اضطراب كمي مي تواند چيز خوبي در مورد علايم سرطان باشد

"تقريبا هر كس در مورد افرادي كه علائم سرطان را خيلي زود قبل از اينكه به آنها كمك كند، شنيده مي شود، من در مورد روانشناسي در اين مورد علاقه مند بودم"، استفان ريستود، استاد روانپزشكي روانپزشكي و محقق مركز سرطان سايتمن . "اكثر مردم تصور مي كنند اين توضيح ترس يا انكار يا عدم تمايل به شنيدن كلمه" C "از سوي دكتر است. بنابراين من تعجب كردم كه افرادي را پيدا مي كنند كه به طور كلي خوشبين هستند و بدون ترديد طولاني ترين تاخير بوده اند."

اين مطالعه در شماره ماه مه سال 2005 روان شناسي روان شناسي گزارش خواهد شد و در حال حاضر در وب سايت مجله آنلاين در دسترس است.

در اين مطالعه 69 بيمار مبتلا به تومورهاي ركتوم تشخيص داده شده و در بخش جراحي كولون و جراحي در دانشكده پزشكي دانشگاه واشنگتن مورد بررسي قرار گرفتند. از بيماران خواسته شد تا دو دوره زماني مشخص را نشان دهند: چه زماني گذشت بين زماني كه آنها ابتدا علامت را تجربه كردند و هنگامي كه متوجه شدند اين احتمالا جدي است - زمان ارزيابي علائم - و زمان بين آن تحقق و زمان تماس با دكتر - زمان ارزيابي اقدام.

علاوه بر اين، هر بيمار با استفاده از آزمونهاي روانشناختي استاندارد شده براي سنجش حساسيت آنها نسبت به تهديد و آرامش به اضطراب پرداخت. افرادي كه نمره كمتري در اين آزمونها دارند، اعتماد به نفس، آرامش، خوش بينانه، بي ربط، غيرقابل انعطاف و خروج دارند. كساني كه نمره بالا هستند، معمولا محتاط، تنش، نگراني، ترس، مهار، و خجالتي هستند.

از بيماران نيز خواسته شد قبل از تشخيص سرطان سلامت كلي خود را ارزيابي كنند و نشان دهند كه آيا آنها به طور منظم به يك پزشك مراجعه مي كردند و يا سرطان را ديدند.

تجزيه و تحليل نشان داد كه صرف نظر از مشخصات روانشناختي، 71 درصد از بيماران در ابتدا اعتقاد داشتند كه خونريزي مقعدي يا علائم ديگري از علائم سرطان است. آنها علائم را به هموروئيد، رژيم غذايي، آسيب جسمي، استرس يا زخم ها نسبت دادند.

• محققان روسي داروهاي تركيبي جديد براي تشخيص و درمان سرطان را توسعه مي دهند
• ايمونوتراپي سرطان تركيبي سه گانه را در مدل موشهاي ملانوم بهبود مي بخشد
• زنان در معرض خطر بالقوه و منافع استفاده از درمان پيشگيرانه براي سرطان پستان هستند

در ميان همه بيماران، زمان ارزيابي علامت از كمتر از يك هفته به حدود دو سال، با ميانگين هفت هفته متغير بود. شانزده بيمار شش ماه يا بيشتر طول كشيد تا علائمشان جدي باشد.

طولاني ترين زمان ارزيابي علائم مربوط به كساني بود كه در آزمون هاي روانشناختي اضطراب عمومي به پايين دست يافتند. با يك معيار، تسليم كنندگان كم، متوسط ​​30 هفته را در نظر گرفتند تا علائم خود را جدي بگيرند؛ گلزنان بلند اين مدت طولاني كمتر از نيمي از آنها را گرفتند.

Ristvedt مي گويد: "ما متوجه شديم افرادي كه به طور معمول كمتر به تهديد كردن پاسخ مي دهند، به دنبال مراقبت هاي پزشكي هستند و تمايل ندارند در غربالگري روتين شركت كنند زيرا آنها به اندازه كافي نگران نيستند." "آنها سلامت كلي خود را بهبود بخشند، حتي اگر در اين موارد آنها به شدت بيمار بودند."ناخن جويدن در كودكان

اين مطالعه تفاوت اندكي در زمان ارزيابي علائم بين مردان و زنان داشت، اما افراد جوان بيشتر طول مي كشد تا بيماران مسن تر تصميم به جدي شدن علائم خود را داشته باشند، همانطور كه افراد سالم تر تحصيل در مقايسه با افرادي كه تحصيلات بيشتري داشته اند، تصميم مي گيرند.

زمان ارزيابي عملكرد به طور قابل توجهي كوتاهتر از زمان ارزيابي علائم در ميان تمام بيماران بود و متوسط ​​يك هفته بود. زمان ارزيابي عمل توسط پروفيل هاي رواني بيمار يا ساير پارامترهاي اندازه گيري شده تحت تاثير قرار نگرفت. به نظر مي رسد كه هنگامي كه بيشتر بيماران تصميم گرفتند علائم نشانه هاي بيماري جدي باشند، به سرعت به كمك هاي پزشكي دست يافتند.

يافته هاي Ristvedt نشان مي دهد كه يك روش متفاوت براي اطمينان از اين كه افراد بدون رژيم به علائم بيماري توجه دارند، مورد نياز است. Ristvedt مي گويد: "ما مي خواهيم بدانيم چگونه به اين افراد مي رسيم و آنها را درك مي كنيم كه رفتار مثبت آنها ممكن است در رفتارهاي سالم دخالت كند."

بعدا، ريستودت قصد دارد تا مطالعه خود را به سرطان هاي روده بزرگ و ركتوم ادامه دهد تا ببيند آيا ارتباط بين صفات شخصيتي و شناخت علائم در گروه هاي بزرگتر و همچنين مجموعه مشخصي از علائم مشخص شده براي سرطان كولون تكرار مي شود.