دلبستگي يك ارتباط عميق است كه بين كودك و مراقب تحقق مي يابد و عميقاً بر رشد و توانايي ابراز هيجان ها و گسترش ارتباط تأثيرگذار است. اگر شما والد يك كودك داراي اختلال دلبستگي هستيد ممكن است شما از تلاش براي برقراري ارتباط با كودك خود خسته شويد. كودكان داراي سبك دلبستگي ناايمن يا اختلال دلبستگي داراي مهارت هاي برقراري رابطه موفق نيستند. اما، با اين ابرازها، ميزان تلاش درست و به جا، صبر و عشق ممكن است بتوانيد چالش هاي دلبستگي را اصلاح كنيد.
بيشتر بخوانيد: چالش هاي ايجاد پيوند دلبستگي ايمن با كودك
درك مسائل و اختلالات دلبستگي
كودكان داراي اختلال يا ديگر مشكلات دلبستگي قادر به ارتباط با ديگران و نيز مديريت هيجان هاي خود نمي باشند. اين مسئله موجب فقدان حس اطمينان و اعتماد به نفس، ترس از نزديك شدن به همه، خشم يا پرخاشگري و نياز به كنترل شدن مي شود. كودك داراي اختلالات دلبستگي احساس تنهايي و ناامني مي كند.
با اين اوصاف چرا برخي از كودكان دچار اختلال دلبستگي مي شوند و برخي ديگر خير؟
پاسخ مي بايست در فرآيند دلبستگي نهفته باشد كه بر تعامل كودك و والد متكي است. اختلالات دلبستگي نتيجه تجارب منفي در اوايل اين رابطه است. اگر خردسالان مكرراً به هر دليلي احساس رهايي، انزوا، ناتواني يا بي توجهي كنند آنها ياد مي گيرند كه به ديگران وابسته نشوند و دنياي براي آنها جاي خطرناك و ترسناكي تلقي مي شود.
اختلال دلبستگي واكنشي و ديگر مشكلات دلبستگي به چه دلايلي رخ مي دهند؟
اختلال دلبستگي واكنشي و ديگر مشكلات دلبستگي زماني كه كودكان قادر به ارتباط مداوم با والدين يا مراقب اصلي نباشند رخ مي دهند. اين مسئله مي تواند به دلايل زيادي بستگي داشته باشد:
همانطور كه نمونه ها نشان مي دهند گاهي اوقات شرايطي كه موجب مشكلات دلبستگي مي شوند اجتناب ناپذير مي باشند اما كودك براي درك اينكه چه اتفاقي رخ داده است و دليل آن چيست، خيلي كوچك است. در خردسالان اين شرايط درست مانند عدم مراقب و عدم وجود سرپرست حس مي شود و آنها به ديگران اعتماد نمي كنند و بنابراين دنيا جاي ناامني محسوب مي شود.
۱۷:۴۳
- ۳۸ بازديد
- ۰ نظر