به عنوان پدر و مادر در دنياي غيرقابل اطمينان و معمولا غم آلود، آرزو داريم مي توانستيم فرزندانمان را در حبابي شيشه اي قرار دهيم و از آنها محافظت كنيم. اما نمي توانيم. حقيقيت اين است كه با رويداد هاي دلخراش همچون تيراندازي هاي دسته جمعي، تروريسم يا حملات غير منتظره مواجه خواهيم شد. وقتي اينها اتفاق بيافتد، معمولا واكنش هاي ما مسير مشخصي را پيش مي گيرند. به عنوان بزرگسال، شوكه مي شويم. غمگين مي شويم. ممكن است ندانيم كه آيا اين ماجرا تكرار مي شود يا نه و اگر مي شود، آيا ما آنجا خواهيم بود. بعضي از ما، ممكن است خيلي از اين رويداد ها را تجربه كرده باشيم و هاج و واج شده باشيم.
فرزندانمان براي اينكه مطمئن شوند همه چيز خوب است به ما نگاه مي كنند. براي نوجوان ها اين اتفاق ها مي تواند چالش بر انگيز باشد. بنا براين گفت و گو هايي كه ما بايد با آنها داشته باشيم را انجام دهيد. بايد در نحوه ي صحبت كردنمان با فرزندانمان رويكرد هاي متفاوتي پيش بگيريم. نوجوانان ما نبايد احساس ناتواني كنند. ما بايد آماده شان كنيم نسلي باشند كه مشكل ها را حل مي كنند. نه نسلي كه فقط با مشكلات زندگي مي كنند. هرگز نبايد باور كنند كه ما هيچ تواني براي جلوگيري از اين سوانح نداريم.
براي مطالعه بيشتر:
گفتگو با نوجوان در مورد تمايلات جنسي
صحبت با كودك و نوجوان در مورد اضطراب
اول: احساسات خودتان را بسنجيد
قبل از شروع هر مكالمه اي با نوجوان خود، لحظه اي صبر كنيد و خود را بسنجيد. چقدر اين رويداد بر شما تاثير گذاشته؟ احساساتتان را پردازش كنيد، بررسي احساساتتان گام مهمي قبل از درميان گذاشتن موضوع با نوجوانانتان است.اگر شما راجع به رويداد عصباني هستيد، به خودتان فرصت دهيد كه آرام شويد. اگر ترسيده ايد، به خود اجازه دهيد كه زمان بگذرد. اگر احساس اضطراب مي كنيد، خود را در معرض اخبار يا مكالماتي كه مي تواند اضطرابتان را افزايش دهد قرار ندهيد. اينكه ما بزرگساليم به اين معنا نيست كه آسيب پذير نيستيم. اما اين مهم است كه بدانيد چقدر واكنش هاي احساسي تان روي نوجوانان يا كودكانتان ممكن است تاثير بگذارد. به عبارت ديگر، اين حقيقت كه شما احساس تشويش مي كنيد مي تواند منتقل شود. هيچ وقت نبايد به نوجوانان اجازه دهيم باور كنند كه ما اين رويداد ها را به عنوان «رويداد قابل انتظار» پذيرفته ايم يا بي عكس العمل آنها را رها كرده ايم.
نوجوانان ممكن است احساسات مشابهي را تجربه كنند. مهم است كه اجازه دهيم احساسات خود را بيان كنند. هرگز نبايد عصبانيت، درماندگي يا هراس ناگهاني آنها را دست كم بگيريم. اين حقيقت كه فرزندانتان ممكن است بشدت احساساتي باشند دقيقا همان است كه بايد باشند. رنج و احساس نوجوانانمان است كه اميد براي تغيير آينده به وجود مي آورد.
فرزندتان را بشناسيد: صادق باشيد و گفت و گوهايي مناسب سن داشته باشيد
شما همانطور كه با يك فرد ۸ ساله صحبت مي كنيد با ۱۵ ساله صحبت نمي كنيد. در كل كودكان زير ۷ سال كاملا قادر نخواهند بود رويدادهاي تكاندهنده و يپيچيده را بفهمند و پردازش كنند. همچنين مهم است بفهميد فرزندتان چقدر (بدن توجه به سن) احساسي به فاجه يا تلفات واكنش نشان مي دهد. مطمئن شويد در مكالماتي وارد مي شويد كه در سطح فرزندانتان است و بتوانند بفهمند و به راحتي از عهده ي آن برآيند.
