست صحبت كردن با كودكان را آورده ايم. لازم است والدين اين نكات را بخوبي و با دقت بخوانند و تاثير آنها را در ارتباط با كودكان خود ببينند.
از تن صداي مناسب استفاده كنيد- زماني كه در كلاس درس تدريس مي كردم، كلاس مجاور در اختيار معلمي بود كه عادت به فرياد زدن داشت. كودكان عادت كرده بودند تا گوشي هاي خود را گذاشته و نهايتا عملا ديگر گوش نمي كردند. معلم هميشه در تلاش بود تا براي غلبه بر سر و صداي بچه ها داد بزند، چه كابوسي! همين مساله در خانه هم صدق مي كند، هرگز با يك كودك در فرياد كشيدن رقابت نكنيد. زماني كه آرام شدند، آنگاه صحبت كنيد. اگر از تن صداي خود در اغلب اوقات به درستي استفاده مي كنيد، بلند كردن صدا را در وضعيت هاي اورژانسي فراموش نكنيد. آنها خواهند نشست و توجه خواهند كرد چرا كه اين اتفاق هميشه اتفاق نمي افتد. دستورات همراه با فرياد يا درخواست هايي از اتاق ديگر همچنين ممكن است بعد از مدتي با نشنيده گرفتن همراه شوند. به عنوان مثال، فرياد زدن “تلويزيون را همين الان خاموش كن لطفا چاد” يا “عجله كن و لباس بپوش” از آشپزخانه اين حس را مي دهد كه شما درگير هستيد و چندان هم جدي نيستيد. رفتن به اتاق، ملحق شدن به كودك يك يا دو دقيقه و منتظر ماندن براي اتمام آگهي بازرگاني با كاري و مشاركت بيشتري از جانب كودك همراه خواهد بود. شما رفتار احترام آميز را مدلسازي مي كنيد و با دستورات خود به سمت آنها مي رويد، پس آنها متوجه مي شوند كه شما جدي هستيد!
پيشنهادات و گزينه ها را پيشنهاد كنيد- زماني كه از كودكان خود مي خواهيد تا با شما همكاري كنند، در صورتي كه بتوانند درك كنند كه چرا نياز است تا آنها كاري را انجام دهند و انجام آن چه نفعي براي آنها دارد، اين همكاري خيلي راحت تر خواهد بود. آنها نياز دارند تا اهميت پيروي از دستورات شما را ببينند. به عنوان مثال، “اگر لباس بپوشي، ممكن است بتواني با پدرت به بيرون بروي”، “كدام بلوز را ترجيح مي دهي بپوشي بلوز قرمز را و يا آبي را؟” ، “كدام كتاب را مي خواهي بخواني؟ اين يكي يا آن يكي را؟”، ” زماني كه براي رفتن به مدرسه لباس بپوشي، مي تواني با اسباب بازيهايت بازي كني”. با بكار گيري لغاتي مانند “زماني كه” و “كدام” باعث مي شويد تا كودك فكر كند كه انتخاب هايي دارد، حتي اگر جايي براي مذاكره وجود نداشته باشد. اين خيلي بهتر از استفاده از لغات “اگر” كار مي كند. همچنين، سعي كنيد تا كودك خود را در كمك به شما در حل مسائل دخالت دهيد. به عنوان مثال، بجاي گفتن “كاميون هاي اسباب بازي هايت را در آنجا رها نكن” سعي كنيد بگوييد ” جرج، فكر كن كه كجا بايد اسباب بازي هاي خود را نگهداري به طوري كه در جاي امني باشند، زماني كه مورد يك جاي خوب تصميم گرفتي بيا و به من اطلاع بده”. سعي كنيد تا گزينه هايي را بجاي يك گفتار مستقيم “نه” و يا “نكن” بكار ببريد. به عنوان مثال، تو نمي تواني الان تيوب رنگ ها را بگيري اما فعلا مي تواني با مدادرنگي به جاي آن رنگ آميزي كني.
