به طور معمول؛ بي اختياري مدفوع به دو طبقه ي عمده و چند طبقه ي فرعي تر تقسيم بندي مي شوند؛ اين طبقات عمده عبارتند از: اوليه و ثانويه. بي اختياري مدفوع اوليه زماني طبقه بندي مي شود كه پس از رسيدن به سن زماني و عقلي ۴ سال، ادامه يافته و دوره ي زماني قبلي كنترل مدفوع حداقل به مدت زمان يك سال اتفاق نيفتاده باشد. اگر در پي يك سال كنترل، بي اختياري مدفوع ظاهر شود، از نوع ثانويه تلقي مي شود.
براي مطالعه بيشتر در زمينه مشكلات دفع در كودكان:
۱۲ توصيه جهت آموزش دستشويي رفتن به كودكان
ملاك هايي كه از نظر DSM براي تشخيص بي اختياري مدفوع هستند عبارتند از:
الف) دفع مكرر مدفوع در محل هايي كه مناسب اين منظور نمي باشد، خواه عمدي و يا خواه غير عمدي باشد.
ب) وقوع حداقل يك مورد در ماه به مدت زمان ۶ ماه .
پ) سن زماني و عقلي حداقل ۳ ماه.
ت) ناشي از علت هاي جسمي همانند: مگا كولولن، آگانگليوني نيست. سه نظريه ي عمده در مورد علت بي اختياري مدفوع وجود دارد، اين نظريه ها عبارتند از: نظريه طبي، نظريه ي پويايي رواني و يادگيري – رفتاري.
نظريه ي طبي: اين نظريه از ديدگاه رشد عصبي به مشكل نگاه مي كند. بي اختياري مدفوع در اين چشم انداز، حاصل از نارسايي هاي رشدي در ساخت و كاركرد مكانيزم هاي تشريحي و فيزيولوژيكي مورد نياز براي كنترل روده مي باشد، اين نارسايي هاي عضوي، موقتي به شمار مي آيند.
نظريه ي پويايي رواني: اين نظريه، اختلال بي اختياري مدفوع را نشانه ي برخي از تعارض هاي عميق تر مي داند.
نظريه ي يادگيري_ رفتاري: اين نظريه؛ بي اختياري مدفوع را به دليل نادرست بودن روند آموزشي استفاده از توالت ناشي مي دانند.
روش هاي رفتاري، با موفقيت بيشتري در درمان بي اختياري مدفوع مورد استفاده قرار گرفته اند. از جمله ” برچسب هاي ستاره اي ” كه در آن ها ، كودك براي هر روزي كه بدون بي اختياري سپري كند، ستاره اي را در چارت وارد مي كند. ساير تقويت كننده هاي رفتاري بسيار اثر بخش بوده است. اما با اين حال، شايد بهترين روش مقابله با اين اختلال ، روش تركيبي طبي _ رفتاري نيز باشد.
۱۷:۴۰
- ۴۳ بازديد
- ۰ نظر