از انعطاف پذيري نوجوان خود حمايت كنيد
در زمان بحران، گوش دادن راهي كليدي براي حمايت ا نوجوانان و نشان دادن عشق و باورتان نسبت به آنان است. با گوش دادن به آنها قادر خواهيد بود تشخيص دهيد آنها چگونه موقعيت را كنترل مي كنند، رويداد ها را تفسير مي كنند وممكن است در زندگيشان از طرف شما يا بزرگسالان ديگر به چه چيز نياز داشته باشند.
ممكن است براي بعضي نوجوانان راحت تر باشد كه خودشان را با صحبت كردن درمورد آنچه اطرافيان آنها فكر مي كنند ابراز مي كنند. به جاي صرف نظر كردن از اين قسمت گفت و گو با پرسيدن اينكه آيا آنها هم همين عقيده را دارند، به آنها اجازه دهيد به اين روش ادامه دهند و عقيده ي توجيه شده ي ديگران را تصديق كنند.
بر رسانه هاي نوجوانان نظارت كنيد
ديدن گزارش هايي درمورد كشتار جمعي در كل براي كودكان مناسب نيست. اما براي نوجوانان و جوانان، اين توقع اصلا واقع بينانه نيست كه تصور كنيد آنها اصلا در معرض پوشش خبري گزارش قرار نخواهند گرفت. در رسانه هاي جمعي از دوستان از گوشي هاي هوشمند تا تلوزيون، آنها خواهند فهميد كه چه اتفاقي افتاده است. آنها ممكن است واقعيات را درست دريافت كنند يا نكنند. بنابر اين با آنها راجع به آنچه شنيده اند يا ديده اند گفت و گو كنيد.
يك راه خوب براي شروع گفت و گو پرسيدن سوالات ساده است. «راجع به —– چه شنيده اي؟ دوستانت در مدرسه راجع به اين چه مي گفتند؟ چه جور چيزهايي در رسانه هاي جمعي به اشتراك گذاشته بودند؟» بگذاريد گفت و گو از همينجا به طور طبيعي پيش برود. در عصر گفتگوي رسانه اي ممكن است شما بخواهيد سعي كنيد اخبار را باهم ببينيد و همانطور كه بيشتر ياد مي گيريد وارد گفت و گو شويد. اجازه دهيد نوجوانان سوال بپرسند. خودتان نيز سوال كنيد. اما، همچنان پي گيري كنيد كه نوجوانانتان چقدر در معرض وقايع بعد از يك روداد هستند و درنظر داشته باشيد كه آن را كمتر كنيد.
آنها را از انجام جستجو هاي اينترنتي باز داريد. اگر آنها روي اخبار وحشت برانگيز تمركز كرده اند تلوزيون را خاموش كنيد و از آنها بخواهيد گوشي را كنار بگذارند. به ياد داشته باشيد، ما از آنها مي خواهيم آگاه بمانند، و سپس براي تاييد به ديگران رجوع كنند نه اينكه خود را در معرض شوك تصاوير گرافيكي تكراري قرار دهند.
نيرويي حمايتگر باشيد: بر امنيت و عشقتان تاكيد كنيد
همچنان كه تلاش مي كنيم رويداد هاي دلخراش را درك كنيم يا توضيح دهيم، مهم است تاكيد كنيد كه شما و نوجوان/جوان در امان هستيد. اگر امكان دارد به فاصله اي كه بين شما و رويداد است اشاره كنيد. راجع به اين واقعيت كه قانون براي اطمينان از اينكه همه در امان هستند در حال اجراست گفت و گو كنيد. اگر مناسب سن است و حمله كننده تحت كنترل در آمده، دست گير شده يا حتي كشته شده، بگذاريد فرزندانتان بدانند. راجع به اينكه كارمندان دولت، آژانس هاي كمك يا ديگراني كه به موقعيت كمك كرده اند چه اقداماتي انجام داده اندبه طور مختصر توضيح بدهيد. سعي نكنيد با اطلاعات بيش از حد غلو كنيد. اين همچنين ممكن است فرصتي براي گفت و گو راجع به برنامه هاي امنيت خانواده خودتان در موقعيت هاي مختلف ايجاد كند. بگذاريد نوجوانانتان بفهمند چه كار هايي براي مصون نگه داشتن آنها انجام مي دهيد. براي اينكه به آنها بگوييد چقدر دوستشان داريد وقت بگذاريد. عشق شما هم در مواقع خوب و هم عميقا چالش برانگيز در زندگي آنها، نيروي حمايتگر بسيار مهمي باقي مي ماند.