مكالمه را ساده نگداريد- دنبال كردن دستورات زياد كه در يك زمان داده مي شود براي كودكان شما مشكل است. احتمالا مشابه زماني است كه ما از يك نفر آدرسي را براي مقصدي معين بپرسيم و با سيل عظيمي از جهات كه بعدا فراموش مي كنيم، بمباران مي شويم. سعي كنيد كه درخواست هاي خود را به قطعات كوچكتر تقسيم كنيد. به عنوان مثال، بجاي گفتن ” هلن، برو و اسباب بازيهايت را جمع كن، اما اول كفش هاي كثيفت رو بيرون بزار و بعدا هم به گربه غذا بده” موارد احتمالي اين گونه خواهند بود: هلن به گربه غذا خواهد داد و سپس به بيرون رفته و بازي مي كند چرا كه غذا دادن به گربه آخرين چيزي است كه از گفته هاي شما به ياد مي آورد. حتي اگر ما بخواهيم ارتباط خود با كوكانمان بهبود ببخشيم، به سطح علاقه ي آنها در مكالمه نيز بايستي توجه داشته باشيم. اگر آنها به جايي خيره شده اند، از آنها بخواهيد توجه كنند. اگر احساس مي كنيد كه در حال انتظار هستيد، دفعه ي بعدي كه با اين مورد برخورد مي كنيد، از رويكرد مستقيم تري استفاده كنيد.
مكالمه اي به دور از غر زدن داشته باشيد. در پايان هر روز مدرسه، من از بچه ها در كلاس خود مي خواستم اتاق را قبل از رفتن به خانه تميز كنند. احساس كردم كه آنها بايستي ياد بگيرند بعد از مرتب كردن خودشان، اين كار را بكنند و از اتاق خود احساس غرور كنند. مي دانستم كه اگر راه بيفتم و از هر كودك بخواهم كه زباله هاي خود را جمع كند، ميزهايشان را پاك كنند، سطل زباله را خالي كنند و سينك را تميز كنند، هيچ كاري انجام نخواهند داد. پس من يك چارت كاري درست كردم. هر كاري در مقابل اسم يك كودك نوشته شده بود و من آن را به كودكان در ابتداي هر هفته نشان مي دادم. كارها را هر هفته براي جلوگيري از يكنواختي بصورت گردشي تغيير مي دادم. من به آنها توضيح دادم كه ۵ دقيقه قبل از زنگ مدرسه در هر روز “زمان كار” است. درست قبل از زنگ، دور اتاق مي گشتم و كارهايي را كه كامل شده بودند، انتخاب مي كردم. آن كودك يا كودكان امتياز يا جايزه دريافت مي كردند. اتاق من در هر روز بي نقص بود و من به ندرت مجبور به گفتن چيزي مي شدم!. اين امر مي تواند به خوبي در خانه نيز انجام شود. هم نوشتن چيزهايي و يا داشتن چارت با نمودارهايي متصل به آن بسياري از غرغر ها را از بين مي برد. اطمينان حاصل كنيد كه به تلاش ها جايزه داده مي شود و رفتار مطلوب را تقدير مي كنيد. سعي كنيد زماني تنظيم كنيد كه كودكان مي دانند انتظار چه چيزي را داشته باشند. آنها با روند جلو خواهند رفت. به عنوان مثال، زماني را در بعد از ظهر مشخص كنيد تا آنها كارهاي خود را انجام دهند. زماني كه بازي مي كنند، كودكان دوست ندارند مزاحم آنها شويم، دقيقا مانند زماني كه ما در حال مطالعه ي يك كتاب خوب هستيم و دوست نداريم كسي آن را قطع كند. اگر آنها بدانند كه از آنها چه انتظاري مي رود و چه زماني، شما ديگر بايستي غر زدن را ترك كنيد.
جمعه ۳۰ فروردین ۹۸
۱۷:۴۸
۱۷:۴۸
- ۴۰ بازديد
- ۰ نظر