فرد با اختلال شخصيتي اسكيزوئيد در بيان احساسات دچار مشكل است.
و يا خيلي كنترل شده احساساتش را بيان مي كند، خصوصا زماني كه با ديگران ارتباط برقرار مي كند.
فرد با اين اختلال شخصيتي ممكن است ميل به دوستي نزديك نشان ندهد، و از روابط نزديك با ديگران دوري كند.
آنها اغلب ترجيح مي دهند تنهايي وقت بگذرانند به جاي اينكه معاشرت كنند يا در جمع افراد باشند.
در نگاه عامه، فرد با اختلال شخصيت اسكيزوئيد احتمال دارد «گوشه گير» معمولي تصور شود.
افراد با اختلال شخصيت اسكيزوئيد ممكن است در ابراز خشم مشكلات خاصي داشته باشند.
حتي در پاسخ به تحريك مستقيم، كه باعث اين تفكر مي شود كه آنها فاقد احساس هستند.
زندگي آنها گاهي بي هدف مي شود و ممكن است نسبت به اهدافشان بي اراده باشند.
چنين افرادي معمولا نسبت به شرايط ناسازگار منفعلانه واكنش مي دهند .
و در پاسخ مناسب به اتفاق هاي مهم زندگي دچار مشكل مي شوند.
بخاطر فقدان تجربه هاي جنسي، افراد با اين اختلال شخصيتي روابط دوستانه اندكي دارند.
به ندرت قرار ملاقات مي گذراند، و معمولا ازدواج نمي كنند. استخدام يا عملكرد شغلي ممكن است تضعيف شود.
اما افراد با اين اختلال ممكن است وقتي تحت شرايط انزواي اجتماعي كار مي كنند عالي عمل كنند.
اختلال شخصيت الگويي پايدار از تجربه ي دروني و رفتاري است كه نسبت به هنجار هاي فرهنگ فرد انحراف پيدا مي كند.
الگو در دو حيطه ي نامبرده يا بيشتر مشاهده مي شود:
شناخت؛ خلق؛ عملكرد بين فردي؛ يا كنترل اميال. الگوي پايدار در گستره ي وسيعي از شرايط شخصي و اجتماعي انعطاف ناپذيرو فراگير است.
اين مسئله معمولا منجر به رنج و يا لطمه چشمگيري در عملكرد اجتماعي، شغل يا ديگر حيطه ها مي شود.
اين الگو ثابت و طولاني مدت است و شروع آن مي تواند ريشه در كودكي يا بلوغ داشته باشد.
نشانه هاي اختلال شخصيت اسكيزوئيداختلال شخصيت اسكيزوئيد:
الگوي گسيختگي از روابط اجتماعي و گستره ي محدودي از بيان احساسات در روابط بين فردي شناخته مي شود.
از اوايل بزرگسالي آغاز مي شود و در زمينه هاي متنوعي بروز داده مي شود، كه نشانه اش حداقل ۴ مورد از موارد زير است:
- نه به روابط نزديك تمايل دارد و نه از آن لذت مي برد، از جمله عضو خانواده بودن.
- اغلب اوقات فعاليت هاي انفرادي را انتخاب مي كند.
- هيچ علاقه اي به تجربه هاي جنسي با فرد ديگر ندارد يا علاقه ي اندكي دارد.
- از هيچ فعاليتي لذت نمي برد يا فقط از فعاليت هاي اندكي لذت مي برد.
بجز خانواده ي درجه يك فاقد دوستان صميمي يا معتمد است.
نسبت به تحسين يا انتقاد ديگران بي تفاوت است.
بي عاطفگي، بي اعتنايي يا حالت عاطفي هموار از خود نشان مي دهند.
به اين دليل كه اختلالات شخصيتي طولاني و الگو هاي رفتار پايدار توصيف مي شوند، آنها اغلب در بزرگسالي تشخيص داده مي شوند.
غير معمول است كه در كودكي يا نوجواني تشخيص داده شوند زيرا كودك يا نوجوان با رشد مداوم، تحت تاثير تغييرات شخصي و بلوغ است.