خوبي ديگران را به نوجوانانتان نشان دهيد
همان قدر كه رويداد هاي غم انگيز بدترين ها را در افراد بخصوص نمايش مي دهد، آنها همچنين در خيلي هاي ديگر بهترين ها را برمي انگيزد. براي آنها داستان هايي از عشق، شجاعت و ازخودگذشتگي در دل هرج و مرج را مورد تاكيد قرار دهيد. در پايان حادثه ي دلخراش، معمولا افراد حاضر زندگي خود را به خطر مي اندازند تاپناه ديگران شوند و از آنها محافظت كنند. مي بينيمكه نجات يافتگان به انتقال زخمي ها به بيمارستان كمك مي كنند. مي بينيم افراد غريبه براي اهداي خون صف مي كشند. افراد عادي در لحظات مهمهمچون قهرمانان به نظر مي رسند. نوجوانانتان را تشويق كنيد كه همه ي خوبي هايي كه به چشم مي خورد را ببينند. ما فرزندانمان را پرورش مي دهيم تا بزرگسالاني شوند كه در ساختن دنيايي بهتر دخيل خواهند بود. آرزو مي كنيم كه هيچ حادثه ي دلخراشي براي ازخودگذشتگي آنها وجود نداشته باشد. اما زماني كه انجامش دهند، ما بايد دو هدف داشته باشيم. اول، آنها را از نظر احساسي حمايت كنيم و بر امنيت آنها در لحظه تاكيد كنيم. دوم، به آنها اطمينان دهيم كه در واقعياتي كه ما شاهد آن هستيم قرار نخواهند گرفت مگر اينكه هرگز اين وقايع را به عنوان روزمرگي نپذيرند يا نسبت به رنجش و درد بي احساس نشوند. تاكيد بر بهترين ويژگي هاي انساني در بدترين شرايط، شيوه اي است هم براي كمك به خودمان كه از پس رنج امروز برآييم و اطمينان داشته باشيم كه جوانان به پيدا كردن راه حل براي آينده ي بهتر ادامه خواهند داد.
هرگز در گفت و گو اجبار نكنيد
بعضي نوجوانان ممكن است به رويداد بي علاقه به نظر برسند. بعضي ممكن است حتي برعكس عمل كنند و اين رويداد بر آنها اثر نكند. اگر نوجوان شما اين چنين واكنش نشان داد، هرگز در قضيه پافشاري نكنيد. فقط بگذاريد بداند آماده ي صحبت هستيد و خوشحال مي شويد كه گوش كنيد. بعضي نوجوانان ممكن است به حالت عادي نياز داشته باشند و ممكن است به ظاهر احساسات واقعيشان را ابراز نكنند. در اين مدت شما مي توانيد اين را براي خود الگو كنيد، صحبت با ديگران به حس راحتي وامنيت شما كمك مي كند.
در موقع لزوم كمك حرفه اي دريافت كنيد
به ياد داشته باشيد كه شما تنها نيستيد. اگر نوجوانتان نزاع مي كند و شما براي آنها كمك حرفه اي مي خواهيد، براي مراجعه به پزشكان متخصص، مشاور مدرسه، روحاني يا دبير انجمن قابل اعتماد براي مشورت ترديد نكنيد.
براي اطلاعات و راهكار هاي بيشتر به مشاوره توجه كنيد:
هر چقدر كه هميشه سعي داريم از فرزندانمان در برابر وقايع دلخراش محافظت كنيم، نمي توانيم. اما اينكه چطور عكس العمل نشان مي دهيم، اعمالي كه ما در آن الگو هستيم و روش حمايتمان به كاهش شوك نوجوانانمان كمك مي كند. همينطور به آنها مي آموزد كه در برابر رويداد هاي آينده انعطاف پذير تر باشند.
۱۷:۴۱
- ۴۰ بازديد
- ۰ نظر