اضافه وزن در كودك و چگونگي برخورد با آن

به عنوان والدين، ما براي كودكانمان بهترين ها را مي خواهيم. ما مي خواهيم كه كودكانمان بهتر از ما زندگي كنند و زندگي بهتري نسبت به ما داشته باشند؛ كه شاد، موفق و بيشتر از هر چيزي سالم باشند. براي بسياري از افراد، اين كلمات به اين معني است كه ما مي خواهيم كه كودكانمان لاغر باشند. و اگر حتي نخواهيم لاغر باشند قطعا نمي خواهيم كه آنها چاق هم باشند. در اخبار ظهر، در رابطه با خطر چاقي كودكان چيزهايي مي شنويم. ما تصاويري از كودكان بيچاره اي را مشاهده مي كنيم  با چربي هاي بسيار و شلوار تنگ و لباس هايي كه بالاي شكمشان است و تصور مي كنيم كه اين مسئله چه حقيقت دردناكي است كه آنها مي خواهند از ديگران مخفي باشند.

كارشناسان پزشكي در رابطه با عوارض وخيم اضافه وزن و چاقي اين هشدارها را مي دهند: ديابت، فشار خون بالا، سرطان، و هر چيزي كه شما مي توانيد تصورش را داشته باشيد. ما مي گوييم كه اين كودكان زندگي كوتاه تري نسبت به والدينشان. در مدرسه، كودكان تنها بر اساس پيشرفت هاي تحصيلي شان درجه بندي نمي شوند، بلكه با توجه به شاخص توده ي بندي شان BMI نيز رتبه بندي مي شوند. چاقي كودك به عنوان مهارت فرزند پروري والدين مشخص مي شود و كودكاني كه چاق هستند به عنوان كودكاني با والدين بد تلقي مي شوند. اين والدين همچنين در معرض خطر هستند كه از كودكان خود به قدر كافي مراقبت نمي كنند و از آن غفلت مي كنند. جاي تعجب نيست كه بسياري از والدين نسبت به وزن فرزندانشان احساس نگراني كنند!

متأسفانه بسيار از والدين سهوا زماني كه با كودكانشان در رابطه با مسائل وزن، اندازه  و غذا خوردن مداخله مي كنند دچار اشتباه مي شوند و به كودكشان آسيب مي زنند. يك مطالعه ي تحقيقاتي منتشر شده در ژوئن ۲۰۱۶ در رابطه با مسائل خوردن و وزن (ونسينك، لاتايمر و پاپ ۲۰۱۶) برخي از مشكلات هنگامي كه والدين در رابطه با اضافه وزن كودكشان با او صحبت مي كنند بيان مي كند. محققين از ۵۰۱ نفر از زنان بين سنين ۲۰ تا ۳۵ سال در رابطه با وزنشان و عادات غذايي كه به وسيله ي پدر و مادرشان براي ان ها در دوره ي رشدشان مشخص كرده بودند پرسيدند. آنها دريافتند كساني كه پدر و مادرشان بيشتر در رابطه با وزنشان بر آن ها خرده مي گرفتند بيشتر در معرض BMI بالاتري بودند. در حقيقت زماني كه پدر و مادر بيشتر در مورد وزن نظر مي دهند، دخترشان احساس نارضايتي بيشتري نسبت به بدنش دارد و احساس مي كند كه بدنش مانند يك بزرگسال است.

محدوديتي كه در اين مطالعه وجود دارد اين است كه «ارتباط علي و معلولي برابر نيست» و اين مسئله روشن نيست كه اگر والدين در مورد وزن كودكان نظر مي دهند فرزندان وزن بيشتري پيدا مي كنند و در بزرگسالي BMI بالاتري دارند يا اين شركت كنندگان در دوران كودكي شان اضافه وزن داشته اند و اين اضافه وزن انگيزه اي براي والدين بود تا در مورد وزن، و خوردن نظر دهند (اين رفتارها در رابطه با نارضايتي از بدن تاثير گذارند يا نه). با وجود اين محدوديت ها، اين مطالعه تاثيرات منفي بالقوه اي را كه نظر والدين در رابطه با وزن و غذا خوردن را در BMI و نارضايتي از بدن را بيان مي دارد. مسئله وزن گاهي انقدر معضل مي شود كه پدر و مادري كه زماني دنبال اين بودند كه چگونه وزن كودك رو افزايش دهند اكنون به دنبال كاهش آن مي روند.

بنابراين، بايد چگونه در مورد وزن با كودكان صحبت كرد؟ پيشنهاد ما اين است كه: اين كار را انجام ندهيد.

وزن يكي از مهم ترين شاخص هاي سلامتي محسوب نمي شود- در حقيقت BMI شاخص خوبي براي سلامتي نيست- و عواملي مانند تغذيه، فعاليت بدني، و استرس نقش مهمي در آن بازي مي كنند. بنابراين به جاي صحبت كردن در مورد وزن با كودكتان، عادت هاي سالم غذايي، فعاليت هاي بدني، و تصويري مثبت از بدن به كودكتان ارائه دهيد كه مي تواند در هر وزني به دست آيد. اين روش ها بهتر از حتي درمان چاقي كودكان جواب مي دهند.

كودكانتان را تشويق كنيد كه مطابق با احساس گرسنگي و سيريشان غذا بخورند، و غذاهايي بخورند كه از آن لذت مي برند و در رابطه با بدنشان احساس خوبي داشته باشند، كودكانتان را ترغيب كنيد كه يك روند آماده سازي براي لذت بردن از غذاهايشان داشته باشند، و يك فعاليت لذت بخش براي كودكانتان ترتيب دهيد. اگر فرزندتان نسبت به تصوير بدنش ناراضي است، به آنها كمك كنيد تا  با خودشان بيشتر مهربان باشند و بدنشان را بپذيرند- و كمك گرفتن از يك متخصص ضروري است. مهمتر از هر چيزي: هرگز اين احساس را در فرزندتان به وجود نياوريد كه ارزش خود را بر اساس اعداد و مقياس ها بسنجد.

منابع:

Reference: Wansink B, Latimer L, & Pope L (2016). “Don’t Eat So Much:” How Parent Comments Relate toFemale Weight Satisfaction. Eating and Weight Disorders, Online Published June 6, 2016.