با اين وجود، اگر در نوجواني يا كودكي تشخيص داده شود، ويژگي ها بايد حداقل يك سال وجود داشته باشند.
اختلال شخصيتي اسكيزوئيد در مردان نسبت به زنان متداول تر است.
مانند اغلب اختلالات شخصيتي، اختلال شخصيتي اسكيزوئيد با افزايش سن كاهش خواهد يافت.
خيلي از افراد وقتي در ۴۵ يا ۵۰ سالگي به سر مي برند اندكي از نشانه هاي افراطي را تجربه مي كنند.
اختلال شخصيتي اسكيزوئيد چگونه تشخيص داده مي شود؟اختلالات شخصيتي :توسط متخصص سلامت روان كارآمد شناخته مي شود، همچون روانشناس يا روانپزشك.
پزشك خانواده و پزشكان عمومي قاعدتا آموزش نديده اند يا آگاه نيستند كه اين نوع تشخيص هاي روانشناسي را انجام دهند.
بنابر اين وقتي در ابتدا با پزشك خانواده در مورد اين مسئله صحبت مي كنيد
آنها بايد شما را براي تشخيص و درمان به متخصص سلامت روان ارجاع دهند.
هيچ آزمايشگاه، آزمايش خون يا ژنتيكي وجود ندارد كه براي تشخيص اختلال شخصيت اسكيزوئيد مورد استفاده قرار گيرد.
خيلي افراد با اختلال شخصيت اسكيزوئيد دنبال درمان نمي روند.
افراد با اختلالات شخصيتي، عموما تا وقتي كه اختلال بر زندگي فرد تاثير بگذارد به دنبال درمان نمي روند.
اين اغلب وقتي اتفاق مي افتد كه نيرو هاي مقابله ي فرد توان رويارويي با استرس يا ديگر رويداد هاي زندگي را ندارد.
تشخيص اختلال شخصيتي توسط متخصص سلامت روان انجام ميشود.
نشانه ها و تاريخچه ي زندگيتان را با آنچه در اينجا آمده مقايسه مي كند.
آنها تعيين مي كنند كه نشانه هاي شما معيار هاي لازم براي تشخيص اختلال شخصيتي را دارند يا خير.
دلايل اختلال شخصيتي اسكيزوئيدامروزه محققان نمي دانند چه چيز باعث اختلال شخصيتي اسكيزوئيد مي شود.
نظريه هاي بسياري در مورد دلايل احتمالي اختلال شخصيت اسكيزوئيد وجود دارند.
اغلب متخصصان بر ويژگي هاي مدل علت و معلولي اجتماعي رواني، توافق كردند.
دلايل احتمالا مربوط به ويژگي هاي بيولوژيكي و ژنتيكي:
عوامل اجتماعي (همچون چگونگي تعامل فرد با خانواده و دوستان و ديگر كودكان در سنين پايين) و عامل هاي روانشناسي
(شخصيت و خلق و خوي فرد، به وسيله ي محيطشان و مهارت هاي اكتسابي مقابله با استرس).
اين نشان مي دهد كه هيچ نشانه اي به تنهايي عامل نيست، بلكه مجموعه و ماهيت به هم تنيده ي هر سه عامل مهم است.
اگر فردي اين اختلال شخصيتي را داشته باشد، تحقيقات نشان مي دهند كه اندكي خطر افزايش «انتقال» اين اختلال به فرزندانشان وجود دارد.
درمان اختلال شخصيت اسكيزوئيددرمان اختلال شخصيت اسكيزوئيد معمولا شامل روان درماني طولاني مدت با روانشناسي مي باشد
كه تجربه ي درمان چنين اختلال شخصيتي اي را دارد.
همچنين ممكن است دارو نيز براي كمك به نشانه هاي دردسر ساز و ناتوان كننده تجويز شود.
۱۷:۴۲
- ۳۹ بازديد
- ۰ نظر